Nga Adrian Thano
Fatos Tarifa është diagnostikuar me tumor. Sapo ka kryer një ndërhyrje të rëndë kirurgjikale. Ditë të vështira që peshojnë për të, familjen e tij dhe për këdo që e ka pranë në jetë.
E qeshura me të cilën ma tha sëmundjen e tij rreth dy javë më parë më ka lënë pa fjalë. Mënyra si e ka përballuar në ditët në vijim më ka befasuar. Para se të hynte në sallën e operacionit, por edhe kur doli prej saj, ka vijuar të flasë sikur të jetë duke luftuar gripin e jo kancerin. Një forcë e rrallë karakteri që nuk e ndali as bisturia. Shkruan e prapë shkruan, duke sfiduar lutjet dhe këshillat për t’u marrë me shëndetin.
Jetojmë kohë të turbullta. Fjala publike matet me kandarët e interesit të çastit. Në këtë pafundësi zhurme, Fatos Tarifa është një nga zërat më kurajozë, nga të paktët intelektualë vërtet të majtë, familjarisht, në formim dhe në bindje, që nuk ka ngurruar t’i thotë ato të vërtetat e hidhura që edhe të tjerë i dinë mirë. I dinë, por kanë zgjedhur për turp t’i heshtin nga frika apo komoditeti.
Këto të vërteta të thjeshta, por kaq të vështira për t’u thënë, na rikujtojnë se, pavarësisht sa xhamlliqe, asfalt, vila, sende apo ojna luksi kemi sot për të treguar e për t’u mburrur, shoqëria jonë po bën përsëri një hap të madh pas. Të njëjtat gabime të së kaluarës.
Ka edhe një detaj në këtë histori, që flet më shumë se çdo fjalim për dinjitetin. Fatosi është shtruar dhe operuar në QSUNT. Aty ka padyshim edhe profesionistë shumë të zotë, por fjalën e kam për një kontrast të heshtur, therrës, që nxjerr në pah fytyrën e vërtetë të shoqërisë sonë.
Fatosi po ndan të njëjtin fat me qytetarët e thjeshtë. Mua më vjen në mend një listë e gjatë emrash, qesharakë e mediokër, lëpirës të përhershëm të garuzhdes politike, tipa që s’kanë as dinjitet, as parime, veç oreks për katandi, rraqexhinj mjeranë që të kujtojnë Çinçin e Gogolit dhe kazanxhinjtë e Migjenit e Dritëroit, mishërim i grykësisë, teprisë dhe kënaqësisë provinciale pa fre.
Çfarë bëjnë këta? Këta bëjnë kërdi me moralin dhe i thurrin lavde në ekrane sistemit ku jetojmë. Por sapo u shfaqen hallet e shëndetit, braktisin “parajsën” e ia mbathin për t’u kuruar në klinikat e shtrenjta private ose të botës. Nuk është çështja ku kurohen. Është çështja e paçavures që ke brenda, mes asaj që predikon për të tjerët dhe asaj që zgjedh për veten, kur të vjen dita e provës.
Teksa mendoj betejën shëndetësore të Fatosit, kujtoj me dhimbje sa shumë humbje të rënda ka pësuar kjo redaksi ndër vite, mendje fisnike si Moikomi, Andrea Stefani, Arben Duka, e të tjerë, bashkëpunëtorë e njerëz të mirë që lanë pas gjurmë shpirti të papërkulur. Falë trashëgimisë së tyre kjo gazetë modeste ka vazhduar të qëndrojë majtas dhe e lirë, pavarësisht kostove të mëdha dhe pavarësisht se jo të gjithë për momentin arrijnë ta kuptojnë peshën e kësaj qëndrese.
Revanshi i gënjeshtrës, ai marshim i egër i mediave “të mëdha” që paguhen majmërisht për ta bërë të zezën të bardhë e për ta mbajtur nën sundim mendjen e njerëzve, është sot më i pranishëm se kurrë. Pikërisht për këtë, zëra si ai i Fatos Tarifës janë të pazëvendësueshëm e të çmuar.
Redaksia i uron profesorit, mikut dhe bashkëpunëtorit tonë të palodhur shërim të shpejtë dhe rikthim të menjëhershëm aty ku e ka vendin. Me të njëjtën kthjelltësi e guxim që nuk e braktisën as në shtratin e spitalit.
DITA
