Nga Fatos Tarifa
Njerëz të dobët, kokulur dhe pa dinjitet. Të tillë janë ata socialistë që pamë në mbledhjen e Asamblesë së Partisë Socialiste në Gjirin e Lalëzit. I patë fytyrat e tyre? Vështrimet e tyre? Kokat e tyre? Heshtjen e tyre? Duartrokitjet e tyre? Njerëz të tillë është e lehtë t’i vësh poshtë e t’i mbash të bindur, të nënshtruar. Ky nuk është lidership. Kjo është karikatura e tij: nënshtrim i organizuar, pushtet i mediokritetit, arrogancë e ushqyer nga servilizmi.
Dhe a i dëgjuat fjalët e liderit? Pas çdo fjale, një e pavërtetë. Dhe më e madhja prej tyre: “Nuk e kanë me mua, e kanë me ju”. Po gjestet e tij, a i vutë re? Një gjuhë që flet më shumë se fjalët, një gjuhë që synon t’u imponohet spektatorëve të atij teatri politik përmes lëvizjeve të duarve, shprehjeve të fytyrës, vështrimeve dhe intonacionit të zërit.
Një lider mund të flasë edhe me duar, por një lider i vërtetë flet, para së gjithash, me gjuhën e së vërtetës dhe me forcën e logjikës që e bën atë të besueshme. Jo duke e paraqitur “të vërtetën e tij” si të vërtetën e vetme e të padiskutueshme, por duke e argumentuar atë në mënyrë që të mund të pranohet edhe nga ata që dyshojnë në të, që nuk e besojnë, apo që mendojnë ndryshe.
Një njeri që autoritetin e vet e ngre mbi shpinat e përkulura të atyre që ka nën vete dhe pushtetin e mban përmes kërcënimit, nuk është një lider i vërtetë. Ai është një njeri i vogël, i pushtetshëm mbi njerëzit servilë e frikacakë, por pa guximin të përballet me ata që kokën e mbajnë lart, që të vërtetën ia thonë në sy dhe që kanë guximin ta kundërshtojnë.
Një lider, i cili si bashkëpunëtorë zgjedh njerëz që vetëm thonë “po” dhe si këshilltarë njerëz të cilëve nuk u kërkon këshilla, por i këshillon ai vetë, nuk është një lider i mençur. Ai është një lider mediokër dhe i rrezikshëm për shoqërinë. Sepse, aty ku askush nuk guxon të kundërshtojë, gabimet e liderit bëhen vendime të të gjithëve.
Një lider që ndihmësit e tij nuk i zgjedh ndër më të mirët, më të diturit dhe më të ndershmit, është një lider i keq, që nuk e do as diturinë, as ndershmërinë në politikën që bën. Ai është një lider i korruptueshëm dhe po aq i rrezikshëm. Sepse, kush nuk e vlerëson ndershmërinë te të tjerët, vështirë se mund ta ketë atë si parim të vetin. Dhe kur ndershmëria nuk është kriter për zgjedhjen e bashkëpunëtorëve, korrupsioni gjen terren për t’u kthyer në sistem.
Nga Nelson Mandela më kanë mbetur në mendje këto fjalë, të dëgjuara nga goja e tij: Një lider i zoti dhe i ndershëm di të zgjedhë si bashkëpunëtorë njerëz të zotë dhe të ndershëm, të cilët, gjithashtu, do të dinë të zgjedhin të tjerë bashkëpunëtorë të zotë dhe të ndershëm.
DITA
