CDI dhe “bujaria” e papritur: kur lobimi merr fytyrën e meritës

Nga Boris Balliu

Në një botë ideale, organizatat ndërkombëtare politike do të merrnin vendime të pastra, të bazuara në parime, integritet dhe demokraci të brendshme.

Por ja që na paska mbërritur një tjetër mrekulli ballkanike në skenën globale: CDI zgjedh Sali Berishën si zv/president, dhe gjithë kjo me një bujari kaq të madhe, sa të duket sikur organizata po shperndan çmime kontributi humanitar.

Në realitet? Ky vendim ka po aq spontanitet sa një fjalim i shkruar paraprakisht. Dhe natyrisht, të gjithë e dimë që në korridoret e politikës ndërkombëtare “bujaria” vjen zakonisht e shoqëruar me një aromë të fortë lobimi nga ata lobime që paguhen me miqësi të vjetra, telefonata të kujdesshme, dhe ndonjë vetting moral i shkruar me laps me fshirëse.

Sepse të jemi realistë: CDI nuk pësoi ndonjë iluminim papritur. Nuk u ndez ndonjë llambë ku dikush tha:
“More, ky Berisha, që e ka bërë gjithë botën të flasë për të, është fiks njeriu që na duhet nënkryetar!”

Jo, jo. Këto janë vendime që “ndodhin” kur dëgjohet dikush që duhet dhe shtyhet dikush që mundet.

Ndaj, ironia më e madhe është që CDI e përdori këtë post si deklaratë neutraliteti, por e përfundoi duke u bërë pjesë e një konflikti të brendshëm shqiptar që as vetë shqiptarët nuk e kuptojnë më. Dhe ndërsa ata thonë “ne nuk ndërhyjmë në punët e PD-së”, realiteti thotë:

“Ne ndërhyjmë, por me stil diplomatic: duke zgjedhur një palë.”

Dhe kështu, me një firmë, Berisha nga njeri me probleme në Washington, u kthye në nënkryetar ndërkombëtar. Një karrierë politike që vazhdon të sfidojë fizikën, biologjinë, kohën dhe, mesa duket, edhe logjikën.

Në fund fare, CDI ka bërë atë që organizatat ndërkombëtare bëjnë më mire: kanë marrë një vendim që duket i pavarur, por që mban aromë lobimi të freskët.