Nga Ervin Lera
U bë lëmshi tërkuzë dhe ende vazhdon historia me kallzime në SPAK., ende vazhdon i njëjti kallëzues, bashkëqytetari – ose bashkëfshatari – kavajas, Gazmend Bardhi.
Nuk kam qënë aspak dakort me kallëzimin e çështjes Babale, ashtu edhe si përfundoi ajo çështje – pavarësisht interpretimit politik. E vetmja e veçantë e asaj çështje ishte rishfaqja e protagonistit me një deklaratë romantike për organizatoren e prezantueses së çështjes pas përfundimit të ndëshkimit. Po sot? Po për çështjen Begaj – Shkelqesisë së Tij Presidentit të Republikës së Shqipërisë – si do i vejë filli? A duhet të presim që një tjetër babale të dalë në pah dhe të presim deklarata romantike të tjera në vijim?
Republika e Shqipërisë – është një shkrim në portale shqip “O zot kjo është Republika ime” që tregon, depersonalizimin e presidencës shqiptare. Pyetja dhe çështja është, ÇFARË REPUBLIKE JEMI NE NË TË VËRTETË?. Këtë do ta zgjidhi një deputet i opozitës, ndërkohë që ka shumë çështje të tjera të brendshme për të zgjidhur – nisur që nga kandidati dhe për Tiranën dhe kandidatët e tjerë në zgjedhjet e pjesshme – apo do të duhet t’ja lëmë në vlerësim një sistemi tashmë të përkrahur ndërkombëtarisht të drejtësisë?
Çfarë do të përfitojë Partia Demokratike, dhe për më tej edhe zoti Gazmend Bardhi personalisht, me ndëshkimin e presidentit aktual të Republikës së Shqipërisë? A e mban mend, apo ka qënë shumë i vogël zoti Bardhi me atë që ka ndodhur në kohën kur kryetari aktual i Partisë Demokratike ka qënë President i Republikës?
A e mban mend gjakderdhjen ndërkombëtare që ka ndodhur në kohën e tij? A e mban mend zoti Gazmend Bardhi atë gjestin e turpshëm përgjunjës që ish-presidenti, tashmë nën akuzë bëri në emër të kauzës opozitare – ndërkohë që konsiderohet se Presidenti i Republikës është faktor/aktor dhe institucion neutralizues politik?
Çfarë është kjo detyra e madhe për t’ju kundërvënë emrave dhe individëve politikë apo edhe të paanshëm kushtetues?
Opozita momentalisht është në një amulli psiqike sepse nuk ka as emra kandidues, as politika ndjellëse për të nxitur revoltë, dhe as nuk ka një çështje – kauzë joshëse – që të nxisë revolucionin që predikon në mënyrën e gabuar.
Këtë duhet të bëjë dhe të realizojë opozita – gjoja demokratike – e Republikës së Shqipërisë që të arrijë të nxisë masat – njerëzit, qytetarët, vuajtësit e Republikës së vet – për të bërë revolucionin që pretendon – e gënjen mendja se do të bëjë – për të arritur suksesin politik të rrëzimit të regjimit.
Po paskëtaj? Apo duhet të vijojmë me thënien 250 vjeçare të Naimit të madh: Dhe paskëtaj ditë më të bukura do të vijnë.
Jo, kjo opozitë e ka konsumuar këtë shans!
