Që në qytetërimet e para të Levantit është folur për natyrën e jashtëzakonshme të Mesdheut. Ata popuj, të vendosur në një Lindje të Afërt, mbi të cilën rrotullohej historia e shkurtër dhe intensive e njerëzimit, jetonin midis maleve të Taurit, shkretëtirës arabe, Mesopotamisë dhe Mare Nostrum. Kështu e quajtën romakët, të cilët erdhën pak kohë më vonë për të rigjetur brigjet e një mase uji që lante perandorinë latine nga njëri skaj në tjetrin.
Amforat, njerëzit, thesaret dhe të gjitha llojet e objekteve që i përkisnin një kohe të harruar ranë në det. Ndonjëherë edhe vetë anija, e cila u fundos shumë larg portit. Dhe ndonjëherë, shumë shekuj më vonë, është ende e mundur të shikosh një pjesë të këtij universi. Një ekip arkeologësh nga brigada e policisë së mbrojtjes së trashëgimisë kulturore të Italisë po kërkonte për jehonat e mundshme të së shkuarës në ujërat pranë qytetit të vogël port të Civitavecchia. Ata ishin saktësisht 524 këmbë nën sipërfaqe, 160 metra poshtë, kur u shfaq një përbindësh nga një kohë tjetër.
Një anije mallrash më shumë se 20 metra e gjatë, e mbushur me qindra kavanoza të lashta romake në formë tubi. Ishte nga shekulli I ose II p.e.s. Së bashku me arkeologët ishin edhe zhytës nga Mbikëqyrja Kombëtare e Trashëgimisë Kulturore Nënujore, një institucion i ngarkuar për mbrojtjen dhe rregullimin e gjurmëve historike që oqeanet dhe detet fshehin përgjithmonë e përgjithmonë.
“Ky zbulim i jashtëzakonshëm përfaqëson një shembull të rëndësishëm të fundosjes së një anijeje romake që u përball me rreziqet e detit në përpjekje për të arritur në bregdet dhe dëshmon për rrugët e lashta të tregtisë detare”, tha njësia e “policisë kulturore”, në dijeni të rëndësia e gjetjes.
