Njerëzimi i lashtë pothuajse u zhduk rreth 900,000 vjet më parë, kur popullsia globale u pakësua në rreth 1,280 individë riprodhues. Për më tepër, popullsia e paraardhësve të hershëm njerëzor qëndroi kaq e vogël për rreth 117,000 vjet.
Analiza, e publikuar më 31 gusht në revistën Science, bazohet në një model të ri kompjuterik të zhvilluar nga një grup shkencëtarësh me bazë në Kinë, Itali dhe Shtetet e Bashkuara. Metoda statistikore përdori informacion gjenetik nga 3,154 gjenomet e sotme njerëzore.
Sipas studimit, rreth 98.7% e paraardhësve njerëzorë humbën jetën. Studiuesit argumentojnë se përplasja e popullsisë lidhet me një boshllëk në të dhënat fosile, duke çuar ndoshta në shfaqjen e një specie të re hominin që ishte një paraardhës i përbashkët i njerëzve modernë, ose Homo sapiens, dhe Neandertalëve.
“Zbulimi i romanit hap një fushë të re në evolucionin njerëzor, sepse ngjall shumë pyetje, të tilla si vendet ku kanë jetuar këta individë, si i kapërcejnë ndryshimet katastrofike të klimës dhe nëse seleksionimi natyror gjatë ngushticës ka përshpejtuar evolucionin e trurit të njeriut” tha autori i vjetër Yi-Hsuan Pan, një gjenomist evolucionar dhe funksional në Universitetin Normal të Kinës Lindore.
Gryka e ngushtë e popullsisë përkoi me ndryshimet dramatike në klimë gjatë asaj që njihet si tranzicioni i mesit të Pleistocenit, sugjeroi ekipi hulumtues. Periudhat e akullnajave u bënë më të gjata dhe më intensive, duke çuar në një rënie të temperaturës dhe kushte klimatike shumë të thata. Për më tepër, shkencëtarët sugjeruan se kontrolli i zjarrit, si dhe ndryshimi i klimës për të qenë më mikpritës për jetën njerëzore, mund të kishin kontribuar në një rritje të shpejtë të mëvonshme të popullsisë rreth 813,000 vjet më parë.
o.j/dita
