Një studim që tregon se në krye ngjiten llomotitësit

Nga Edona Llukaçaj

Botuar në DITA

“Babble hypothesis”, që mund të përkthehet në shqip si “hipoteza e llomotitjes” bazohet në përfundimet e një studimi interesant dhe relativisht të ri, mbi kriteret përcaktuese të krijimit të liderit.

Sipas studimit, saktësia e gjetjeve të të cilit ka filluar të pranohet gjerësisht, lideri i një grupi nuk përcaktohet as nga inteligjenca, as nga përvoja, as edhe nga ndonjë veçori tjetër shtesë që mund ta bënte më të përshtashëm për këtë rol. Lider i grupit bëhet ose zgjidhet “fjalamani” më i zellshëm, pavarësisht nëse ato që thotë kanë ndonjë vlerë ose jo. Pra, kush flet dhe, kështu evidentohet, fiton.

Duke treguar mënyrën më të volitshme për të ngjitur shkallët e pushtetit, studimi, jo drejtpërdrejt, hedh dritë edhe mbi shfaqjet fjalëshumë të liderve politikë, sidomos të “llomotitsëve të klasit” që kemi ne.

-1-

I rreshkur për t u rikthyer në pushtet, ish-kryeministri Berisha orvatet pa pushim të bindë se udhëheqja e tij potenciale do jetë fort ndryshe nga ajo që shqiptarët mbajnë mend në sa herë ai ka qenë vetë pushtetmbajtësi. Që të mos dyshojmë se e ka seriozisht dhe se frerët e Partisë Demokratike, me hir a me pahir, i mban ai në dorë, z.Berisha po e implementon hipotezën në fjalë me mjaft rigorozitet.

Ai po tenton që të jetë kudo dhe në çdo mënyrë që të komunikojë e të evidentohet. Përtej hapjes së një llogarie në një tjetër rrjet social (TikTok) jo fiks për moshën e tij, çfarë mund të lexohet edhe si mohim i peshës së dekadave mbi supe, z. Berisha ka kohë që ka shtuar edhe dozën e shfaqjes së tij në mediat tradicionale.

Por ndonëse flet shumë, fatkeqësisht, pak thotë. Për shembull, në një program të javës së shkuar, mbajti për të paktën dy orë me muhabet gazetarë e shikues. Por nuk tha asgjë konkrete, fjala bie, për zgjedhjet lokale të vitit të ardhshëm, kaq të rëndësishme për të e forcën politike që drejton. Asgjë e qartë për protestat masive, që do ndryshokan rrjedhën e gjërave, por u harrua të organizoheshin muajsh të shkuar. As përse prurjet kinse të reja në parti sikur po i devijojnë linjës së tij. As nuk u përgjigj se pse e kanë inat atë dhe vetëm atë ambasadorët e ShBA dhe MB në Shqipëri. Asgjë, thjesht foli gjatë, shumë gjatë.

-2-

Dëshira, ndoshta disi utopike, e kryeministrit Rama për t’u bërë lider i kalibrit ndërkombëtar ishte e qartë edhe në fjalimin e tij në Asamblenë e Këshillit Europian. Fjalimi ishte, padyshim, mbresëlënës dhe i nevojshëm. Historik për të vërtetat që thonte, po të mos kishte ngelur disa vjet vonë.

Por, mbi të gjitha, fjalimi ishte tejet i gjatë. E ndonëse të vërtetat që ai dëshmoi mund të thuheshin po aq shkoqur e po aq fuqishëm brenda limiteve kohore, fakti që z. Rama kishte nevojë të thoshte aq shumë mund të shpjegohet me hipotezën në fjalë.

Prandaj, nëse fjalimi pasionant nuk vlen për tjetër gjë, të paktën asambleja e KiE do e mbajë mend gjatë burrin 2 metrosh si liderin e vendit të vogël me halle shumë dhe kjo do i shërbejë aspiratave ndërkombëtare të z.Rama.
Në po këtë kontekst, mund të shpjegohen edhe çapkënlliqet e tij në ditët në vijim, me lojra me mbyllje sysh me kryeministrine Kosovës apo kritikat që përsëriti në Berlin për bashkëpunim e suport të munguar në mesin e së majtëve europianë.

Se çfarë mund të ndryshojë për ne gjithë kjo përpjekje, që lë në hije edhe ngjyrat e kollares së tij, diskutohet. Por një gjë është e sigurt, kryeministri Rama fjalët e veta i tha, vëmendjen e europianëve e tërhoqi.
Kështu edhe ndonëse këtë dimër, që pritet të jetë i egër, do detyrohemi të kënaqemi me kotheret dhe mbrojtjen e Turqisë, të ofruara kushedi me çfarë cmimi, të paktën në sytë e botës, Ramën parimor e kemi të konfirmuar si lideri i shqiptarëve.

Në fund të fundit, studime të reja, një ditë, mund edhe ta hedhin poshtë “babble hypothesis”, por që politikanët tanë janë aty ku janë veç prej llomotitjes efektive, çfarë as nuk prodhon strategji as nuk ka të bëjë me udhëheqjen e mirë, s’ka dyshim.