Më 20 gusht 1977, agjencia amerikane e hapësirës NASA nisi sondën e dytë hapësinore të gjeneratës Voyager, për të kuptuar se çfarë qëndron përtej sistemit tonë diellor. Por pas gati pesë dekadash udhëtimi, një gabim i thjeshtë njerëzor që ndodhi ditët e fundit na ka bërë të kemi frikë nga më e keqja për këtë mision emblematik, i cili tashmë është pothuajse 20,000 kilometra larg planetit të tij mëmë. Të premten, dërgimi i komandës së gabuar devijoi antenën e sondës me të paktën dy metra dhe duke e bërë këtë, ndërpreu komunikimin me Tokën. Por siç sapo ka bërë të ditur Laboratori i Propulsionit Jet i NASA-s, këtë të martë ka arritur të kapë “një rrahje zemre” të kësaj anijeje dhe me fat, së shpejti do të jetë e mundur të konfirmohet “nëse është ende gjallë”.
Ekipi teknik i këtij misioni shpjegon se “gjatë eksplorimit të tij rutinë të qiellit” i ashtuquajturi rrjet i hapësirës së thellë (d.m.th., rrjeti ndërkombëtar i antenave të radios që mbështesin misionet ndërplanetare dhe i cili, pjesërisht, është gjithashtu i bazuar në Sierra Madrileña), ka arritur të kapë disa sinjale nga Voyager 2. Kjo do të konfirmonte, nga njëra anë, se sonda hapësinore vazhdon të transmetojë pavarësisht devijimit të njërës prej antenave të saj. Ai konfirmon gjithashtu parashikimin e inxhinierëve të cilët, tashmë në kohën e tyre, paralajmëruan se misioni ndoshta po vazhdonte kursin e tij edhe nëse përparimi i tij nuk mund të kapej mirë.
Në ditët në vijim, inxhinierët përgjegjës të këtij projekti do të tentojnë t’i dërgojnë një sinjal tjetër kësaj anije kozmike për të korrigjuar gabimin e mëparshëm. Do të thotë, do të tentohet që antena e saj të drejtohet sërish drejt Tokës. “Nëse kjo nuk funksionon, do të duhet të presim deri në tetor, kur softueri në bord i anijes automatikisht i thotë të rivendosë drejtimin e saj”, tha agjencia hapësinore amerikane, në një deklaratë të lëshuar pasditen e së martës.
Misionet e gjeneratës Voyager konsiderohen si disa nga jetëgjatët dhe më të suksesshmit në të gjithë garën hapësinore. Dy sondat në këtë program, të nisura vetëm dy javë larg njëri-tjetrit, u projektuan për të zgjatur mezi një dekadë dhe për të eksploruar planetë si Jupiteri, Saturni dhe Urani, por duke pasur parasysh suksesin e tyre të madh, u vendos që të përdorej tërheqja gravitacionale e këtyre trupave qiellorë. Voyager 1 e arriti këtë moment historik në gusht 2012, dhe binjaku i tij Voyager 2 e arriti këtë në nëntor 2018. Ata janë objektet e para njerëzore që kalojnë këtë prag kozmik.
