Edi Rama po e zhvendos vëmendjen nga revolta studentore te Sali Berisha, ndërsa televizionet që konsiderohen pranë pushtetit i japin hapësirë të vazhdueshme kreut të PD-së. Berisha kërkon të flasë në emër të protestuesve, edhe pse deputetët e tij janë përzënë nga sheshi. Çdo grup politik që vepron brenda lëvizjes duhet të deklarojë lidhjet partiake dhe të mos pretendojë drejtimin e saj.
Edi Rama ka gjetur sërish kundërshtarin që i duhet për ta kthyer krizën në përplasjen e vjetër politike. Në vend që të përballet me kërkesat e studentëve, kryeministri akuzon opozitën për dhunën dhe përpiqet ta zhvendosë debatin te Sali Berisha.
Është një mënyrë për ta futur zemërimin qytetar në llogoret e zakonshme të politikës, ku çdo pakënaqësi përfundon në duelin mes dy njerëzve që kanë dominuar prej dekadash jetën politike shqiptare.
Në këtë histori ka edhe një paradoks mediatik. Konferencat e Berishës gjejnë hapësirë të bollshme në ekranet televizive, përfshirë ato të lidhura ngusht me qeverinë.
Përse ka kaq shumë vëmendje për deklaratat e tij, në një kohë kur ai ka qenë gjithmonë person “non grata” dhe pikërisht kur studentët po kundërshtojnë të gjithë klasën politike?
Rama dhe Berisha mbeten protagonistët e debatit, ndërsa kërkesat e protestuesve rrezikojnë të kalojnë në plan të dytë.
Sali Berisha, nga ana tjetër, kërkon të paraqitet si zëdhënës i një revolte që nuk e ka organizuar. Në konferencën e fundit e cilësoi dorëheqjen e Ramës si kërkesë të studentëve, opozitës dhe gjithë shqiptarëve. Mirëpo studentët i dhanë një përgjigje tjetër, duke larguar nga protesta Belind Këlliçin, Edi Palokën dhe Eno Bozdon.
Pikërisht këtu duhet kërkuar transparencë e menjëhershme. Nëse brenda protestës veprojnë grupe apo qarqe të caktuara të lidhura me Sali Berishën, ato duhet të distancohen nga çdo përpjekje për ta vendosur lëvizjen nën komandën e PD-së.
Rama mban përgjegjësi për mënyrën se si qeveria u është përgjigjur studentëve. Berisha, ndërkohë, duhet të sqarojë nëse mbështet një protestë të pavarur apo kërkon ta përdorë atë për objektivat e tij. Asnjëri nuk mund të shpallet përfaqësues i studentëve pa pëlqimin e tyre.
Dhuna e ditëve të fundit ka krijuar një krizë serioze, por as shkatërrimet dhe as përplasjet me policinë nuk i zhdukin kërkesat që i paraprinë revoltës. Nëse e gjithë kjo përfundon në një betejë tjetër Rama-Berisha, pakënaqësitë që nxorën studentët në rrugë do të mbeten sërish pa përgjigje.
Ditët në vijim do të tregojnë nëse protesta do të arrijë të ruajë pavarësinë e saj apo nëse partitë do ta kthejnë në një tjetër arenë të pazareve dhe rivaliteteve të tyre politike.
