Nga Pandeli Bardhi
Dritёro Agolli, nga jeta, shkoi nё pёrjetёsi, nga vdekja, nё pavdekёsi..! Nё çdo ditlindje tё pёrvitshme, Dritёro Agolli ‘rinohet”, nё çdo ditё tё vitit kur u nda nga jeta, ‘dritёron” me veprёn qё la pas..Edhe shkёlqimi i yjeve, mund tё venitet, por shkёlqimi i Dritёroit, kurrё.!Kam shumё arёsye qё ta them kёtё.. Edhe kur vjen Muaji Shkurt, kur ai u nda prej nesh fizikisht, na vjen pranё me veprёn e tij tё pavdekshme. Nё Muajin Tetor, na vjen pranё edhe fizikisht, me fjalёn e ёmbёl na kёshillon, me penёn e tij, na ndricon tё ardhmen..Ai nuk ka ditё vdekje, ai ka vetёm ditlindje e jo njё por dy tё tilla. E them sepse kushdo e di qё Poetёt, nuk vdesin kurrё, ata janё tё pёrjetshёm. Poetёt i kushtohen bukurisё shpirtёrore tё njerrёzve, i kushtohen bukurisё sё jetёs, i kushtohen dashurisё..
..Sikur edhe nё ditёn mё tё keqe tё mendimeve tё jem, unё e tё gjithё qё shkruajnё, kur vjen puna pёr tё shkruar dicka pёr poetёt, mendimet, nuk presin “rradhёn”,e nё mёnyrё tё vecantё kur ёshtё fjala pёr poetё si Dritёroi, ato vijnё natyrshёm e rrjedhshёm e pёr cudi, nuk ngatёrrohen..Dritёroi, i dha kohёs emrin e tij, Ai, ka meritrёn e madhe qё tёrё jetёn e tij, u bё njёsh me popullin,, u bё njёsh me fushat e malet, me tokёn, me natyrёn, pra, me tё gjithё kёta, qё janё tё pёrjetshёm, tё pavdekshёm. .As vitet, as shekujt, nuk mund tё zbehin shkёlqimin e veprёs sё tij. Mjafton tё zgjatёsh dorёn nё rafin e libvrave, dhe ai zbret natyrshёm, i buzёqeshur, i mendueshёm, e flet me qetёsinё e tij, me mёncurinё e tij. Zbrit ta pimë një gotë/ o devolli gurgullimash / Zbrit të flasim pak / Për arat me grurë / Për hallet e mëdha / që s’na u hoqën kurrë / Për një gur / Një plis a një frëngji / Për token e babës / thoshe, do lë kokën / Si plori i parmendës / Dritëmendja jote / Në kopshtin shkëmbor / Plugoi poezi / Dhe s’ta luajti gurin.”!.
Ja mё thuaj tani Dritёro, a mund ta luajё kush “gurin” nga poezia juaj? A mund tё ndahet poezia juaj nga plugu i parmёndёs, nga hallet e popullit qё nuk i u hoqёn kurrё, nga arrat me grurё.? A nuk kam tё drejtё tё them qё poezia juaj do tё “vdesi” kur tё “vdesin” arrat me grurё, kur tё “vdesin” hallet e popullit, kur te “vdesin” cicёrrimat e zogjve, kur tё “vdesi” gurgullima e Lumenjve..
Shumё nga kёto, ёshtё e vёrtetё qё janё zbehur disi, por nuk vdesin..Edhe hallet e popullit sa vjen e shtohen edhe mё shumё, shtohen sepse mes tё tjerave, nuk dёgjohen poetёt, nuk dёgjohen mendimtarёt, vizionarёt. Dёgjohen “makutёrit” politikanё qё i “kёndojnё” vetёm karriges, i “kёndojnё” pangopёsisё.! A mund tё bёhet krahasimi i atyre me portё si juve? Kurrёn e kurrёs! Juve, nuk luftuat pёr pasuri, juve nuk udhёtuat me “Mercedes”, nuk fjetёt nё dyshekё me pupla, nuk ngritёt dolli nё sallonet moderne.. Juve Dritёro, morrёt vlagё nga toka, juve frymnёzoheshit nga kёnga e njё bilbili, juve nuk zhyteshit nё internet, por lajmet i merrit nga njё laraskё kur “tundte bishtin” e u sillte lajme nga Bota.. Juve vinit nё “muzё” kur dёgjonit zinxhirёt e traktorit, kur ndjenit errёn e zhubricёs, kur dёgjonit gurgullimёn e Lumit, kur qëndronit nё ugarr, kur çlodheshit mbi njё “mezhdё”, kur kokёn e mbёshtesnit mbi njё gurr tё tokёs mёmё, kur nxirnit “faqorkёn” e rakisё.. Mbas ç’do gllёnjke, mendimet do t;ju vinin “gurrgullimё” si gurrgullima e Lumit Devoll. .
Ja pёrse “buzëqeshja jote / Mbeti rrezelarë / Në sofrën e zemrës / na grish të pandarë / se fjala shqipe / jo,s ’blihet në pazar! . “O toka ime që të lërova e të thura këngë/ Që të kam dashur plisin dhe barin/ Që të kam fshirë me duar, me mëngë/ Në ç’vend ma le varrin?”
Dritёro Agolli,nuk lëvizi asnjë grimë nga “pozicioni” i një patrioti të vërtetë, zëmra e të cilit pushtoi fushat e malet, pushtoi natyrën, pushtoi tokën shqiptare e mbi të gjitha pushtoi shpirtrat e njerëzve të të gjitha moshave…”Më ke parë ti, Atdhe, se cili kam qenë/ Edhe nëse jam lodhur për një cast/ Kokën në prehrin tënd kam vënë!. C’do kush, aty do të gjejë, frymëzimin, do të gjejë ndjenjat e tij, do të gjejë të bukurën, do të shohë të ardhmen. Duke qenë një poet eksplicit në kuptimin e mirëfilltë të kësaj fjale, poezia e Dritëroit, i dedikohet fëmijës, nxënësit, mësuesit, fshatarit, intelektualit, siç thotë edhe eseisti i njohur anglez Tomas Eliot: ”Kur një qytetërim është i shëndoshë, atëherë poeti i madh do të ketë diçka t’i thotë edhe shokut të tij, fshatarë të çdo shkalle të edukimit..” Emri dhe vepra e Dritëroit të thjeshtë e të dashur, ka hyrë thellë në mëndjet dhe zëmrat e talenteve të reja,e krijuesve të rinj. Ata frymëzohen nga Dritëroi i Madh, ata ballafaqohen me Dritëroin, ata kёshillohen nga Dritëroi.
Poeti i Madh, për më shumë se gjysëm shekulli, përcoi mezazhe dashurie, mesazhe harmonie, mezashe mirëkuptimi edhe tek miqtë, edhe tek kundërshtarët. Ai, ishte njeri i të vërtetave, i harmonisë dhe jo i përplasjeve, i dashurisë dhe jo i urrejtjes. Me të drejtë Poeti i Madh shkruante: “Poeti është si kudhra, që po nuk e godite, nuk lëshon xixa..”. Është mëse e vërtetë. Poetin, tërë jetën e goditi “kudhra” tokë, “kudhra” e ndjenjave njerëzore, arroma e luleve, gurgullima e lumenjve, vlaga e tokës. E goditën e ai lëshoi “xixa”, “xixa” dashurie. “xixa” humanizmi, “xixa” optimizmi.. Këto “xixa” do të ndricojnë në jetë të jetëve në qiellin shqiptar, në zëmrat e njerrëzve, të qytetarëve të këtij vëndi, “xixa” që nuk do të veniten kurrë… Vargu i të Madhit Dritëro, është aq i rëndë sa që nuk do ta tundin tërrmete e urragane. Vargu i tij, është edhe shumë i lehtë.. Është aq i lehtë sa që çdo kush, çdo i ri apo e re, çdo i moshuar, mund ta marri lehtë, ta përvehtësojë e ta bëjë shumë shpejt “pronën’ e tij. Çdo kush, aty do të gjejë, frymëzimin, do të gjejë ndjenjat e tij, do të gjejë të bukurën, do të shohë të ardhmen.
Mё shumё se çdo poeti tjetёr Dritёro, atё c’ka keni shkruar vetё, mё sё shumti, ju shkon juve kur shkruani: “I bardhë si bora të jesh / i ndritur, i larë me flori / Prapë do të shajnë, patjetër / Pa sharë nuk mbetet njeri / E hodhën floririn – e tretën / në llum, në llagëmin e zi / Një shekull kaloi dhe e gjetën / Floriri kish mbetur Flori
Dhe juve Dritёro, do tё mbeteni “flori” pёr shekuj dhe pёr brezat e ardhshёm, do tё mbeteni shkrimtari e poeti model, frymёzues, educator, mёsues, shpresёdhёnёs..!
