Nga Fatos Tarifa
Sa njerëz të ndershëm, të aftë e punëtorë ka ky vend! Sa pak të tillë janë në politikë dhe në parlament!
Politika e sotme, si ajo e djeshmja, bie erë. Jemi qelbur nga koka. Si peshku.
E vetmja gjë e mirë që shoh të ndodhë është se njerëzit po zgjohen. Tashmë janë zgjuar. Askush nuk mund t’i marrë më për dele dhe askush nuk pranohet më të jetë çobani i tyre.
Zgjimi nuk erdhi befasishëm, por ditë pas dite. Edhe pse ende ka njerëz në gjumë dhe në gjunjë, efekti i këtij zgjimi është i përgjithshëm. Dhe tronditës. Këtë e vëmë re edhe në reagimet e trembura e nervoze të kryeministrit.
Arroganca e pushtetit në mënyrë të natyrshme ka zgjuar indinjatë të thellë te një masë e madhe e shqiptarëve. Indinjatën vetëm një hap e ndan nga veprimi.
Dhe veprimi i sotëm nuk është i stisur, as i dhunshëm, si ai që provokojnë Berisha dhe mbështetësit e mbetur të tij. Veprimi i sotëm është qytetar, paqësor por i vendosur, shprehje e një pakënaqësie të madhe, të akumuluar e të provokuar nga arroganca vulgare e një kryeministri të stërvitur në mjeshtërinë e aktorit e të demagogut politik, por që harron se lojën e aktorit e vlerësojnë njerëzit dhe demagogjia, si rregull, njëlloj si gënjeshtra, nuk zgjat shumë.
Pushteti, nëse nuk është racional, është i verbër përballë realitetit. Për të, reale janë simulcrat, imazhet, hijet apo kopjet e sendeve dhe ngjarjeve reale, siç i imagjinonte ato Lukreci dy mijë vite më parë, ose, siç i konsideronte Baudrillard deri disa kohë më parë, imazhe mediatike që nuk përfaqësojnë më një realitet të dhënë, por gjithnjë e më shumë dominojnë shoqërinë, duke krijuar një hiperrealitet, një gjendje në të cilën dallimi mes reales dhe joreales thuajse fshihet.
Qytetarët shqiptarë përballen çdo ditë me jetën reale dhe problemet e saj, të huaja ose të paqëna për shumë nga politikanët tanë, ndërsa kryeministri i ushqen me imazhe fantazish që veç ai i beson, nëse i beson vërtet edhe ai vetë. Kompanitë më prestigjioze në botë, na thotë ai, duan të investojnë në Shqipëri, në këtë Shqipëri tonën ku Manet dhe Kastratët s’kanë lënë gjë pa e bërë pronë të tyre dhe ku askush nuk e di në ç’masë është investuar ekonomikisht krimi i organizuar.
Berishën, shumica e shqiptarëve e përmbysën dhe e përbuzën, kryeministri i sotëm mund të mos ketë fatin e tij, por mund edhe të mos ketë një fat më të mirë. Historia ndryshon aktorët në skenën e saj, por jo logjikën e saj.
Sic transit gloria mundi!
DITA
