Përse ky nxitim?

Nga Migena Aleksi

Politika e jashtme duhet të jetë serioze, gjithmonë një llogari interesash, rreziqesh dhe pasojash afatgjata. Pikërisht për këtë arsye rezoluta që shpall Iranin si shtet që mbështet terrorizmin shkon përtej një akti të zakonshëm parlamentar dhe duhet të analizohet me ftohtësi.

Shqipëria ka hyrë prej vitesh në një raport të tensionuar me regjimin e Republikës Islamike të Iranit.

Vendimi për të strehuar Mojahedin-ët e vendosi vendin në një vijë të re gjeopolitike. Nuk duhet harruar që pas kësaj erdhën tensionet, sulmet kibernetike që goditën institucionet shqiptare, ndërprerja e marrëdhënieve diplomatike me Iranin, pra përfshirja e Shqipërisë në konfliktin e gjerë politik mes Teheranit dhe Perëndimit.

Një pyetje e rëndësishme nuk është vetëm çfarë thuhet në rezolutë, por pse po bëhet pikërisht tani. Në politikë, koha është gjithmonë pjesë e mesazhit.

Në shumë vende të botës ndodh që, kur qeveritë përballen me presion të fortë të brendshëm, skandale korrupsioni, tensione, apo rënie të mbështetjes, ato kërkojnë të zhvendosin fokusin publik drejt temave të politikës së jashtme.

Kjo strategji është e njohur dhe e zhvendos debatin nga problemet e brendshme drejt një skene më të madhe gjeopolitike. Thuhet që edhe vetë sulmi ndaj Iranit është përpjekje e Trump për të sfumuar skandalin e të dhënave të dala nga arkiva horror e pedofilit Epstein.

A po bën edhe Shqipëria në mikro të njëjtën gjë me politikën e jashtme për të zbehur sadopak skandalet e rënda korruptive, kjo meriton të futet në analizë. Aq më tepër që edhe kontrasti bie menjëherë në sy. I njëjti Parlament që gjen energji për të miratuar rezoluta kundër një regjimi të huaj, duket shumë më pak i vendosur kur bëhet fjalë për një problem që prek çdo shqiptar, korrupsionin. Siç edhe u tregua në vendimin me pasoja shumë të rënda për Ballukun.

Në çdo rast shpallja e një shteti si mbështetës i terrorizmit është një akt me pasoja diplomatike dhe të sigurisë. A janë institucionet tona të sigurisë sot më të përgatitura për të përballuar kundërpërgjigje të mundshme? A kemi investuar seriozisht në mbrojtjen kibernetike pas sulmeve të mëparshme? Apo po shtojmë tensionin pa analizuar plotësisht koston?

Këto janë pyetje që nuk kanë lidhje me aleatët që sot drejtohen nga dikush e nesër nga dikush tjetër, e që për më tepër, kanë mundësi të larta të mbrojtjes edhe pa rezolutat tona. Nuk kanë të bëjnë këto pyetje, as me simpati apo me antipati parazitare partiake.

Bëhet fjalë për interesin kombëtar.

Shqipëria është një vend i vogël në një botë gjithnjë e më të tensionuar gjeopolitikisht. Në këtë realitet, balanca midis besnikërisë ndaj aleatëve dhe mbrojtjes së interesit kombëtar kërkon maturinë e një politike të jashtme të mirëpeshuar.

Të jesh aleat i fortë i Perëndimit është një zgjedhje strategjike që Shqipëria e ka bërë prej kohësh. Por kjo nuk do të thotë që çdo akt simbolik duhet të bëhet pa analizuar mirë pasojat e tij.

Aq më tepër kur problemet reale të vendit vazhdojnë të mbeten të pazgjidhura, e këtyre u mbivendosen të tjera pa asnjë shkak bindës.

Botuar sot në gazetën DITA print