Nga Adrian Thano
Njoftimi i djeshëm për zbutjen e sanksioneve Non Grata përmes mekanizmit të “waiver” flet më shumë për metamorfozën e Uashingtonit, sesa për ndonjë grimë të fatit politik të Sali Berishës.
Për dekada me radhë, Shtetet e Bashkuara funksionuan si garantuesi global i rendit perëndimor. Uashingtoni investoi miliarda në aleanca, në siguri kolektive, në projekte strategjike që jo gjithmonë prodhonin fitim të drejtpërdrejtë financiar. Logjika ishte tjetër. Fuqia ushqehej jo nga fitimi i menjëhershëm, por nga ndikimi afatgjatë, prestigji dhe autoriteti moral.
Donald Trump e përmbysi këtë paradigmë. Politika e tij e jashtme është bilanc kontabël. Mbrojtja kushton. Mbështetja kushton. Edhe “miqësia” kushton. Aleatët duhet të paguajnë.
Kjo qasje ka ndryshuar tashmë mekanizmat e vendimmarrjes në Uashington. Linjat tradicionale ideologjike të Departamentit të Shtetit janë zbehur. Në vend të tyre janë forcuar lobistët, firmat e influencës, makineritë e shtrenjta të marrëdhënieve publike. Transaksioni ka zëvendësuar parimin. Kjo botë po shihet nga administrata e re trumpiste më shumë si treg dhe gjithnjë e më pak si kauzë.
Ndaj vendime si ky për Saliun tonë nuk janë histori vizash apo procedurash. Janë simptomë e një Amerike që po ndryshon.
Për fat të keq ky ndryshim është thellësisht cinik. Ai po e minon autoritetin moral, një nga asetet më të mëdha që SHBA ka pasur historikisht. Nëse negociohen apo relativizohen vendime të tilla, asgjë më nuk është e palëkundshme.
Ky është mesazhi që përcillet.
Është leksion i fortë për vende si Shqipëria, ku deklaratat e Uashingtonit dhe të ambasadës amerikane janë trajtuar për dekada si shkrime të shenjta.
Por këtu mbaron historia amerikane dhe fillon historia shqiptare.
Problemi i vërtetë i Sali Berishës nuk ka qenë kurrë Amerika. Llogarinë e tij më të rëndë ai e ka me historinë e këtij vendi, jo me Departamentin e Shtetit.
Këtu është shpallur “Non Grata” shumë kohë përpara se ta shpallte Uashingtoni.
Kujtesa e një populli nuk ka procedurë apelimi. Vula e izolimit të tij është vulë gjaku mbi plagë që kanë mbetur të hapura. Gërdeci, 21 Janari e shumë të tjera janë kujtesa e përditshme e një tranzicioni të gjatë traumatik ku pushteti dhe mungesa e ndëshkimit kanë ecur krah për krah.
Ky realitet ka pjellë një kastë politike hajdutësh parazitë që u ushqyen me besimin e tradhtuar të qytetarëve dhe e kthyen varfërimin e shpresës në mjetin më efikas të sundimit.
Teatri i tyre i llogoreve false sot ka marrë fund. Rruga e mbushur me revoltë dhe qëndresë dinjitarësh po jep një verdikt krejt tjetër. Slogani “Rama në burg, Berisha në burg” është kthyer në refren të mijëra të rinjve nga të gjitha trevat shqiptare që kanë vërshuar në qendrën dhe periferitë e Tiranës.
Ky slogan është një diagnozë politike.
Është bindja se problemi i Shqipërisë nuk kufizohet më te një qeveri apo te një parti, por te një kastë e tërë që ka dominuar jetën publike për më shumë se tri dekada.
Kjo është arsyeja pse entuziazmi për një “waiver” amerikan tingëllon kaq i shkëputur nga realiteti shqiptar.
Uashingtoni mund t’i rishkruajë doktrinat, mundet edhe t’i relativizojë vendimet e veta.
Historia nuk jep waiver.
Keshtu ecet po te zgjedhesh nje president afarist si D. Trump qe nuk njeh diplomaci te larget, por vetem fitimet e veta.
Pse Antony Blinken që na e bëri Ramën burrë shteti të shquar e që lum ne që kemi fat që e kemi, i merrte vendimet me diplomaci, e jo me porosi nga Soros, kështu?
Pra zoti Thano po na thote kur Amerika u josh nga leket ne parkimet per Mc Gonigal,nga nderhyrja e Aleksit te Xhorxhit tek Blinkeni i familjes ,Amerika ishte zonje. Ama tani qe Amerika e korrigjoi eshte kurve. Ne fakt lufta e Thanos eshte se Partia e tij e zemres nuk ia hodhi nje kocke ndaj ben parimorin ama Ai perpara rrezikut mishin ja ha por kocken ja mblon Partise se tij. Djale me parime ske çi thua.