A keni dashur ndonjëherë të jetoni larg gjithçkaje, në një shoqëri të vogël e të rregullt ku të gjithë i njohin të gjithë? Në një vend ku nuk ka krim, fëmijët vrapojnë të shkujdesur ku të duan, ushqimi nuk importohet dhe sinjal celular pothuajse nuk ka.
Ky komunitet sot disi utopik ekziston realisht dhe ka pak më pak se 300 banorë.
Një pikë në mes të Oqeanit Atlantik, vullkani aktiv që krijoi ishullin Tristan da Cunha është sot vendi më i izoluar dhe më i largët i banuar në botë. Qyteti kryesor dhe i vetëm në ishull quhet Edinburgh i Shtatë Deteve dhe në shumë mënyra është një vend vërtet unik.
Si është jeta sot në ishullin më të largët dhe më të izoluar në botë? Në ishull ka një port të vogël, një kishë, një shkollë dhe një zyrë postare. Ata kanë një rrugë që lidh vendin me fushat e patates. Ka pak makina në ishull, ato pothuajse nuk përdoren kurrë, dhe njerëzit transportohen me minibus të quajtur “patate flyer” kur është e nevojshme.
Dega kryesore e ekonomisë është gjuetia, mbarështimi dhe eksporti i gaforreve, të njohura si karavidhe. Secila prej tetëdhjetë familjeve ka tokë që kultivon, kultivohen kultura të ndryshme, kryesisht patate. Është interesante se ishulli nuk importon ushqime, por banorët hanë vetëm atë që kapet dhe rritet në vend.
Sot ata po i drejtohen gjithnjë e më shumë turizmit, por sipas rregullave shumë të përcaktuara qartë. Në ishull nuk ka hotele, restorante apo infrastrukturë turistike.
Ata që duan të vijnë duhet të regjistrohen në administratën e ishullit muaj dhe nganjëherë një vit përpara. Më pas ata miratohen dhe gjejnë strehim me një nga familjet vendase.
p.c. / dita
