E jashtëzakonshme ajo që ndodhi në fushën e Vallecas. Në të parën, Memphis bllokon lojën derisa De Paul të arrijë për ta zbutur dhe Griezmann për ta vënë në shtyllë; në të dytën Hermoso filtron një top që Saúl vendos në zemër të zonës dhe Memphis e kap, është e vërtetë që me bashkëpunimin e Aridane; në të tretën, Barrios rikuperohet në të cilin Trejo kërkon një goditje dënimi në mënyrë që De Paul të asistojë gjatë dhe Nahuel të përcaktojë në një-për-një. Me tre lojtarë, Atlético ndërton secilin nga tre golat që nënshkruan para pushimit. Atlético ofron 45 minuta për t’u mbajtur mend ndaj Rayo Vallecano. De Paul vendos pjesën tjetër në mënyrë që mesfusha e Cholo të marrë përsipër lojën.
Rayo, i papërlyer në dy ditët e para të kampionatit, goditi dy objektiva në vetëm pesëmbëdhjetë minuta që e çuan lojën përpjetë. Fatkeqësia e Atléticos ishte dëmtimi i Memphis. Morata hidhet në fushën e re (por të dyshimtë) të Vallecas pa u ngrohur, shokët ndërtojnë 0-3.
Francisco përpiqet të shkundë folenë e grerëzave nga vrullja e Pathe Ciss dhe Nteka në pjesën e dytë. Dhe papritmas Griezmann kërkon Saulin shkurt në mënyrë që 8-shi të vërtetojë ‘kthimin’ e tij, me një asistim te Morata, i cili bën mirë kundër Dimitrievskit, duke shënuar të katërtin. Simeone e kupton që Barrios dhe Griezmann kanë fituar pushim dhe Soyuncu shfaqet në zëvendësimin e dyfishtë në mënyrë që Witsel të avancojë pozicionin e tij (belgu, meqë ra fjala, ka pasur një lojë të mrekullueshme si qendërmbrojtës) dhe Correa të nënshkruajë të pestin gol dhe marrin pjesë në të gjashtin dhe të shtatën në lavdinë më të madhe të Moratas dhe Llorentes. Sepse ka netë kur gjithçka del. Atlético ka bërë një shëtitje nëpër lagje për të nënshkruar një fitore historike “Del Rayo”, një rezultat tenistik 0-7 dhe afrim me kreun
