Nga Migena Aleksi
Përdorimi i arkivolit apo simboleve funerale nëpër protesta nga pikëpamja e psikologjisë së turmës dhe komunikimit politik mbartin ngarkesë të fortë.
Pse përdoren teorikisht? Zakonisht janë veprime të protestave të vogla që kanë nevojë për metafora të forta vizuale. Bëhen për të tërhequr vëmendjen e mediave sidomos atyre ndërkombëtare.
Qartazi nuk është rasti i Revolucionit të Flamingove. Ai është masiv dhe vëmendjen e ka të plotë.
Duke mbetur te teoria, simbolet kaq makabre apo ekstreme kanë efekt shoku vetëm herën e parë. Kur përsëriten, ato fillojnë dhe humbasin peshën e tyre, duke u kthyer në diçka të parashikueshme. Plus jo çdo qytetar i pakënaqur identifikohet me simbole kaq të rënda vizuale.
Sërish nuk është rasti i “Flamingove”. Ata e kanë të plotë simpatinë qytetare.
Atëherë kush dhe pse?
Dy shënjestrat e kësaj proteste, Rama dhe Berisha janë skenaristët e këtyre gjetjeve. Ata punojnë bashkë në mënyrë të tërthortë, të qëllimshme për të delegjitimuar protestën. Kështu bënë edhe me protestën e studentëve.
Për Edi Ramën, asgjë nuk është më komode sesa t’i veshë edhe kësaj proteste qytetare anti-korrupsion petkun e gogolit “Sali Berishës dhe të shkuarës”. Ndaj Saliu fut simbole të tilla ekstreme në protestë që lidhen me historinë e tij të vjetër, dhe Rama u thotë masës gri të qytetarëve: “Shikoni, kjo është thjesht e vjetra që kërkon dhunë dhe pushtet me arkivolë”.
Është strategji e trashë dhe e përsëritur, por tek një pjesë e militantëve ende funksionon.
Mjafton të shikoni si reagojnë të dy fort për arkivolin. Ky “pasion” i përbashkët për t’u marrë me këtë detaj dhe për të shmangur thelbësoren (kërkesat e protestës) është prova më e pastër e simbiozës ku skenarin e kanë shkruar vetë, ndërsa rolet ndahen sipas teatrit të vjetër.
Në fillim, të kapur në befasi, ata iu lëshuan të dy protestës me të njëjtin sulm – si Rama, ashtu edhe Saliu. Ai ishte momenti i tyre i sinqertë, qëndrimi i tyre i vërtetë. Por sapo pikasin gabimin fatal, skena ndryshon: të dy rikthehen me shpejtësi në teatrin e tyre të vjetër të llogoreve. Një lojë e mirëpërcaktuar rolesh, ku në dritë të diellit shtiren si armiq të betuar, ndërsa nën hijen e natës ndajnë të njëjtin ortakëri mbi leje, licensa, para publike. Është një bashkëpunim i mirëfilltë në prapaskenë, një përputhje interesash ku të dy palët ushqejnë njëra-tjetrën.
E rëndësishme është cfarë protesta artikulon dhe cfarë kërkon. Kjo nuk i intereson as Edi Ramës dhe as Sali Berishës. Secili prej tyre nxjerr përfitime nga zhvendosja e vëmendjes nga kërkesat, te lufta e simboleve dhe retorika partiake.
Shmangia e kërkesave jetike të protestës, që nga llogaridhënia për tjetërsimin masiv të territorit dhe pronës publike e deri te dosjet e korrupsionit të.reja e të vjetra, ka një shpjegim të thjeshtë. E vërteta i djeg të dy. Ndaj, streha e tyre e përbashkët mbetet diversioni. Debati për ‘arkivolin’ politik ose për ata me maska që thyejnë xhama pikërisht aty ku supozohet se ka më shumë polici.
E vërteta është krejt e thjeshtë. Nëse Rama, Berisha dhe korri i apologjetëve të tyre në media duan vërtet të merren me protestën, le të përballen me thelbin e kërkesave të saj. Incidentet mbeten thjesht incidente. Në fund të fundit, në një shesh publik mund të shkojë kushdo për të krijuar skena apo për të shkrepur foto, me qëllimin e vetëm që nesër t’i përdorë ato.
DITA
