Festat nuk kanë kuptim pa urimet. Dikur urimet nuk kishin kuptim pa kartolinat. Shpëtim Sala ruan rreth 10 mijë kartolina dhe fotografi.
“Ke dalë një fotografi, e shkuran, i vë një pullë dhe ja nis dikujt.”
Kartolina të personalizuara, me pamje të qyteteve, kostume popullore, të gjitha me motive shqiptare.
“I mbledh se janë pjesë e historisë së vendit tonë.”
Ka ruajtuar ato që i kanë dërguar atij, por koleksionon dhe të të tjerëve. Disa ja kanë dhuruar, të tjera i ka blerë.
“Shpesh kam gjetur dhe kartolina të familjarëve të mi në këto tregje, me figura të para çlirimit të vendit. Ruaj dhe kartolina që më kanë sjellë mua. Të nxënësve për shembull se unë kam qenë mësues, më ngjallin nostalgji se ata kanë qenë fëmijë tani janë rritur.”
Koleksioni i Salës nis para viteve 1900 dhe mbyllet në vitet 2000. Mes këtyre kartolinave ka dhe të figurave të shquara të vendit.
“Botuar, jo vetëm fotografuar nga Spiridon në Amerikë, bëhet fjalë për vitet 20. Vlerat e kartolinës lidhen me vitin e prodhimit, pamjen, pullën, personin që e ka dërguar dhe atë që e kam marrë. Kam kartolina të figurave të shquara të vendit.”
Nuk dëshiron të tregojë emra dhe për këtë jep një shpjegim.
“Ata i kanë shpërdoruar s’më vjen mirë t’i nxjerr emrat. Ka politikanë, mjekë, njerëz tepër të shquar .”
Vitet kalojnë, kartolinat rrallohen. Urimet vijojnë, por kanë ndryshuar formë. Ndonëse më të pakët gjithsesi adhuruesit e kartolinave nuk mungojnë.
“Një mesazh, teksti i njëjtë, shabllon, ja dërgon sa vetave ke në telefon. Ajo është kalimtare. Zakonisht nuk dërgoj mail se jam me të vjetrën, i marr në telefon ose i dërgoj një kartolinë.”
I keni nisur kartolinat për këtë vit?
“Kam nisur rreth 10 kartolina, brenda e jashtë vendit.”
p.c. / dita
