Nga Kastriot Ahmati
Ka kohë që flitet për turizmin masiv e milionësh në vendin tonë të shqiponjave! Shqipëria vërtet gëlon nga të huajt që kanë zbarkuar me ajër, det si edhe me udhët toksore, e në të ardhmen e afërt, ndoshta edhe me ato jashtoksore! Me çanta mbi shpinë, të ngarkuar plot me hallate, i shikon rrugëve të Tiranës, Vlorës, Durrësit e kudo nëpër qytetet e vendit tek nxitojnë në grupe ose në çift!
“Duam ta dyfishojmë e trefishojmë në të ardhmen turizmin, thashë unë”,- duke ju adresuar të njohurve e miqve në atë tavolinë, të atj lokali që më përshëndetën e më dhanë të njohur.
“Fort mirë, po kujt i “plasi”, më tha njëri prej tyre që u impenjua e këmbyem bisedë e mendime,- jetesa për ne “masat” siç na përcaktonte dikur “xhaxhi” neve shumicën e sotme, “kllasën”, është si mos më keq, është përkeqësuar, shiko edhe statistikat e panumërta të publikuara brënda apo jashtë vendit po deshe o gazetar, – përfundon ai paksa i bezdisur e i irrituar!”
Duke vështruar këtë dyndje turistësh me çanta shpine, ku nga pas ju varen gaveta, pantofla, tiganë, këpucë e gjithfarë sendesh utilitare për jetën e përditshme të endacakut, të qëllon që tek je duke pirë kafen e përditshme me shokët, miqtë apo familjarët e tu në kafeterinë tënde të preferuar, të pushtohesh prej këtyre “ufosh”, që hyjnë rrëmbimthi e të bllokojnë tualetet! Vetëkuptohet se përse, duan të përmjerin, të lahen e të kruhen!
Pa numërojnë edhe qindarkat, kur duan të porosisin diçka, ndërkaq që të tjerët sapo dalin nga tualetet, vrapojnë të ikin si të zënë në faj!
“Më mirë turizëm masiv, që e kthen në zhul gjithçka ku venë këmbën ata, si konkuistadorët dikur, apo turizëm cilësor, pak e sak”,- ngas bisedën sërish unë me personin në fjalë!
“Të thashë, pak na i intereson, – përgjigjet sërish ai, duke vështruar përhumbshëm nga grupi e miqtë e tij, që ja miratonin diskursin.-Jeta jonë noton në “bass” tanimë, sepse ne “masa” apo “turma” si na emërtojnë, as në plazh s’vemi dot më, me bukë, diath e domate, si dikur!
Por problemi më i mprehtë është se ne sot,- ngau më tej mendimin ai,- nuk kemi as infrastukturën kryesore e të domosdoshme për përpunimin e plehrave e mbeturinave, të pastrimit të ujrave të zeza or mik, saqë bardhësia e kaltërsia e detrave e liqeneve tona, shumë shpejt do të erret, do nxihet e do qelbet, se lumejtë na i ka marrë lumi prej kohësh” …(!!!).
“Po që s’kemi mo as tren”, – ironizoi një mjekrosh nga grupi i tavolinës, – “se me 40 lekë të vjetra abone, atë kohë, Durrësi dhe plazhet e tij, ishin bo për ne kryeqytetsat, si lagjet e Tironës, or ti çun”!
Ula kokën si i zënë në faj që e “gërmova” tavolinën ngjitur dhe e shkëputa nga grupi, në morinë e halleve e problemeve të mbijetesës, atë person, atë njeri të hapur e komunikues, përfaqësues të njerëzve të thjeshtë, thitha e rrufita kafen time si i etur, u zbytha me lezet dhe ika i menduar e zemërthyer së bashku me temën time për turizmin.
