ADN-ja më e lashtë e renditur ndonjëherë zbulon se si dukej Arktiku dy milionë vjet më parë kur ishte më i ngrohtë. Sot zona në Grenlandën e Veriut është një shkretëtirë polare, por materiali gjenetik, i nxjerrë nga toka, ka zbuluar një grup të pasur bimësh dhe kafshësh.
Sipas BBC, shkencëtarët gjetën gjurmë gjenetike të mastodonëve të ngjashëm me elefantin, të renë dhe patave që bredhin midis pemëve thupër dhe plepi, dhe të jetës detare duke përfshirë gaforret patkua dhe algat. Hulumtimi është publikuar në Nature.
Profesor Eske Willerslev, i cili kreu studimin, nga Universiteti i Kopenhagës dhe Universiteti i Kembrixhit tha se kjo përzierje e specieve arktike dhe të buta që jetojnë krah për krah nuk ka ekuivalent modern.
Hulumtimi u krye në një zonë të quajtur Formacioni Kap København, i cili është në pjesën më veriore të Grenlandës. Deri më tani, ka qenë e vështirë të kthesh orën pas dhe të shohësh se si ishte ky rajon dy milionë vjet më parë. Fosilet e kafshëve të kësaj periudhe janë jashtëzakonisht të rralla atje.
“Në fakt, nga Kap Kobenhavn, të vetmet kafshë që janë zbuluar ndonjëherë përmes fosileve makro janë dhëmbi i një lepuri dhe një brumbulli i plehut. Kështu që njerëzit nuk e kishin idenë se çfarë lloj faune kishte atje”, shpjegoi Prof Willerslev.
Në vend të kësaj, ekipi iu drejtua ADN-së mjedisore, ose eDNA. Ky është material gjenetik që derdhet nga bimët dhe kafshët, për shembull, nga qelizat e lëkurës ose jashtëqitjet dhe grumbullohet në mjedisin e tyre.
Është një teknikë që tani përdoret gjerësisht në konservim. Për shembull, studimi i ADN-së së gjetur në një pikë uji të detit mund të zbulojë të gjitha krijesat që kanë jetuar në një pjesë të oqeanit, edhe nëse nuk mund t’i shihni vetë kafshët individuale.
Në Grenlandë, ekipi përdori mostra të lashta të tokës për të parë prapa në kohë në biologjinë e epokës së hershme të Pleistocenit. Ata gjetën një ekosistem pyjor, me shkurre arktike, barishte, fier dhe myshqe që rriteshin mes pemëve.
Dy milionë vjet më parë, Grenlanda e Veriut ishte shumë më e ngrohtë se tani. Temperaturat mesatare vjetore ishin rreth 11-19C më të nxehta.
“Ajo që na tregon në të vërtetë është se plasticiteti i organizmave biologjikë, për sa i përket vendit ku ata mund të jetojnë dhe bimëve apo kafshëve që mund të jetojnë së bashku – është shumë më i madh se sa menduam”, tha ai.
Nxjerrja dhe renditja e ADN-së nga toka nuk ishte e lehtë – ekipit iu deshën vite për të gjetur teknikën më të mirë për t’u përdorur. Ata madje menduan se mund të mos ishte e mundur që materiali gjenetik të mbijetonte kaq gjatë. Nëse më shumë ADN mjedisore gjendet për të mbijetuar në vende të tjera, zbulimi mund të ndryshojë mënyrën se si ne e shohim botën antike.
