Nga Edona Llukaçaj
Botuar në DITA
Është i dashur viti i ri në Shqipëri. Jo vetëm se është festa që na bën bashkë të gjithë, përtej bindjeve a pabindjeve fetare, politike dhe grupimeve sociale. As thjesht se vijnë emigrantët e mbushen rrugët me më të rinj e shumëkujt i shuajnë disi mallin e hallin skamjes.
Është i dashur sepse, si në mbarë botën, shënon një fillimi të ri, rindez shpresën për ditë më të bukura.
Për një atmosfetë të këndshme e të zgjatur feste, ditët që lamë pas, pati organizime të shumta. Në qendrën e pothuajse çdo qyteti u vendos një pemë, paçka se në ndonjë, si në Lezhë, nuk u fiksua mirë dhe xhinglat u vërviten si drone kërcënues mbi kokën e qytetarëve.
Dritat ndriçuan tej e tej sheshet kryesore dhe nuk munguan as thashethemet, si në Shkodër ku “gojët e liga” pretenduan se ishin llampat e vjetshme të vendosura për t’u dukur më shumë e për të bërë më fort dritë.
Për të parë festën tonë erdhën edhe shumë turistë. I 10 milionti na bindi se ishim ndërkombëtarizuar, si kurrë më parë. Paçka se një shumicë e këtyre vizitorëve kishin buxhet veç për ca qofte e 2 krikëlla birrë dhe netët i kalonin me valixhe në dorë te “Skëndërbeu” ose në karriget e lëna jashtë të kafeneve të Tiranës.
Përtej të gjithave, ne, si ngahera, donim të besonim në një fillim të ri, të mbarë. Por edhe këtë vit si prej dekadash, festa u shenjua nga e njëjta çështje, muzikë palezetshme dhe bajate për veshët tanë. Vëmendja e opinionit publik u vërvit rreth vendit ku ish-kryeministri Berisha do të ishte natën e ndërrimit të viteve.
Me një tërkuzë varavingosh në gjykatë, prokurori e kuvendin e tymnajës, do vendosej nëse Berisha do ishte në rehatinë e shtëpisë së vet, si kinse i arrestuar apo si kinse i paarrestuar. Do vendosej nëse ai do i lexonte fjalimin e papërditësuar në 30 vite një grushti ndjekësish – realë a virtualë – me megafon e letër në dorë nga ballkoni i shtëpisë apo nga shkallët e selisë.
Me pak fjalë, do vendosej nëse ai do vazhdonte rrugëtimin e vet të tatëpjetshëm si tash sa vjet apo…si gjithmonë.
Haptazi, nuk do doja kurrë të shihja asnjë ish-kryeministër, ish-president a pushtetar të vendit tim të gjykohej, të ishte i padëshirueshëm familjarisht – qoftë edhe në ndonjë cep të botës, jo më në SHBA e MB -, të përmendej për afera korruptive a çfarëdolloj krimi. Vetëm aludimi të bën të të vijë keq për vendin tonë e këtë popull.
Por është shumë më e dhimbshme të shohësh, se si një politikan shumë i rëndësishëm i kësaj epoke me cic mice mosbindjeje civile të imagjinuar, me retorikën e kahershme të viktimizimit dhe me një vetëpozicionim si “njeriu i ri” që edhe Marksi do ia kishte zili vijon protagonizmin edhe sot.
Një maskaradë e cila, ndër vite, vihet në skenë herë podiumesh, herë foltoresh e herë ballkonesh e verandash, me të njëjtën demagogji, është e qartë se përse zotit Berisha i vlen. Dihet edhe se ai do ta vijojë deri në frymën e fundit, si kadavër politike a lider historik. Por, dukshëm, po i vlen fort edhe atyre që mbajnë pushtete e po qeverisin të patrazuar (si Berisha dikur), teksa ish-kryeministri përpëlitet në ballkonin e vet të lirisë.
Po po, përtej të gjithave, ne e mbyllëm vitin e vjetër me Berishën dhe e filluam të riun me të, me të njëjtin refren bajat e të stonuar.
Si për të na thënë se fillimet e reja janë po aq të vjetëruara sa gjithmonë, aq të ndritura sa tre dekada e ca post-diktaturë, aq risi sa një sorollatje te “rruga e Salës”, aq të paqarta sa një vendim gjykate në fund të dhjetorit e aq shpresëdhënëse sa një ripërtypje e pafund e së djeshmes politike.
—–
©Copyright Gazeta DITA
Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016
