Mos pyesni pastaj, përse nuk bëhet Shqipëria!

Nga Bedri Islami

Botuar në DITA

Kur sheh protesta në Bulevard  nuk ke si të mos mendosh 21 janarin. Nuk ke si të moos mendosh që jo-drejtësia është më vrasëse se plumbi. Çfarë ndodhi në protestën e 21 janarit? Në momentin më të qetë të saj, kur protestuesit i kishin kthyer shpinën godinës së Kryeministrisë, ndodhën 4 vrasje dhe dhjetra të plagosur. Më shumë se 300 vetë nga protestuesit u arrestuan, u grabitën rrugëve, u rrahën, u gjakosën, u burgosën, madje u dënuan përmes vendimeve arbitrare të një dreqtësie të korruptuar.

Po pas 21 janarit? Çfarë u bë me protagonistët e ngjarjes?

Lideri i opozitës së asaj kohe po mbush dekadën si shef i qeverisë. Ai ishte organizatori i demonstratës kundër autokracisë, oligarkisë politike e korrupsionit.

Ilir Meta u bë President. Ai ishte njeriu me bllok që ndezi revoltën, në një aferë 700 mijë euro, të kapur në kamera.  Gjykata e Shqipërisë, nën trysninë e dyshes Meta – Berisha, e shpalli të pafajshëm. Ishte vendimi më absurd, më cinik, më brutal dhe i paturpshëm që shpallte fundin e sistemit të drejtësisë.

Rama, pas marrëveshjes së 1 prillit, që hodhi poshtë gjakun e 21 janarit, e reabilitoi plotësisht kur e bëri fillimisht kryetar parlamenti dhe pastaj president. Asgjë nuk ka ndryshuar tek Ilir Meta. I pasur, mospërfillës, brutal, në një gjendje dalldie, tani këndon këngën e Hajredin Pashës dhe e shpall veten si Vojo Kushi apo Mic Sokoli.

Sali Berisha ishte asaj dite kryeministër. Njeriu që urdhëroi vrasjet e 21 janarit. Që manipuloi haptas të gjitha provat, ngriti alibi të rreme dhe në fund, kur gjithçka u zbulua, u mburr se do të kishte vrarë edhe 300 vetë, e, njëri nga vrasësit, me snajper, do të ishte ai vetë.

I shpallur non grata nga Departamenti Amerikan i Shtetit sot, përmes “foltoreve” është vetëshpallur përsëri si shef i opozitës. I akuzuar si pushtetari me korrupsion të lartë dhe minues i demokracisë, dhunues i drejtësisë, mburret se e dhunuara prej tij nuk e ka thirrur e as nuk e ka akuzuar asnjëherë.

Lulzim Basha, aso kohe ministër i brendshëm, pjesë e krimit të pandëshkuar. Sot pas  shumë vitesh pasuria e tij është bërë marramendëse, fuqia e tij financiare është në një nivel me oligarkët e fuqishëm; i paaftë për asgjë tjetër, i njëjtë me Uriah Hipin e njohur, shijon i qetë pasurinë.

Pas 21 janarit, përmes votës së vjedhur, fillimisht nga sulmi i Berishës ndaj institucionit të zgjedhjeve, dhe, pastaj, nga Ristani që futi duart deri në brryl në kutitë e votimit, u bë kryebashkiaku i Tiranës. Në katër vite mbahet mend për dashin që theri në dyert e bashkisë dhe tortën e pavarësisë. Nuk bëri asgjë tjetër.

Ndrea Prendi, ish komandanti i gardës, njeriu që qëlloi direkt për të varrë, ose të tjerët, pasi e goditën vranë me armën e tij, ushtaraku që ndërroi tytën e armës me atë të armës së shoferit të tij, njeriu që fshehu të vërtetën dhe, duke e fshehur atë, nuk u dënua veçse simbolikisht, ende pushon në vilën e tij në Gjirin e Lalzit, i qetë, i pandëshkuar dhe pa vrasje ndërgjegjeje.

Gjyqi kundër tij ishte grusht shteti i vërtetë, që nisi në çastin kur kërkesa e kryeprokurores së republikës për ndalimin e zinxhirit komandues të Gardës u hodh poshtë nga shefi i policisë… për një gabim drejtshkrimor, dhe përfundoi grushti i shtetit në sallën e gjyqit, mbushur me gardistë të Prendit që kërcënonin haptas gjykatën e prokurorinë.

Askund në botë nuk ndodh kjo, veçse në sistemet totalitare ku junta ushtarake sundon mbi ligjin. Sidoqoftë, ai është i qetë në vilën e tij. Për të, 21 janari, është histori e mbyllur. Ushtaraku që qëlloi qetësisht, nga bunkeri i kryeministrisë, qetësisht dhe me vetëdije, është i lirë, askush nuk merret më me të dhe, nëse do të kemi ndonjëherë ndërrim pushteti, mund të shpallet i pafajshëm.

Bamir Topi, presidenti i kohës, i quajtur në ato ditë nga Beriha si “horr i bulevardit” është sot kundërshtari i Berishës, thuajse armik me të, por partinë që krijoi e mori një dallkauk dhe ata që i shkuan disa javë prapa vrapuan të jenë përsëri në sqetullën e PD-së.

Nuk mund të jetë “edhe i vetëm trim në luftë”, pasi lufta zhvillohet jashtë tij.

E kujtoni emisionin e Blendi Fevziut në “Opinion” natën e 21 janarit se si përpiqej të ngrinte alibinë e vrasjeve me çadra pistoletë? Paturpësisht! Fevziu është po aty. Asnjë brerje ndërgjegje. Edhe “të fala sandrit” është po aty. Miku i Berishës u bë miku i përnatshëm i Ramës! Kaq ishte!

Katër “grushshtetasit medialë”, çështja e të cilëve u mbyll si “dhuratë” qeveritare, kanë ndryshuar disi.

Mero Baze vazhdon të jetë kundërshtari i Berishës dhe, si duket, mes dy të këqija të opozitës, ka zgjedhur të keqen më të vogël! Si hakmarrje ndoshta ndaj njeriut që desh i mori jetën, pas viteve të gjata të miqësisë.

Andi Bushati, armiku i Berishës, është sot nga mbështetësit e tij medial. Nuk dihet nëse e tërheq dhuna si nocion, apo si veprim. Friedrich Nietzsche shkruante se “ Nuk është lartësia e tmerrshme, por përkulja”.

Sokol Balla është në një televizion të njohur lajmesh, ndërsa Filipin nuk e heq dot kush nga istikami kundër së keqes!

Gardistët, që u shpërblyen me disa rrroga, të cilët Berisha i strehoi në selinë qeveritare, tani mund të jenë në strukturën fashistoide të opozitës, që e quajtën “ për mbrojtjen e votës”, ama shumë prej tyre kanë tani lokalet e veta të shtrenjta dhe luksoze.

Asnjërit nga përsonazhet kryesorë të kësaj ngjarjeje tragjike nuk i ndodhi gjë. Edi Rama u bë kryeministër. Qeveris një kabinet të korruptuar dhe ka pas vetes afera që mund të kishin rrëzuar disa qeveri. Oligarkët Berishës janë tani të tijtë! PPP-të “e famshme” janë mbytja e ardhshme financiare e këtij vendi. Me pushtetin që ka , mund të ikë nga qeverisja, vetëm kur të lodhet vetë.

Sali Berisha vazhdoi të qeverisë edhe 2 vite e 9 muaj pas vrasjeve. I shpallur non grata nga SHBA ka nisur luftën kundër të gjithëve dhe me të gjithë. Vazhdon të ketë vilën familjare në Lalëz, pronat e dhëndrrit në ish-kompleksin “Partizani”, fabrikat dhe pronat e të birit, zyrat moderne në zonën më të shtrenjtë të Tiranës, dhe, njëjtë si dikur, më shumë se gjithçka tjetër, lakmon vrasjet që nuk i bëri dot. Askush më shumë se sa ai nuk i ka bërë dëm këtij vendi.

Ilir Meta u bë kryetar parlamenti e më pas president. Në pushtetin ekzekutiv partia e tij qëndroi edhe 7 vite të tjera. U pasurua shtatë herë dhe u dalldis nga narcisizmi edhe më tepër. Daljet e presidencës i ktheu në bedena dhe barinjtë e rrugës në jeniçerë. Mendja është gjë e madhe.

Të vetmit që humbën ishin të vrarët, familjet e tyre, të burgosurit, të arrestuarit dhe të torturuarit protestues. Mos pyesni pastaj, përse nuk bëhet Shqipëria!