Gazeta DitaGazeta DitaGazeta Dita
Njoftime Shfleto më tepër
Font ResizerAa
  • Kreu
  • Opinion
  • Politikë
  • Ekonomi
  • Bota
  • Kronikë
  • Sport
  • Kulturë
  • Histori
  • Kendi i Kryeredaktorit
  • Investigim
  • Dita TV
  • Kopertina
  • Arkiva
  • RRETH NESH
Duke lexuar: 24 tetor 2026
Shpërndaje
Gazeta DitaGazeta Dita
Font ResizerAa
  • Kreu
  • Opinion
  • Politikë
  • Ekonomi
  • Bota
  • Kronikë
  • Sport
  • Kulturë
  • Histori
  • Kendi i Kryeredaktorit
  • Investigim
  • Dita TV
  • Kopertina
  • Arkiva
  • RRETH NESH
Kerko
  • Kreu
  • Lajmi i fundit
  • Kryesore
  • Aktualitet
  • Analiza
  • Politike
  • Ekonomi
  • Kronike
  • Opinion
  • Kendi i Kryeredaktorit
  • Bote
  • Sport
  • Dita TV
  • Lifestyle
  • Enciklopedi
  • Europa/Analize
  • Histori
  • Kendi i Kryeredaktorit
  • Komunitet
  • Kopertina
  • Kulture
  • Kuriozitete
  • Metropol
  • Shendetesi
  • Teknologji
  • Telebingo
  • Televizion
  • RRETH NESH
Sign In
Na ndiqni
Gazeta Dita > Blog > Kopertina > 24 tetor 2026
Kopertina

24 tetor 2026

Published: October 24, 2026
Shpërndaje

Shpërndaje këtë artikull
Facebook Email Printo
3 Comments
  • Socialpis i nershëm... says:
    October 24, 2026 at 1:37 pm

    Teksti i plotë i Fatos Tarifës shërben si një akuzë e ashpër politike ndaj Edi Ramës, duke funksionuar njëkohësisht si një ese mbi shndërrimin e pushtetit demokratik në sundim personal.

    Në thelb të tij qëndron argumenti se, ndonëse një kryeministër mund të jetë i zgjedhur, kjo nuk i jep atij të drejtën ta trajtojë shtetin si një zgjatim të vetvetes. Tarifa e përshkruan Ramën si dikë që i sheh qeverinë, institucionet dhe qytetarët jo si shtylla të një rendi të përbashkët republikan, por si mjete për madhështimin personal dhe konsolidimin e pushtetit. Në këtë mënyrë, kritika kalon nga rrafshi thjesht politik në atë moral: çështja nuk është thjesht një rast i izoluar sjelljeje të pahijshme, por një qëndrim thelbësisht i gabuar ndaj pushtetit, përgjegjësisë dhe sferës publike.

    Një element thelbësor në tekst është kritika ndaj prioriteteve simbolike dhe materiale të qeverisë. Autori përmend koncertin e Kanye West – i cili thuhet se është financuar me fonde publike – si shembull se si efektet spektakolare vihen para nevojave reale të popullsisë. Ndërsa pensionistët, studentët dhe familjet përballen me vështirësi të mëdha sociale, fondet devijohen drejt një eventi prestigji, të krijuar kryesisht për të ndërtuar një imazh. Tarifa e shtron këtë si një pyetje thelbësore: cili është qëllimi i pushtetit shtetëror – përgjegjësia sociale, apo thjesht një shfaqje? Përgjigjja e tij është e prerë. Ai argumenton se qeveria ka krijuar një hierarki të shtrembëruar vlerash, ku dukja ka marrë më shumë rëndësi sesa mirëqenia e përditshme e qytetarëve.

    Ngushtë me këtë lidhet akuza se qeveria e trajton protestën jo si një formë reagimi demokratik, por si një kërcënim. Teksti përqendrohet veçanërisht te të rinjtë dhe studentët, duke përshkruar një brez që i nënshtrohet formave të ndryshme të presionit – siç janë kërcënimet lidhur me bursat, dokumentet e identifikimit apo mundësitë për të studiuar jashtë vendit. Nëse këto pretendime janë plotësisht të vërtetuara në çdo detaj, kjo është dytësore përballë logjikës së brendshme të tekstit; ajo që ka rëndësi është se Tarifa identifikon një model ku pushteti politik gjeneron frikë, duke minuar kështu lirinë e shprehjes. Ai argumenton se një shtet demokratik nuk duhet t’i përdorë mundësitë e së ardhmes si një formë shantazhi, pasi qasja në arsim dhe lëvizshmëria sociale nuk duhet të trajtohen kurrë si shpërblim për besnikërinë. Një ide e tretë qendrore ka të bëjë me vetë gjuhën. Duke iu referuar George Orwell-it, Tarifa sugjeron se politika autoritare nuk funksionon vetëm përmes detyrimit, por edhe përmes shtrembërimit të gjuhës. Në tekstin e tij, terma si “kujdes”, “dialog”, “informacion” apo “detyrë qytetare” shfaqen si maska ​​të mundshme për frikësimin, nënshtrimin dhe propagandën. Në këtë mënyrë, ai e zgjeron kritikën e tij nga niveli i vendimeve specifike politike në atë të semantikës politike: ata që kontrollojnë fjalët, kontrollojnë gjithashtu edhe perceptimin e realitetit. Autori e sheh këtë manipulim gjuhësor si një tipar dallues të pushtetit modern – një formë kontrolli që mbulohet me terma moralë, ndërkohë që, në të njëjtën kohë, gërryen parimet demokratike.

    Teksa teksti vijon, ai thellohet në çështje më thelbësore. Tarifa bën dallimin midis pushtetit ligjor dhe autoritetit moral. Një kryeministër mund t’i fitojë zgjedhjet, por sërish të humbasë besimin e shoqërisë; ai mund të mbetet formalisht në detyrë, ndërkohë që politikisht e ka humbur tashmë legjitimitetin. Ky dallim është thelbësor për të kuptuar tekstin: legjitimiteti i qeverisjes nuk përcaktohet vetëm nga kushtetuta, por edhe nga mënyra se si ushtrohet pushteti. Autori e akuzon Ramën se nuk e kupton që pushteti është kalimtar dhe se një pjesë gjithnjë e më e madhe e qytetarëve nuk e dëshiron më qeverisjen e tij. Si pasojë, ai arrin në përfundimin se udhëheqësi duhet të reflektojë seriozisht mbi marrëdhënien e tij me postin që mban. Drejt fundit, këndvështrimi zhvendoset përtej individit, Ramës, për të përfshirë vetë shtetin shqiptar. Teksti thekson se Shqipëria ka ekzistuar para kohës së tij dhe do të vazhdojë të ekzistojë edhe shumë kohë pasi ai të jetë larguar. Ky vëzhgim e vendos në një perspektivë të re mënyrën se si politikani e paraqet veten – si dikush i pazëvendësueshëm. Gjithashtu, përcillet një mesazh institucional: Bashkimi Evropian nuk kërkon një vend që varet nga një figurë e vetme, por një vend me institucione të forta. Në këtë dritë, Kryeministri paraqitet si një pengesë për pjekurinë politike të vendit. Ai nuk është çelësi i së ardhmes; përkundrazi, çelësi qëndron te aftësia e shtetit për të funksionuar pa të.

    Përfundimi i tekstit është veçanërisht goditës. Tarifa pohon se, ndonëse pushteti mund ta zmadhojë hijen e një njeriu, ai nuk mund ta rrisë përmasën e tij të vërtetë. Kjo është metafora më prekëse në të gjithë veprën. Ajo përmbledh thelbin e kritikës: ajo që duket si madhështi, shpesh është thjesht një zmadhim optik – pasojë e postit zyrtar, vëmendjes mediatike, protokollit dhe rrethit të bashkëpunëtorëve. Autori sugjeron se, nëse hiqet kjo skenografi, nuk do të mbetet asnjë burrë shteti vërtet i shquar.

    Reply
  • cuf dabjoni says:
    October 24, 2026 at 6:04 pm

    Fatos që Rama nuk është socialist këtë e dina të gjithë. Ai është Kapobanda i segmenteve kriminale e te korruptuara te saj nuk e thua… kot shkruan .. Partia Kriminale e Krimit Ekonomik nuk do t’ia dijë për fjalët e tua e tonat..

    Reply
  • Bajga e dame m'dysh... says:
    October 25, 2026 at 7:03 am

    Pengesa më e thellë për një fillim të ri demokratik në Shqipëri nuk qëndron vetëm te dobësia e pavarësisë institucionale, por edhe te vazhdimësia e një peizazhi politik që, deri më sot, mezi ka prodhuar ndonjë opozitë të mirëfilltë.

    Pas rënies së regjimit komunist në fillim të viteve ’90, ish-partia e vetme u nda – fillimisht në dy, e më vonë në tri – organizata të veçanta. Ndonëse mund të jenë ndarë për sa i përket strukturës së tyre formale, ato mbetën çuditërisht të ngjashme në kulturën e tyre politike dhe në konceptimin e pushtetit.

    Funksionarët e vjetër të Partisë së Punës së Shqipërisë (PPSH) nuk u larguan përmes një shkëputjeje të vërtetë sistemike; përkundrazi, ata thjesht u shpërndanë në kampe të ndryshme politike. Ky fragmentim nuk solli një frymë të re demokratike, por çoi në një rikonfigurim të strukturave ekzistuese të pushtetit. As nën Fatos Nanon, e as nën Sali Berishën, nuk ndodhi ndonjë ndryshim thelbësor. Si Partia Socialiste (PS), ashtu edhe Partia Demokratike (PD), vazhdojnë të mbartin, në mënyra të ndryshme, trashëgiminë e së njëjtës së kaluar politike. Ndryshimet në emra dhe në figurat drejtuese nuk mundën ta fshihnin faktin se logjika thelbësore e pushtetit ka mbetur, në thelb, e pandryshuar.

    Këtu qëndron pikërisht problemi thelbësor: një shtet i sunduar nga ligji – i modeluar sipas standardeve demokratike perëndimore – nuk mund të ndërtohet mbi një themel politikash të personalizuara dhe varësie institucionale. Tri shtyllat e një shteti funksional – legjislativi, gjyqësori dhe ekzekutivi – nuk kanë qenë kurrë vërtet të ndara në Shqipëri. Aty ku mungon ky ndarje e pushteteve, demokracia mbetet më tepër një pretendim sesa një realitet.

    Rrjedhimisht, vështirë se mund të flitet për një demokraci të qëndrueshme në kuptimin e vërtetë të fjalës. Për sa kohë që elitat politike dalin nga të njëjtat struktura historike dhe mungojnë kundërpesha të mirëfillta, fillimi i ri demokratik mbetet i paplotë – dhe shpresa për ndryshime të thella mposhtet vazhdimisht nga e kaluara.

    Reply

Leave a Reply Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Lajmi i Fundit

  • Shenja në qafë, plagë në shpatull dhe fytyrë, BBC publikon ekspertizën private: E mbytën nga pas, Epstein nuk kreu vetëvrasje
  • “Siguroni ujë, ushqim dhe ilaçe për 72 orë”! Pse ky urdhër, për çfarë duhet të jemi të përgatitur
  • Ndërron jetë papritur vëllai i ish-deputetit
  • E RËNDË: Përplaset me fadromën në autostradën Fier-Vlorë, humb jetën kreu i Antikrimit të Vlorës
  • Dy dokumenta arkivore që tregojnë se babai i Pavarësisë nuk ishte një aktor naiv

Komentet e Fundit

  1. Kiri on Kryeministri i Shqipërisë bën batuta në Bruksel me gangstera rusë dhe lodra kineze
  2. anti25642654censurë on Veton Surroi, akuza të rënda për Baton Haxhiun: Lidhja me shërbimin serb, Shqipëria refuzoi shtetësinë (misteri i vilës në Golem)
  3. anti25642654censurë on Diçka që vërtetë të dëshpëron
  4. ANA on VIDEO: Një këngë nacionaliste serbe kundër Kosovës interpretohet në Forumin e Zgjerimit të BE
  5. Nje mik qe te do te miren on Peshku në det, tigani në zjarr

Kategori

Merr te rejat më të fundit

Ndiqni Gazeta Dita duke vendosur emailin tuaj më poshtë dhe do të njoftoheni për të rejat më të fundit

[mc4wp_form]

Gazeta DitaGazeta Dita
© Copyright Gazeta Dita 2012. Të gjitha të drejtat e rezervuara



Welcome Back!

Sign in to your account

Username or Email Address
Password

Lost your password?