Më 6 maj, kurora historike e Shën Eduardit do të vendoset në kokën e mbretit Charles III si pjesë e një rituali kurorëzimi që daton ndër shekuj. Edhe pse Charles u bë mbret menjëherë pas vdekjes së nënës së tij Elizabeth II, kurorëzimi është një rit i lashtë që simbolizon fillimin e mbretërimit të tij. E bërë prej ari 22-karatësh, kurora 360-vjeçare është mbi 30 centimetra e gjatë dhe 2.23 kg.
Kurora e Shën Eduardit u mbajt për herë të fundit nga Mbretëresha Elizabeth II në kurorëzimin e saj në 1953 dhe nuk është larguar nga Kulla e Londrës që nga ajo kohë. Kur mbretëresha u pyet a është e rëndë, ajo u përgjigj “peshon 1 ton”.
Kurora ka 444 bizhuteri dhe gurë të çmuar, duke përfshirë safirë të shtrenjtë e rubin. Fillimisht, gurët në kurorë ishin të lëvizshëm dhe përdoreshin posaçërisht për kurorëzime. Vetëm në shekullin e 20-të u vendosën në kurorë përgjithmonë. Kurora u bë për Charles II në vitin 1661.
Kurora ka katër kryqe dhe dy harqe që takohen në qendër. Harqet janë të mbuluara me rruaza të vogla ari. Në krye të kurorës është një kryq i zbukuruar, me rruaza të varura. Edhe pse është bërë në vitin 1661, Mbreti Charles III do të jetë vetëm monarku i shtatë që do të mbajë kurorën e Shën Eduardit.
Pasardhësit e Charles II, James II në 1685 dhe William III në 1689 u kurorëzuan të dy me kurorën e Shën Eduardit, por ndërsa shijet mbretërore dhe moda ndryshuan, ajo nuk u vu më në kurorëzime për më shumë se 200 vjet.
Mbreti Eduard VII planifikoi ta vinte këtë kurorë në vitin 1902 dhe e rinovoi kurorën veçanërisht për këtë rast, por u sëmur para kurorëzimit e për pasojë u kurorëzua me kurorën më të lehtë shtetërore. Mbretëresha Elizabeth II ishte e fundit që e vendosi këtë kurorë.
p.k\dita
