Zgjidhni ndonjë nga më shumë se 50 anijet ose 20 avionët që thuhet se janë zhdukur mistershëm në Trekëndëshin e Bermudës në shekullin e kaluar. Secila prej tyre ka një histori pa fund, që çon në një sërë teorish konspirative rreth zhdukjeve në zonë, të shënuara afërsisht nga Florida, Bermuda dhe Antilet e Mëdha.
Por shkencëtari australian Karl Kruszelnicki, së bashku me Shoqatën Kombëtare të Oqeanit dhe Atmosferës (NOAA) të Shteteve të Bashkuara, nuk pajtohen me reputacionin e mbinatyrshëm të Trekëndëshit të Bermudës. Të dy kanë thënë prej vitesh se nuk ka vërtet asnjë mister të Trekëndëshit të Bermudës. Në fakt, humbja dhe zhdukja e anijeve dhe avionëve është thjesht një fakt probabiliteti.
“Nuk ka asnjë provë që zhdukjet misterioze ndodhin me ndonjë frekuencë më të madhe në Trekëndëshin e Bermudës sesa në çdo zonë tjetër të madhe dhe të udhëtuar mirë të oqeanit”, tha ai në 2010.
Dhe që nga viti 2017, Kruszelnicki ka thënë të njëjtën gjë. Ai tha për The Independent se vëllimi i madh i trafikut – në një zonë të ndërlikuar për t’u lundruar, jo më pak – tregon “numri [e anijeve dhe avionëve] që zhduken në Trekëndëshin e Bermudës është i njëjtë si kudo në botë në bazë përqindjeje”. Ai thotë se të dy Lloyd’s të Londrës dhe Rojet Bregdetare të SHBA e mbështesin këtë ide. Në fakt, siç vëren ‘The Independent’, Lloyd’s i Londrës ka pasur të njëjtën teori që nga vitet 1970.
NOAA thotë se konsideratat mjedisore mund të shpjegojnë shumicën e zhdukjeve të Trekëndëshit të Bermudës, duke theksuar tendencën e Gulf Stream drejt ndryshimeve të dhunshme të motit, numrin e ishujve në Detin Karaibe që ofrojnë një aventurë të ndërlikuar navigimi dhe prova që sugjerojnë se Trekëndëshi i Bermudës mund të shkaktojë një magnetik busull për të treguar veriun e vërtetë në vend të veriut magnetik, duke shkaktuar konfuzion në gjetjen e rrugës.
“Marina e SHBA dhe Roja Bregdetare e SHBA pretendojnë se nuk ka shpjegime të mbinatyrshme për fatkeqësitë në det”, thotë NOAA. “Përvoja e tyre sugjeron se forcat e kombinuara të natyrës dhe gabueshmërisë njerëzore tejkalojnë edhe trillimet shkencore më të pabesueshme”.
Kruszelnicki ka tërhequr në mënyrë rutinore vëmendjen e publikut për përkrahjen e këtyre mendimeve për Trekëndëshin e Bermudës, fillimisht në 2017 dhe më pas përsëri në 2022, përpara se të rishfaqet edhe një herë në 2023. Gjatë gjithë kësaj, ai ka mbetur në të njëjtën ide: numrat nuk gënjejnë.
Edhe me disa zhdukje të profilit të lartë – si Fluturimi 19, një grup prej pesë bombardues silurues TBM Avenger të marinës amerikane të humbur në vitin 1945 – duke e shtyrë teorinë në kulturën popullore, Kruszelnicki thekson se çdo rast përmban një shkallë të motit të keq, ose gabim të mundshëm njerëzor (ose të dyja, si në rastin e Fluturimit 19) si fajtori i vërtetë.
Por kultura është ngjitur pas teorive konspirative të Trekëndëshit të Bermudës. Konceptet e përbindëshave të detit, alienëve, madje edhe e tërë e Atlantidës që bie në fundin e oqeanit – ato janë ushqim për libra, televizion dhe filma. Sigurisht që tingëllon më emocionuese sesa moti i keq dhe probabilitetet matematikore, gjithsesi, edhe nëse historia “e mërzitshme” mban më shumë ujë.
