Zakoni i puthjes romantike ishte një praktikë e vendosur në shoqëritë e para të Mesopotamisë 4500 vjet më parë, sipas një artikulli të ri të bazuar në burime të ndryshme të shkruara, i cili gjithashtu analizon rolin e saj të mundshëm në transmetimin e disa sëmundjeve. Autorët e artikullit Troels Pank Arboll, i Universitetit të Kopenhagës dhe Sophie Lund, i Universitetit të Oksfordit, tregojnë se, megjithëse tradita e puthjes është ndoshta më e vjetër, provat dokumentare e vendosin atë rreth 1000 vjet më herët sesa tani. nga komuniteti shkencor. Artikulli thekson se ka një sërë provash të anashkaluara për puthjet romantike-seksuale të pranishme në tekstet e lashta të Mesopotamisë nga viti 2500 para Krishtit.
Në Mesopotaminë e lashtë, që është emri i kulturave të para njerëzore që ekzistonin midis lumenjve Eufrat dhe Tigër në Irakun dhe Sirinë e sotme, njerëzit shkruanin në formë kuneiforme në pllaka balte. Shumë mijëra nga këto pllaka balte kanë mbijetuar deri më sot dhe përmbajnë shembuj të qartë se puthja konsiderohej si pjesë e intimitetit romantik në kohët e lashta, ashtu siç mund të ishte pjesë e miqësive dhe marrëdhënieve të anëtarëve të familjes, shpjegon Arboll. “Megjithatë, puthja nuk duhet parë si një zakon që e ka origjinën vetëm në një rajon të vetëm dhe është përhapur prej andej, por përkundrazi – konsideron ai – duket se ka qenë një praktikë në shumë kultura të lashta gjatë disa mijëvjeçarëve”.
Lidhur me rolin në evolucionin dhe përhapjen e sëmundjeve të transmetueshme nga goja si virusi herpes simplex 1 (HSV-1), ata besojnë se nuk mund të konsiderohet si një nxitës i papritur biologjik që shkakton një përhapje të patogjenëve specifikë, siç kanë treguar disa kërkime. sugjeroi. Përtej rëndësisë së saj për sjelljen sociale dhe seksuale, pamja dhe akti i puthjes romantike mund të ketë pasur një efekt dytësor dhe të paqëllimshëm në transmetimin e sëmundjes, sipas artikullit të botuar në ‘Science’.
Hulumtimet e fundit paleogjenomike kanë treguar se patogjenët e sotëm të zakonshëm të transmetueshëm nga puthja, duke përfshirë HSV-1, virusin Epstein-Barr dhe parvovirusin njerëzor B19, ishin të pranishëm në periudhat historike të lashta dhe madje edhe parahistorike. Arboll dhe Rasmussen shqyrtuan ADN-në e lashtë, veprat e artit kulturor dhe të dhënat e lashta mjekësore për të treguar se prania e sëmundjeve të shkaktuara nga puthja mund të jetë më e vjetër dhe më e përhapur sesa kanë sugjeruar disa studime të fundit.
“Duket e pamundur që puthja të jetë shfaqur si një përshtatje e menjëhershme e sjelljes në shoqëritë e tjera bashkëkohore, duke përshpejtuar pa dashje transmetimin e sëmundjeve”, thonë autorët, të cituar nga Universiteti i Kopenhagës. Njerëzit në përgjithësi shfaqin dy lloje kryesore të puthjeve: puthjen miqësore prindërore dhe puthjen romantike-seksuale, kujtojnë studiuesit.
