Po ndryshojnë gjithçka që gjithçka të mbetet e njëjtë…

Nga Edona Llukaçaj

Botuar në DITA

“Gjithçka duhet të ndryshojë, që gjithçka të mbetet e njëjtë” (Everything must change for everything to remain the same).
Kjo është një nga frazat më të njohura të romanit historik të shkrimtarit italian Giusepe Tomasi di Lampedusa “Gepardi” (Il Gattopardo) që hyri në letërsinë anglofone, dhe jo vetëm, me titullin “Leopardi” (The Leopard).

Përtej asaj që autori kërkon të shprehë përmes këtyre fjalëve të përsonazhit marrë nga jeta reale të Tancredi-t në lidhje me dinamikat e shoqërisë italiane në fundshekullin e nëntëmbëdhjetë në Itali, e sidomos Sicili, fraza shpreh fort qartë qasjen e politikës shqiptare e po ashtu gjendjen e shoqërisë sonë në këtë fillim shekulli.

Po ndryshojnë gjithçka që gjithçka të mbetet e njëjtë.

Kështu mund të përcaktohet edhe rivendosja në krye të Partisë Demokratike e liderit të saj historik. Paçka se cilat janë arsyet e vërteta, partia ndryshoi kryetar që kryetari i saj të mos ndryshonte. Në fund të fundit, edhe pas-paraardhësi i z. Berisha ishte vënë në atë pozicion që asgjë të mos ndryshonte. Edhe në atë kohën, e cila mallkohet nga lidershipi aktual, PD kishte ndryshuar kryetar dhe ishte zgjedhur dikush katërcipërisht i bindur, në mënyrë që drejtuesi i saj de facto të mbetej pandryshueshmërisht i njëjti.

Ish presidenti Meta, dhe tashmë kryetari i partisë fringo të re, “Partia e Lirisë”, ndër vite ka ndryshuar shpesh kostume dhe pozicionime. Me pragmatizmin, që thuhet rëndom se karakterizon politikën e, padyshim, atë vetë ai ka veshur kostumin e kryeministrit, kryeparlamentarit, e presidentit dhe, sipas spekullimeve, në rini edhe atë të bashkepunëtorit të sigurimit. Madje tani, nëse ia lejojnë, meqë ndryshoi edhe gjuhën me të cilën i fliste ambasadores amerikane në vend, po mundohet të qepë për masën e vet edhe kostumin e liderit të opozitës.

Z. Meta ka ndryshuar kahun me koalicione para a postzgjedhore, sa herë ia ka lypë nevoja apo e ka shtrënguar rroba. Sigurisht, e ka filluar me ndryshim të forcës politike që e promovoi. Por edhe kësaj force, që një herë ishte selia e lëvizjes të të inatosurve dhe, në kohë, u shndërrua në atë të interesaxhinjve, rishtazi, ia ndryshoi dhe emrin.

Haptazi me ndryshimet që, ndër vite, ka bërë, z. Meta mund të konsiderohet kampion i tyre për Shqipërinë. Por një gjë në lidhje me të, veçse, duket se kurrë nuk ka ndryshuar: z. Meta ka qenë në mënyrë konstante aty, në një post kyç a drejtues, aktivisht i angazhuar në politikbërjen e vendit.

Edhe kryeministri Rama është praktikues rigoroz dhe i suksesshmem i ndryshimit. Jo thjesht imazhi i të ndryshmit, karta që ka përdorur të pikaset, sidomos ndërkombtarisht. Apo motivet abstrakte dhe rikonstruktimi plotngjyrësh i zyrës së punës, si vijimësi e bojatisjes spektakolare të Tiranës, dikur. Është tendenca që herë e mbështjellë në retorikën e domosdoshmërisë e herë në atë të risisë, për të ndryshuar ministrat në mes të mandatit, për të zëvendësuar bashkëpunëtorët më të afërt, kur më pak e presin, dhe për të promovuar rishtarë aspirues si gjetje të pashoq.

Ai, po ashtu, përherë ndryshon kampionët e vendorit. Leli i Vlorës, thuhet se, vazhdon të anatemohet për një fjalë goje, ndërsa stafetën e “punëtorit të dalluar” ia ka lënë Ndreut të Lezhës. Gjithsesi, edhe arritjet e këtij të fundit në mbledhjen e plehrave mund të harrohen shpejt, nëse ia shkel vizën kryeministrit ose kauza verore e plehrave humb shkëlqimin, si kuponi tatimor, portali, marrja e shërbimeve online me detyrim apo qeset plastike.

Me fjalë të tjera, raporti me ndryshimin për pandryshueshmëri i zotërinjve në fjalë simbolizohet fort mirë nga ajo kërpudha artistike vënë prej njërit syresh pranë kryeministrisë. Sa herë është shkulur, djegur, a dëmtuar aty është vënë një e njëjtë; herë më madhe e herë më e kuqe, por prap një kërpudhë gjigande pa funksion e estetikë ka qenë.

Edhe ndryshimet, sipërfaqësorë a jo, me bujë e pa kuptim i figurave që bëjnë politikën e vendit, herë duke bashkëpunuar e herë duke iu kundërvënë njëri-tjetrit, është për të siguruar dhe fuqizuar, pandryshueshmërisht, pushtetin e vet. Të qënit në qarkullim për ta është domosdoshmëri për mbijetesë.

Por si Lampedusa shpreh, ndryshimi i tyre nënkupton mosndryshimin e asgjëje. E kjo sigurisht rëndon e na kërrus ne, viktimat e rrethit të tyre vicioz, që në një ndryshim të mirëfilltë e rrënjësor kemi lidhur shpresën.