Nga Dori Xhima
Në një kohë kur përfaqësuesit e partisë Rama po përshkojnë “çdo skaj të vendit” me retorikën e “dëgjimit të hallit të qytetarit dhe pranisë besnike”, në dyert e Kuvendit e në rrugët e Shqipërisë, janë mijëra njerëz që po e bërtasin përditë hallin e tyre pa patur aspak nevojë për emra anglisht fushatash. Por ky hall i madh i kaq shumë njerëzve njëherësh, për habi nuk merret parasysh (!)
Projektligji i ri për “Reformën Territoriale 2.0” parashikon shkrirjen e mëtejshme të hartës administrative nga 61 në 46 bashki. Kjo nismë në terren ka ndeshur në një mur rezistence popullore e politike.
Përse ky ngulmim për t’i mbyllur këto 15 njësi vendore? Arsyetimi i ramistëve mbështetet te treguesit buxhetorë. Sipas tyre, Selenica, Memaliaj, Këlcyra, Libohova, Fushë-Arrëzi apo Rrogozhina, etj shpenzojnë pjesën më të madhe të të ardhurave për mbajtjen e administratës lokale. Sipas draftuesve, një përqendrim më i madh sjell me vete “investime dhe shërbime publike të standardizuara”.
Ky premtim i vjetër mbetet i shkëputur nga realiteti i përditshëm i banorëve. Përvoja nga reforma e parë e vitit 2014 dëshmoi se shkrirja e komunave nuk solli automatikisht mirëqenie për fshatrat e periferisë. Përkundazi, ato u lanë pas dore për sa i përket investimeve, ndërsa qytetarit iu desh të udhëtojë me dhjetëra kilometra thjesht për të marrë një shërbim bazë.
Banorët e Selenicës, Fushë-Arrëzit, Memaliajt, Rrogozhinës etj sot ngrenë të njëjtën pyetje: Si mund të mbulohen nevojat e tyre nga qendra urbane që nuk i përgjigjen dot as vetë lagjeve të veta
Protestat e fundit para Kryesisë së Kuvendit dhe në qytetet që preken përbëjnë një kërkesë institucionale për sovranitet vendor e referendum. E vërteta është kaq e qartë. Nuk e duan! Ky është “halli i tyre”.
E gjithë kjo situatë nxjerr në pah një ironi politike që vështirë se mund të kalojë pa habi: Si ka mundësi që, ndërsa krerët e mazhorancës përshkojnë Shqipërinë në fushata dëgjimore për të “mbledhur hallet e qytetarëve” dhe me retorikën e kujdesit për çdo familje, zëri i mijëra banorëve që dalin në rrugë kundër shkrirjes së shtëpisë së tyre administrative nuk merret parasysh?!
Për cilët qytetarë bëhen këto dëgjesa, kur ata që kërkojnë të mos u largohet më tej administrata dhe shërbimi publik injorohen me një të rënë të lapsit mbi hartë? Ç’qenka kjo fushatë e “mbledhjes së halleve” që nuk arrin të dëgjojë shqetësimin më të madh institucional të këtyre komuniteteve?
Me rregullin e Kushtetutës që kërkon 84 vota në Kuvend dhe me krisjet e brendshme parlamentare, mbetet pyetje e hapur nëse ky draft do të arrijë të kalojë.
DITA
