Ai s’ka nevojë për vëmendje dhe admirim (për fatin e tij), por meriton një çast kureshtje

Johana Lubonja – DITA

E shohim çdo ditë. Në trotuare, në sheshe, pranë kafeneve ku bien thërrimet e bukës. Çukit me nxitim mes këmbëve tona, fluturon pak metra më tej, ndalet sërish dhe vazhdon kërkimin e tij të vogël për mbijetesë.

Është aq i zakonshëm, sa është bërë i padukshëm. Është harabeli i shtëpisë  (Passer domesticus) një nga zogjtë më të përhapur në botë dhe ndoshta më i nënvlerësuari në qytetet tona.

Ai nuk ka ngjyrat e ndezura të një zogu ekzotik, as madhështinë e një shqiponje. Është i vogël, kafe, i thjeshtë. Por pikërisht në këtë thjeshtësi fshihet historia e tij.

Harabeli ka mësuar të jetojë me njeriun prej mijëra vitesh. Ai ndërton foletë në çati, në vrima muresh, në qoshe ballkonesh. Ushqehet me fara, me insekte, me atë që gjen në qytet.

Jeton mesatarisht 3 deri në 5 vjet në natyrë, por disa arrijnë edhe më gjatë. Është i shpejtë, vigjilent dhe jashtëzakonisht i integrueshëm me ambjentet tona.

Edhe në Tiranë, ai është pjesë e zhurmës së mëngjesit dhe heshtjes së pasdites. E dëgjojmë cicërimën e tij, por rrallë e dallojmë. Nuk na duket i veçantë, sepse është gjithmonë aty. Ndoshta kjo është ironia, që sa më pranë nesh është diçka, aq më pak e vërejmë.

Por në shumë vende të Europës, popullata e harabelëve ka rënë ndjeshëm vitet e fundit për shkak të urbanizimit, ndotjes dhe mungesës së hapësirave të gjelbra. Në qytetet moderne prej betoni e xhami, edhe një zog ka nevojë për një qoshe për të jetuar. Prania e tij është, në njëfarë mënyre, një tregues i shëndetit të mjedisit urban.

Po ai as vetë nuk kërkon vëmendje. Për fatin e tij, nuk ka nevojë për admirim. Megjithatë, meriton një çast kureshtje. Herën tjetër që ta shohim duke çukitur në rrugët e Tiranës, ndoshta mund të ndalemi për një sekondë. Të kuptojmë se edhe në mes të betonit, jeta vazhdon në forma të vogla, të thjeshta, por këmbëngulëse.

—-

©️Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016