Nga Fatos Tarifa
E dëgjuat?
Arsyeja e transferimit të z. Veliaj nga paraburgimi në Durrës në atë të Fierit është një “sekret shtetëror”!
Një sekret shtetëror në një shtet që s’ka sekrete.
Në një shtet ku çdokush di gjithçka për këdo.
Në një vend ku shumëkush di edhe ato që s’i di.
Në një shtet ku asnjë sekret nuk mbetet sekret sapo del nga një gojë apo hidhet në një shkresë.
Në një vend ku as SHISH-i nuk është i sigurt nëse sekretet që ka mbeten sekrete.
Në një shtet ku ministri i Drejtësisë nuk di atë që drejtoresha e përgjithshme e burgjeve, vartëse e drejtpërsëdrejtë e tij, e di dhe e shpall “sekret shtetëror”.
Po si mund të jenë kaq të paturpshëm ky shtet dhe këta zyrtarë të shtetit, sa t’i vënë emërtimin “sekret shtetëror” edhe një veprimi që, siç thotë populli, “ia bën muuuu!”?
Nën pretekstin e “sekretit shtetëror”, qeveria mund t’i bëjë ç’të dojë çdo qytetari — edhe mua që flas e shkruaj, edhe fqinjit tim që komenton në shtyp a në televizion, edhe një studenti që proteston, edhe një tjetri që e përkrah atë student — pa qenë nevoja t’i japë shpjegime askujt.
Sepse sekreti shtetëror mbetet sekret.
Nuk ka nevojë të jepet shpjegim. Nuk ka nevojë të informohet askush.
Nuk ka nevojë as të dihet kush vendos dhe mbi ç’bazë vendos.
Mjafton të thuhet: “Sekret shtetëror!” E di shteti.
Dhe shteti, që duhet t’u japë llogari qytetarëve, u kërkon atyre të heshtin.
A nuk thoshte Stalini “S’ka informacion, s’ka problem” (Нет информации — нет проблемы)?
Në rastin e vendimit për transferimin e z. Veliaj, kjo thënie famëkeqe, epitomë e mendësisë bolshevike, mund të lexohet: “S’ka shpjegim, s’ka përgjegjësi!”
