Nga Adrian Thano
Përse na nevojitet ne shqiptarëve kujtimi i Nënë Terezës? Si krenari kombëtare? Më shumë si busull shpirtërore.
Në Ditën e saj të Shenjtërimit, kjo grua trupvogël me emër të madh na fton të kthejmë vështrimin nga ata që nuk kanë mikrofon dhe pasuri.
Ajo nuk ndërtoi godina të larta, nuk kishte zyra me kopshte milionerësh dhe xhama masivë, nuk vishte rrecka të shtrenjta. Por ndërtoi një formë të rrallë pasurie pa metra katrorë, ndërtoi dinjitet për ata që nuk e kishin.
Dashuria më e madhe shpesh jepet në mënyrën më të thjeshtë. Me një gjest ose fjalë.
Bota sot flet shumë dhe dëgjon pak. Vlerën e mat me ndjekës nëpër rrjete sociale, shfaqja dhe shou kanë zëvendësuar përmbajtjen, ndjeshmëria është kthyer në dobësi. Në këtë botë me më shumë fjalë se vepra, kujtimi i saj është një thirrje e heshtur për të rikthyer masën.
Gruaja me vështrim kaq të veçantë na mëson se jeta nuk është garë për pasuri. As kamja më e madhe nuk e bën dot atë që bën një dorë e ngrohtë në një dhimbje të heshtur. Njeriu nuk madhështohet nga luksi. Kur gjithçka tjetër bie, vlen vetëm dashuria që ke ditur të japësh.
Tereza na rikujton se nuk është ajo që kemi që na përkufizon, por ajo që japim.
Suksesi po matet me vilat që ke dhe orët që vesh, njeriu vlen sipas çmimit të telefonit në xhep apo të makinës në garazh. Po glorifikojmë pushtetin, famën dhe pasurinë. Tereza na thotë se nuk është më i madh ai që ka më shumë, por ai që jep më shumë. Pa zhurmë.
Kjo është zgjedhje. Nuk blihet.
Kjo është trashëgimia e saj më e madhe.
—-
©️Copyright Gazeta DITA
Ky shkrim është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Mund të ripublikohet nga mediat e tjera nëse në fund citohet DITA dhe vendoset linku i burimit
