“Më tha Rama, do vish t’i bësh një foto Zelenskit…” (!) Rrëfimi që të bën të kuptosh pse presidenti ukrainas duket kaq i bezdisur në këtë foto

Ish-deputeti Ben Blushi ka publikuar në rrjetin e tij social Facebook një foto të presidentit të Ukrainës Volodymyr Zelensky.

Ky i fundit duket goxha i bezdisur në këtë foto. Dhe po të lexosh historinë që tregon vetë Blushi, e kupton pse.

Rrëfimi të kujton shptehjen: “Mua më digjet mjekra, ti kërkon të ndezësh cigaren”. Për të mos thënë atë tjetrën me fshatin që digjet.

Pjesë nga postimi:

Në 24 shkurt mbushet një vit nga hyrja e ushtrisë ruse në Ukrainë. Meqë gjithë bota sot bën bilancin e këtij konflikti, po postoj fotogtafinë që i kam bërë Presidentit Zelensky në Kiev.

Nga mesi i qershorit të vitit 2022, Edi Rama më çon një sms.

Do vish t’i bësh një foto Zelensky-t?

Pasi shkëmbyem një duzinë sms të tjera për udhëtimin drejt luftës, peripecitë e të cilit nuk mund t’i imagjinonim, pas tri ditësh u gjendëm në një avion turk, që na çoi në një bazë ushtarake polake shumë afër kufirit të Ukrainës.

Kur arritëm në Kiev, nga ora 8 e mëngjesit, isha pothuajse pa gjumë.

Ushtarë kishte sa të duash. Ushtarët janë gjithnjë një shënjestër e mirë për çdo fotograf. Ata ishin të afrueshëm, madje njërin e binda të pozonte për mua, duke u lëkundur mbi një shilarës fëmijësh.

I bindur se nga të gjitha fotot që kisha bërë më mungonte vetëm një, ajo e Zelensky-t, u futa në makinën e ambasadorit të Ukrainës në Shqipëri, i cili udhëtonte me ne. Ambasadori e ka emrin njëlloj me Zelensky-n, quhet Volodymyr Shkurov.

-Dua një foto me Zelensky-n, i thashë.

-Nuk e di sa mundet, tha ambasadori.

-Unë për këtë foto kam ardhur deri në Kiev, i thashë.

-E kuptoj, tha ambasadori, por kjo nuk varet nga unë.

-Do shkosh në shtëpi, e pyeta.

-Nuk kemi kohë, tha ambasadori, pas takimit me Zelensky-n, duhet të kthehemi për të kapur trenin.

Duhet ta fotografoj Zelensky-n, thashë unë, do bëj një ekspozitë në Shqipëri.

-Po flas me stafin e tij, tha ambasadori, më jep të dhënat e pasaportës.

-Ja ku janë, i thashë, thuaju që jam një shkrimtar shqiptar që bën edhe fotografi.

-Ti ke dhe emrin si Zelensky, i thashë, ndoshta kjo të ndihmon ta bindësh.

-Emrin Volodymyr në Ukrainë e kanë më shumë se 2 milionë burra, tha ambasadori, është njëlloj si emri Ben në Shqipëri.

Kur shkuam në pallatin presidencial të Kievit, e kuptova se që t’i merrja 3 minuta Zelensky-t me ndihmën e ambasadorit të tij ishte e pamundur. Zelensky duhet të merrte më shumë se një mijë kërkesa në javë për të pozuar për revistat, gazetat dhe fotografët e gjithë botës. Nëse do t’u përgjigjej të gjithëve, me siguri Ukraina do e kishte humbur luftën që në ditën e tretë.

-Mos harro që më ke premtuar një foto të Zelensky-t.

-Do përpiqem t’i them, tha Rama.

Natyrisht, nuk ia tha dhe, kur e pashë Zelensky-n pas gjysmë ore, e kuptova përse.

Duke pritur Zelensky-n të dilte në konferencë shtypi, takova këshilltarin e shtypit të Zelensky-t, që ishte ulur në rreshtin e parë.

-A mund t’i bëj një foto Presidentit, e pyeta.

-Nuk mund t’i bësh asnjë foto, tha këshilltari.

-Nuk zgjat më shumë se dy minuta, i thashë.

-Të thashë që kjo është e pamundur, tha këshilltari.

-Po pse është e pamundur, e pyeta.

-Sepse duhet ta kishe kërkuar një muaj përpara, sipas protokollit, tha këshilltari.

-Një muaj përpara, unë nuk e dija që do vija në Ukrainë, i thashë.

-Ky nuk është problemi im, tha këshilltari.

-Lufta nuk mund të programohet, thashë unë.

-Por koha e Presidentit mund të programohet, tha këshilltari.

-Ky është një President në luftë dhe duhet t’u përshtatet kërkesave të luftës, thashë unë.

-Po ti nuk je një fotograf lufte, tha këshilltari.

-Nga e kupton ti që nuk jam fotograf lufte, e pyeta.

-Nga këpucët, tha këshilltari, i ke shumë të pastra.

Në kohën që po negocioja më kot me Sergein, duke u përpjekur t’i them se Zelensky do jetë pjesë e një ekspozite, ndoshta edhe e një libri, dhe mua nuk më duhej më shumë se një minutë që ai të ndalonte përpara meje dhe le ta mbante kokën si të donte, mjafton të pozonte vetëm për mua, në këtë çast pra, Zelensky hyn në sallën e konferencave të shtypit.

Mata distancën me sy. Ishin më shumë se 30 hapa, një largësi e konsiderueshme për një fotograf amator si unë. Atëherë fillova të shkrep pa pushim, duke u përpjekur të lexoj fytyrën e njeriut që po bënte një luftë me fuqinë më të madhe ushtarake të botës.