Hidra në shikim të parë nuk ndryshon nga fqinjët e saj. Ashtu si ishujt e tjerë në detin Egje, ajo ka rrugë të bardha, ajër aromatik të mbushur me jasemin dhe pamje befasuese të ujërave blu vezulluese përreth tij.
Ajo që e veçon Hydrën është mënyra e preferuar e transportit. Vendasit i kanë rezistuar zhurmës së borive, duke përqafuar tingullin ritmik të thundrave të kuajve.
Këtu, makinat jo thjesht mungojnë; ato mbahen larg qëllimisht. Ndalimi i mjeteve të motorizuara (përveç kamionëve të zjarrit dhe mbeturinave dhe ambulancave) parashikohet në legjislacionin vendas.
Popullsia e ishullit grek prej rreth 2.500 banorësh ka vendosur të qarkullojë duke përdorur mushka, gomarë dhe kuaj të vegjël.
Duke zbritur nga trageti në Portin e Hidrës, deri në zemër të ishullit, vizitorët takohen dendur me këto kafshë që ecin të qeta nëpër rrugët me kalldrëm.
Nga Kaminia, një fshat në vijën bregdetare jugore me shtëpi tradicionale guri, në Mandraki në brigjet perëndimore të ishullit, ishulli është i lidhur tashmë me praninë e tyre.
Vendimi për të përqafuar transportin tradicional me kuaj, i njohur si “cáiques”, i bën homazh trashëgimisë së ishullit.
Gjatë shekujve 18 dhe 19, Hidra lulëzoi si një qendër detare plot lëvizje. Shekulli 20 solli transportin me motor, por rrugët e ngushta dhe të pjerrëta të ishullit, së bashku me terrenin shkëmbor, i bënë makinat jopraktike për t’u qarkulluar.
Dhe kështu banorët u kapën pas transportit të kuajve, i cili mund të përballonte peizazhin e thyer në mënyrë më efikase. Me kalimin e kohës, kjo mbështetje te thundrat u rrënjos në kulturën dhe mënyrën e jetesës së Hidrës.
Gomarët dhe mushkat u bënë pjesë integrale e identitetit të ishullit dhe u përdorën për të transportuar mallra, materiale ndërtimi dhe madje edhe vizitorët e ishullit – një traditë që vazhdon edhe sot e kësaj dite.
