“Nuk e mohoj që jam shqiptare, por ndihem italiane”, vajza nga Elbasani zgjidhet kryebashkiake në Itali

Sindi Manushi, një vajzë shqiptare me origjinë nga Elbasani, është zgjedhur kryebashkiake në një qytet të Italisë. Lajmin e kanë bërë të ditur mediat e huaja, për të cilat e 31-vjeçarja shqiptare ka dhënë edhe një intervistë.

Ajo do të jetë kryebashkiake e Pieve di Cadore, në zonën Belluno, Itali, në zgjedhjet lokale që u mbajtën të dielën. E reja shqiptare u zgjodh në krye të Bashkisë duke pasuar kështu paraardhësin Giuseppe Casagrande.

Në rrëfimin e saj ajo ka treguar që ka emigruar në Itali me familjen e saj në moshën 9-vjeçare dhe para se të hynte në zgjedhje punonte si avokate. Ajo ka thënë gjithashtu se kurrë nuk e mohon origjinën e saj shqiptare.

Pyetje: Sindi Manushi, një fitore historike për të dhe listën e saj. Si ndiheni?

Manushi: Ishte një shqetësim të dielën, kur njerëzit nuk shkonin të votonin: ne nuk flinim dhe më pas gjërat shkuan më mirë të hënën, veçanërisht falë të moshuarve dhe arritëm kuorumin prej 48.31%.

Pyetje: Mund të na tregoni historinë tuaj? Ju jeni në Itali që në moshën 9-vjeçare. Ndihesh italiane?

Manushi: Jam krenare për origjinën time shqiptare, por kam një kohë të gjatë në Itali dhe ndihem me të gjitha një qytetare italiane. Unë kam jetuar gjithmonë në Pieve di Cadore, përveç një paranteze universitare në Trento, për të përfunduar studimet për drejtësi.

Si ishte mjedisi në Itali?

Manushi: Fillimisht e vështirë, pati një periudhë hutimi. Vijmë nga një vend shumë i ndryshëm nga Italia dhe mbi të gjitha nga një qytet industrial, Elbasani. Lëvizja nga Elbasani në Pieve ishte një tronditje dhe mund ta imagjinoni pse. I mbaj mend shumë mirë fillimet, për mua ishte një risi absolute.

Cilat ishin vështirësitë më të mëdha?

Manushi: Përshtatja me zakonet e Pieve, gjuha italiane. Edhe nese në Shqipëri transmetohen kanalet italiane. Që fëmijë kam qenë gjithmonë e apasionuar pas lajmeve dhe politikës, jam rritur edhe me Carrà-n dhe Sanremon.

Si u pritët fillimisht nga komuniteti?

Manushi:  Banorët e Pieve janë malësorë, të tillë janë, duhet të kuptojnë kush je, çfarë bën, duhet të të kornizojnë dhe të kuptojnë. Ne e studiuam pak, pastaj gjithçka shkoi tatëpjetë. Aq sa nuk do të ndalem së falenderuari fqinjët, të cilët më ndihmuan mua dhe vëllain tim Dgersi në detyrat e shtëpisë.

Kështu që në fund Pieve ju përshëndeti.

Manushi: Kur e kuptuan se ishim njerëz të ndershëm, na pritën dhe na trajtuan shumë mirë.

Marrëdhëniet me prindërit?

Manushi: Kanë punuar dy-tre punë për të na mbështetur, i falënderoj. Punonim gjatë gjithë kohës, përveshnim mëngët.

 E prisnit që një ditë të bëheshit kryetare bashkie?

Manushi: Nuk ishte në perspektivë. Unë kam qenë gjithmonë e apasionuar pas politikës, si një interes i pastër për çështjet publike. Por jo, nuk ishte në plane. Më pas para disa muajsh lindi kjo ide dhe lindi “Pieve futuro”.

Si do të përpiqeni që të ndryshojë Pieve?

Manushi: Unë shoh një Pieve shumë të përgjumur dhe një strukturë sociale të prekur nga pandemia. Kemi humbur disi sensin e komunitetit dhe kultivohen më shumë individualizmat, për fat të keq një prirje kombëtare. Pieve ka spikatur gjithmonë si një qendër grumbullimi, dua që ajo të bëhet sërish një.

A do të vazhdoni të ushtroni profesionin tuaj si juriste?

Manushi: Unë bëj të drejtën e korporatës, civile. Po, nuk do të heq dorë nga profesioni im. Me siguri do të ketë një periudhë përshtatjeje dhe do të më duhet të kuptoj në aspektin kohor se sa do të marrë për qytetarët e mi. Sigurisht që prioriteti im do të jetë tek ata.

A keni qenë ndonjëherë viktimë e racizmit? Në prag të votimit, dikush grisi një nga posterët elektoral…

Manushi: Më thanë jam shqiptare, jam grua, jam shumë e re. Ka pasur disa episode të pakëndshme, por në përgjithësi dua të nënvizoj gjithçka që më ka dhënë Pieve di Cadore, që është shumë. “Pieve futuro” ka lindur për të bashkuar, jo për të ndarë.

 A mund ta përkufizojmë Pieve di Cadore si një lloj laboratori politik?

Manushi: Unë do të thosha po. Shpresoj se mund të funksionojë, ndoshta mund të përsëritet në një shkallë më të madhe, por ndërkohë le të bëjmë hapin e parë, që është shumë i rëndësishëm.