“Ballukut nuk i bën derman as perëndia, por kjo që ndodhi s’është gjë tjetër veçse shkolla e Sali Berishës”

Nga Spartak Braho

Isha i bindur se PS-ja nuk do ta “dorëzonte” Ballukun ndaj kërkesës së SPAK-ut për arrestim. Kështu ka ndodhur në 70 për qind të rasteve në Kuvendin e Shqipërisë gjatë 30 viteve. 

Dëgjova kryeministrin para dy ditësh në mbledhjen e grupit parlamentar dhe thashë: “Ky s’është në vete, të vësh duart në kokë”. Ndërkohë, edhe ish-ministri i Drejtësisë, Ulsi Manja, që e di që Belinda Balluku s’i bën “derman as perëndia”, u duk në fjalën e tija “argumentuese” thjesht si një jeniçer politik i udhëheqësit politik të tij dhe jo si jurist me përvojë.

Mendoj se Kryeministri Edi Rama duhej ta kishte shkarkuar Belinda Ballukun nga posti i zëvendëskryeministres dhe Ministres së Infrastrukturës dhe Energjisë, menjëherë pas kërkesës së SPAK-ut që komunikoi akuzën për veprën penale “shkelje e barazisë në tendera” për tunelin e Llogarasë etj.

Shkarkimi do ta ndihmonte jo vetëm zëvendëskryeministren, por edhe vetë Kryeministrin, jo vetëm për shkeljet e konstatuara, por edhe se respektonte kërkesën e një organi kryesor të drejtësisë. Duke e shkarkuar, edhe do ta lehtësonte Ballukun.

Duhet kuptuar një gjë: i hiqej imuniteti apo nuk i hiqej Ballukut, ajo ishte marrë e pandehur nga SPAK, kishte filluar çështja penale dhe hetimi. Dosja penale, në fund të fundit, pas përfundimit të hetimeve do të shkojë në gjyq për t’u gjykuar akuzat e ngritura. Vendimin përfundimtar, me imunitet apo pa imunitet, e lirë apo e arrestuar, do ta vendosë gjykata që do të shqyrtojë çështjen. Kjo është rruga e vetme e procesit.

Ndryshe nga çfarë thotë në publik, kryetari i mazhorancës, tërthorazi nga çfarë flet, vazhdon të ndërhyjë në punët e organeve të drejtësisë. Këtë e vërteton edhe gjuha e përdorur në mbledhjen e grupit parlamentar të Partisë Socialiste, ku u prezantua raporti i ligjvënësve socialistë në Këshillin e Mandateve, për kërkesën e SPAK për heqjen e imunitetit të Ballukut, me qëllim heqjen e lirisë.

​Isha i bindur se PS-ja nuk do ta “dorëzonte” Ballukun ndaj kërkesës së SPAK-ut për arrestim. Kështu ka ndodhur në 70 për qind të rasteve në Kuvendin e Shqipërisë gjatë 30 viteve, i cili ka qenë i merakosur për mbrojtjen e interesave politike.

Argumentet e Ramës në këtë rast ishin të vije duart në kokë. Ishte kakofoni pa kuptim apologjia “sqaruese”. Mu duk si një student i vitit të parë të drejtësisë me ato “kazuse” që përmendi: “ka kërcënuar apo nuk ka kërcënuar Belinda dëshmitarët me një thikë të lyer me gjak”!

Shpjegimi i tij ishte fare pa kuptim. Rama mund të jetë një politolog shumë i mirë, por edhe në këtë rast u paraqit si një jurist shumë i keq që tregoi qartë synimin për të bërë presion ndaj SPAK-ut.

Të thuash “se nuk e japim Ballukun me duart tona ashtu siç kemi dhënë edhe të tjerët,” nuk është gjë tjetër veçse megallomani e shpifur dhe jo mbështetje ndaj organeve dhe reformës së drejtësisë. Kjo s’është gjë tjetër veçse shkolla e Sali Berishës dhe qëndrimet e tija denigruese në vazhdimësi ndaj SPAK-ut. Mesa duket janë të dyja të njëjta në përmbajtje dhe ndryshojnë pak në formë.

Është e vërtetë se kërkesa për arrest është masë represive dhe në këtë sens SPAK-u duhet të jetë më i kujdesshëm në kërkesat e tij arsyetuese për arrestimet.
Politika e goditjeve dhe dënimit penal është shkencë më vete, të cilën në një vend serioz e demokratik e orienton Kuvendi i Shqipërisë, orientimet e Gjykatës Kushtetuese dhe praktika e Gjykatës së Lartë.

Unë e vlerësoj si pozitive nismën që u paraqit nga kryetari i Gjykatës së Lartë, Sokol Sadushi, për unifikimin e qëndrimeve ndaj masave të sigurisë, të cilat duhet t’i mbajnë parasysh organet më të ulëta të drejtësisë. Është e domosdoshme, përballë qëndrimeve jo koherente, njësimi i kësaj praktike sipas arsyetimit “që arresti dhe burgosja janë fisheku i fundit” në dënimin dhe politikën penale.

M’u duk mua difektoz edhe qëndrimi i deputetit jurist Ulsi Manja, i cili lexoi në Kuvend raportin e grupit socialist për trajtimin e kërkesës së SPAK-ut. Ai duhet të ishte më dinjitoz, pasi ato që tha e argumentoi e bënë të dukej jo si jurist kompetent, por si përkrahës i avazit të Kryeministrit që shpesh flet kodra mbas bregut.

​Në vite dhe legjislatura të kaluara, Partia Socialiste ka pasur në grupin e deputetëve të saj juristë me ide të qarta për drejtësinë, të palëkundur, të azhornuar me orientimet e organizmave ndërkombëtarë, në respektimin e Kushtetutës, të cilët nuk lejonin, por përplaseshin direkt me drejtuesit politikë të partisë që ndërhynin për të vendosur në trajtimin e problemeve ligjore.

Të këtij kalibri kanë qenë deputetët juristë F. Abdiu, B. Caka, V. Metani, V. Gumi, F.Xhafaj etj., dhe një sërë juristësh kushtetucionalistë përballë të cilëve nuk kishte vlerë as fjala e drejtuesve politikë apo ekzekutivë të PS.

Mbaj mend që të gjithë kryeministrat e qeverive socialiste tërhiqeshin në pretendimet e tyre voluntariste përballë logjikës së deputetëve specialistë të ligjit. Harxhoheshin orë të tëra diskutimesh në mbledhjet e grupit parlamentar dhe vendosej me shumicë dhe jo siç donte kreu politik. ​Tani në grupin parlamentar socialist nuk shoh zëra të tillë, me përjashtim të deputetit B. Lamallari.

Është kjo një vërejtje që po e shohim më shpesh edhe në përshtypjet dhe vëzhgimet që po japin organizmat ndërkombëtarë për qëndrimet jo justifikuese e profesionale të organeve legjislative të mazhorancës socialiste, vërejtje të cilat ka rrezik të ndikojnë në proceset e anëtarësimit të Shqipërisë në BE.

Ndaj Kryeministri duhet t’i thërrasë mirë mendjes, të respektojë specialistët e ligjit dhe jo servilët, të mos mbledhë rreth vetes njerëz të paaftë e me vese si deri tani.

​SPARTAK BRAHO
Jurist
​