Gazeta britanike “The Guardian” i ka kushtuar një artikull gjykimit ndaj ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Hagë.
Në këtë artikull, prestigjiozja britanike shkruan konkretisht për gjykimin ndaj ish-presidentit Hashim Thaçi, të cilin e cilëson si politikani më i shquar në Kosovë.
Në gazetë përshkruhen ngjarjet historike të luftës dhe pas saj, si dhe rolin e tyre në to, deri tek arrestimi nga Dhomat e Specializuara të Hagës.
Sipas medias britanike, gjykimi në Hagë pritet që të rishkruajë historinë. Po ashtu, në artikull shkruhet se viktimat që përfshinin përkrahës të LDK-së, civilë serbë dhe romë u mbajtën në kushte çnjerëzore në selinë e UÇK-së, dhe iu nënshtruan torturave e në disa raste edhe u ekzekutuan.
Shkrimi i plotë:
Çerek shekulli më parë, në mes të luftës në Kosovë dhe pas saj, figura të larta ndërkombëtare ia dolën drejt derës së Hashim Thaçit, komandantit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, i cili më vonë do të bëhej politikani më i shquar i vendit. Thaçi priti ish-kryeministrin e Britanisë së Madhe, Tony Blair, një nga mbështetësit më të shquar ndërkombëtarë të UÇK-së. Ai takoi liderin e ndjerë të Liberal Demokratëve Sir Paddy Ashdown për një birrë. Madeleine Albright, asokohe sekretare e shtetit të SHBA-së, ishte një admiruese e zëshme dhe Hillary Clinton u takua me Thaçin më vonë kur ajo zuri të njëjtin pozicion.
Javën e kaluar, megjithatë, Thaçi, i cili shërbeu si kryeministër dhe president i Kosovës, u paraqit në bankën e të akuzuarve të një gjykate të Hagës së bashku me tre kolegë të shquar, të gjithë të akuzuar për krime lufte të kryera gjatë konfliktit, duke përfshirë bashkëpunimin në vrasjen e 102 personave. Ndërsa prokurorët paraqitën rastin e tyre kundër Thaçit dhe të pandehurve të tjerë Rexhep Selemi, Kadri Veseli dhe Jakup Krasniqi, të gjitha figura të larta në udhëheqjen e UÇK-së gjatë luftës kundër forcave serbe nga viti 1998 deri në vitin 1999, ata përshkruan një fushatë të supozuar të vrasjeve, torturës dhe represionit kundër kundërshtarëve dhe anëtarët e pakicave etnike të drejtuar nga katër burrat.
Pretendohet se viktimat përfshinin përkrahës shqiptarë etnikë të partisë politike rivale LDK, civilë serbë dhe romë, të cilët u mbajtën pa proces të rregullt në kushte çnjerëzore në selinë e UÇK-së, iu nënshtruan torturës dhe, në disa raste, u ekzekutuan. Gjyqi, i cili u hap dy vjet pasi burrat u dorëzuan në juridiksionin e gjykatës dhe pritet të zgjasë deri në gjashtë vjet, tashmë duket i sigurt se do të rishkruajë historinë e konfliktit. Procedurat, thellësisht të papëlqyeshme në Kosovë dhe Shqipërinë fqinje, kujtojnë periudhën e konfliktit brutal midis viteve 1998 dhe 1999, ku organizatat e armatosura serbe dhe kosovare kryen krime lufte në kontekstin e kryengritjes së armatosur të UÇK-së dhe reagimit ushtarak të Beogradit. Në një luftë të zhvilluar fillimisht në dhe rreth fshatrave dhe qyteteve të vogla në bastionin malor të Drenicës të UÇK-së, Thaçi, i njohur me emrin “Gjarpri”, ishte përfaqësues politik në shtabin e përgjithshëm të UÇK-së.
Më pas, në fund të të 20-tave, ai u dallua mes kolegëve të tij komandantë për inteligjencën dhe besimin e tij, duke përfaqësuar më vonë UÇK-në në negociatat e dështuara të paqes në Rambuje, Francë, në fillim të vitit 1999 që i paraprinë ndërhyrjes së NATO-s në konflikt. Megjithatë, pikërisht në të njëjtat fshatra, me shtëpitë dhe fermat e tyre të vogla të shpërndara nëpër kullota malore, aktakuza pretendon se UÇK-ja dhe komandantët e saj i mbajtën të burgosurit e saj në kushte shpesh të vështira, duke i nënshtruar ata ndaj rrahjeve dhe poshtërimeve të tjera, dhe ndonjëherë duke i vrarë ata. Në mesin e katalogut të krimeve të supozuara të zbuluar javën e kaluar, veçohet një: ngjarjet që ndodhën rreth 26 korrikut 1998 në mes të një ofensive serbe. Më pas, thuhet në dokumentin e akuzës, anëtarët e UÇK-së morën rreth 30 të burgosur nga Llapushniku në malet e afërta të Berishës dhe i ndanë në dy grupe. Një grup u zgjidh dhe u lirua; të arrestuarit e grupit tjetër u qëlluan dhe u vranë.
Nëse gjyqi në Hagë është goditës, kjo është për shkak se ndërhyrja e NATO-s në Kosovë u përkufizua si një përgjigje ndaj krimeve të rënda të luftës, jo më pak e masakrës së Raçakut nga forcat serbe në janar 1999, e cila ripërcaktoi shtrirjen e ndërhyrjes ushtarake mbi baza humanitare. Megjithatë, edhe atëherë, ishte e qartë se të dyja palët kishin në shënjestër civilët, edhe nëse kishte një ndryshim në shkallë, jo më pak aksioni ushtarak në shkallë të gjerë i nisur nga Beogradi pas fillimit të bombardimeve të NATO-s që bëri që qindra mijëra civilë të largoheshin nga Kosova në vendet fqinje. Për disa, duke përfshirë diplomatët perëndimorë, të cilët u ndeshën me Thaçin dhe komandantët e tjerë të UÇK-së gjatë konfliktit, siç e kujtojnë ata, mbështetja perëndimore ishte një zgjedhje, rreshtimi i interesit në Londër dhe Uashington me UÇK-në kundër Sllobodan Millosheviç në Beograd, i cili tashmë ishte zhytur në tmerr.
“E gjitha kishte të bënte me heqjen qafe të Millosheviçit dhe një riorganizim pas prishjes për mungesën e mbështetjes për Bosnjën,” kujton një zyrtar që u takua me Thaçin gjatë konfliktit.
Në vitin 2010, atëherë do të publikohej një raport nga Dick Marty për Këshillin e Evropës , duke detajuar pretendimet për shkelje të rënda të të drejtave të njeriut, duke përfshirë trafikimin e organeve nga UÇK-ja pretendime që do të çonin, pesë vjet më vonë, në krijimin e një njësie speciale. Por ndërsa çështja ka vazhduar në gjyq me një ritëm thuajse të akullt, me Kosovën nën presion nga ish-mbështetësit e saj perëndimorë për të dorëzuar Thaçin dhe kolegët e tij të pandehur, pretendimet më të habitshme nga raporti i Marty-t se viktimat u vranë dhe u morën organet janë zhdukur nga procedurat.
j.l./ dita
