TABELAT: Raporti i fundit i PISA për nivelin e arsimit në Shqipëri

Jo, nuk e mendoj keshtu si ju.
Çështja e mësimdhënjes, e petagogëve në universitet është një çështje nga më të rëndësishmet sot dhe për të ardhmen. Disa njerëz pa personalitet e të degraduar, nuk përfaqesojnë masën e mrekullueshme të tyre, të petagogëve. Ata duhet të jenë shpirti i shkencës tonë, duhet të sakrifikojnë e konsumojnë qetësinë e tyre për t’i transmetuar brezit botën e ardhëshme.

Duke dëgjuar ca kohë më parë me keqardhje përroin e rrembyer të fjaleve plumb të rënda të disa “petagogëve” të ftuar në TV nga maska qesharake e Bruno Vespës, nuk kishte si të mos më shkonin në mendje figurat e shenjta të petagogeve që më kanë dhënë mësimnë kohët kur e mposhtnim të ftohtin e dimrit me xhupa batanijesh e me disa kokrra vezë në muaj. Do të kërkoja mirëkuptimin e lexuesit të nderuar për “lokalizmin” tim për efekt mungese njohje, por si ish student i Fakultrtit të Ndërtimit do të përmend disa emra të tyre, të petagogëve që kanë ndëruar jetë apo që vazhdojnë të jenë ende në aktivitet e që unë i kujtoj e i shoh si “shenjtorë”. Kam njohur e njoh emra, ashtu si të gjithë, veprën e të cilëve nuk mund ta zëvëndësoj me asgjë në botë. Kush e zëvëndëson shkëlqimin e dritës? Efigjeni Floqi, Zija Këlliçi, Qazim Turdiu, Kiço Negovani, Fatmir Sinoimeri, Kiço Rambi, Pandi Stratoberda, Muharem Dragovaja, Thanas Gaçe, Skënder Skënderi, Vasilika Cicko, Luan Voshtina, Besim Daja, Ilia Papanikolla … Eh, çfar legjendash kanë qenë! Por çfar zëvëndësish që lanë! Emra me vepra të mëdha, që edhe sot shpërndajne dije e nuk njohin lodhje. I madhi Nikolla Verdha, Luljeta Bozdo, Faje Bruci, Robert Kote … e më tej Niko Lako, Elmaz Xhediku, Fisnik Kadiu, Agron Lufi, Niko Pojani …, pa fund emra të njohur, që nuk ka vend këtu për ti përmendur të tërë, shkencëtarë të mirëfilltë e petagogë të rrallë.

Petagogët e sotëm janë nxënësit e nxënësve, e është e pamundur që të jetë prishur “geni” profesional, ai i modestisë, i punës dhe i sakrificës i brezit të parë. Është e pamundur! Ka rpnie shumë vërtetë, por unë shoh si përgjegjës degradimin e politikës që e konsideroi universitetin si thes ku mund të futen aty i miri me të keqin, i dituri me të paditurin, punëtori me dembelin, i kulturuari me harbutin, e ku për hir të interesave politike tëpër të errëta e fare të pakuptueshme, u tre apo katërfishua artificialisht numuri i studentëve, pa pyetur fare se në universitet dijet nuk i japin bëzhdilet e rrugëve, por profesionistët e ditur, njerëzit e mirë, që perveç profesionit të tyre njohin jetën e vertetë e të vështirë, njohin rrugën që duhet tu mësojne e tu japin studentëve të tyre.

Kujdes studentë! Nuk është e veshtirë të gjeni e të “gozhdoni” në shtyllën e turpit mashtruesit e maskarenjtë. Kujdes, ruajini petagogët e vërtetë, mos i pezmatoni e deshpëroni ata. Sepse jo vetëm që janë të lodhur nga gjithë kjo jetë e vështirë e me halle, por nuk kanë edhe se kujt ti qahen. Sepse kanë ndërgjegje të jashtëzakonëshme, fajin e gabimet e të tjerëve moralisht i marin vetë përsipër. Nuk janë prej hekuri, janë të brishtë e të ndjeshëm, nuk dinë të shiten e të lëpihen, nuk njohin gjë veç të vertetës, janë veçëse vetë e vërteta. Ata janë jo vetëm tuajët, janë edhe tanët, janë të të gjithëve, janë pasuri e popullit.