Samiti i parë botëror kundër oligarkisë ndërkombëtare, i zhvilluar në teatrin Concorde të Parisit në një klimë lëvizjesh shoqërore dhe zhvillimesh zgjedhore, vendosi në qendër të debatit koncentrimin ekstrem të pasurisë dhe pasojat e tij.
Sipas të dhënave të sjella nga ekonomisti Gabriel Zucman, pesha e fraksionit 0,0001% më të pasur (rreth tre mijë familje) është rritur nga 3% e PBB-së botërore në vitin 1987 në 17% sot, sa të ardhurat vjetore të mbi 500 milionë familjeve.
Manifesti i dalë nga takimi propozon një rrugë të tretë zhvillimi, jashtë modeleve amerikane dhe kineze, të mbështetur te drejtësia fiskale: një taksë minimale prej 2% mbi pasuritë mbi 100 milionë euro (me vlerësim për rreth 67 miliardë euro në vit vetëm në Evropë) dhe një pagesë të vetme (una tantum) prej 25% për vrimën fiskale të akumuluar.
Përtej taksave, nisma lidh mbijetesën demokratike me mbrojtjen e informacionit, përmes të drejtës së vetos ose revokimit ndaj ndërhyrjeve të aksionerëve në media, e frymëzuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës në Francë, si dhe me kalimin e zhvillimit të Inteligjencës Artificiale drejt fondacioneve jofitimprurëse dhe rritjen e rolit vendimmarrës të punonjësve.
Këto përpjekje përballen me dinamika të përziera ndërkombëtare, nga pengesat dhe bojkotet e mundshme ndaj taksës minimale globale prej 15% të OECD-G20 dhe refuzimi i referendumit në Kaliforni, te negociatat për traktatin tatimor në OKB, si dhe me kundërpesha të forta si parajsat fiskale (me të paktën 3.500 miliardë të fshehura sipas Oxfam-it) dhe vlerësimet e larta të korporatave të mëdha.
Në fund, teksti e zhvendos pyetjen nga ekzistenca e pabarazisë drejt aftësisë së demokracive për të vendosur kufij përpara se ky pushtet të bëhet i pakthyeshëm.
Një shënim më të zgjeruar mund ta lexoni në numrin e sotëm print të gazetës Dita ose duke klikuar KËTU.
Ditë të mbarë, Adrian Thano

