SHËNIM: Zgjedhjet e 14 majit, këtë herë është ndryshe për Ilir Metën

Nga Bedri Islami

Botuar në DITA

Ndryshe nga Sali Berisha që, çdo fushatë elektorale e ka perceptuar gjithnjë si “betejën e jetës”, Ilir Meta, i përmbajtur zakonisht, këtë e ka për herë të parë. Berisha, edhe nëse do të votohej për kryeplakun e fshatit më të humbur të këtij vendi, do të përdorte gjithnjë të njëjtin fjalor politik, do të sulej për jetë a vdekje dhe do të ndillte luftën. Aleati i tij i tanishëm, përgjithësisht më pak i lexuar, nuk e ka vrarë mendjen për gjëra të vogla, i ka përqeshur përpjekjet e Berishës kur sulej deri në fund, duke i rënë edhe murit me kokë, ka bërë llogaritë e tij me gjak të ftohtë, ka nxjerrë dobitë dhe humbjet, duke qenë gjithnjë politikan i praktikës, pa asnjë lloj emocioni, ka pritur qetësisht se çfarë do të përfitojë nga lëvizjet e tij, dhe, për disa vite e ka ndjerë pushtetin, jo përmes forcës që zotëronte, por përmes kalkulimeve praktike.

Ndryshe nga herët e tjera, këtë përpjekje elektorale, që nuk është politike, ai e ka betejën e jetës së tij politike, ku ka hedhur gjithçka, sipas parimit, lere ose merre, duke e ditur se pas kësaj shumë çka do të jetë ndryshe, nëse fiton dhe ri ngrihet, ose do të ketë humnerën e tij politike, çka pritet të ndodhë.

Viti 2021 ishte sprova e madhe, ku, më shumë gaboi vetë dhe gaboi të tjerët, ku e ndjeu se figura e tij nuk zgjon më as interes, as emocion, e, për më tepër, nuk është shans për fitore.

Në vitin 2021 ai i ngatërroi të gjithë në kampin opozitar dhe fundosi forcën e tij politike, theu çdo tabu të mundshëm presidenciale, bëri thirrje huliganësh dhe mblodhi rreth vetes ata “të fortë” që besonin ende tek paratë e tij, të cilat duket se i mbledh me dëshirë dhe pasion, ndërsa i shpërndan me dhimbje.

Normalisht, të gjithë “kapedanët” e politikës në këto 3 dekada kanë qenë njerëz të lexuar, me pasione të lindura që herët, duke e ëndërruar pushtetin si një mundësi të pazakontë. Kanë qenë përgjithësisht hokatarë, që sillnin diçka të re në diskursin e tyre politik; në kampin e së majtës ishin më liberalë dhe të shkujdesur, ndryshe nga konservatorizmi i së djathtës që nuk u bë kurrë e djathtë.

Ndryshe nga këta, Meta do të mbetet si njeriu me bllok në duar, jo vetëm në rastin e njohur me Dritan Priftin. Ai ka llogaritur gjithmonë dhe gjithçka, por kurrë nuk e kishte vënë në hesap rënien e tillë, buzë humnerës, i gatshëm të sakrifikohej edhe në “malin me gropa”; në defterët e tij nuk ishte parashikuar humbja e tillë, dhe, që “ i treti i domosdoshëm” të kishte vetëm tre deputetë, njëra nga të cilat gruaja dhe bashkë kryetarja e forcës së tij politike, tjetri – një figurë ku personaliteti nuk ka njohje dhe, i fundit, i panjohur.

Zgjedhjet e tanishme vendore janë shansi i tij. Ndoshta i fundit. Pas tyre do të mbetet vetëm njeriu me bllok dhe do të bjerë njeriu me dy mbiemra, njëri nga të cilët është ai i bashkëpunëtorit të Sigurimit. Ai e di këtë më mirë se kushdo tjetër.

Në të gjithë hesapet e tij shuma e përfytyruar nuk del si e kishte menduar, dhe, nëse vjen rënia, rrokullisja do të jetë fatale. Fatale për të, e mirëpritur për shoqërinë shqiptare.

Fushata që bën ai tani nuk i ngjan askujt tjetër. Është ajo e një të zemëruari, në buzë të rrënimit. Nëse më parë ka bërë sikur është i zemëruar dhe ka kërcënuar nën petkun presidencial se “po vjen Ilir Meta me trimat e tij”, tani është vërtet i zemëruar. Me gjithçka. Me Edi Ramën që e rrokullisi në këtë fund të politikës, duke e bërë thuajse të papërfillshëm, me njerëzit që nuk e duan, por e shohin si aleat nga halli, me trimat e tij që nuk janë më aq besnikë, me fjalorin e varfër si karrocier sharabajke, me opozitarët që e shohin si të keqen e domosdoshme, Me Lulëzim Bashën, që u pasurua aq shpejt dhe gjeti kohën të ia mbathë nga beteja politike, me gruan e tij, e cila la hapur shtegun e asaj që kishte bërë mendje lehtësisht, me Top Channel , që zbuloi një ditë të bukur lidhjen e familjes së tij me kompanitë ruse në zonat e ngrohta ofshore, me aleatin e tij Sali Berisha, që, edhe pse i shpallur i padëshiruar në dy shtetet e mëdha anglo saksone, që janë në të vërtetë fuqia e botës, përsëri ka dhjetëra herë më shumë ndjekës se sa ai, me partinë e tij, që, pasi nuk i kreu punë “integrimi” , janë kthyer në atë fushë ku mungesat janë më të mëdha, në lirinë e tyre.

Kësaj here ai nuk pyet për askënd dhe për asgjë. Asnjë kandidat bashkie nuk është i mjaftueshëm për fushatën e tij. Mund të ketë raste kur as nuk e di dhe as nuk i intereson se kush është ai, zgjedhja ka qenë e “doktorit”, atij i duhet fitorja dhe këtë mund ta arrijë duke qenë i dyti i domosdoshëm i opozitës, për të qenë nesër i pari i saj.

Ka disa dosje për njeriun e politikës Ilir Metaj në prokurorinë speciale, SPAK, ashtu si ka dosje edhe për qytetarin Ilir Metaj. Janë vetëm maja e ajsbergut e asaj që mund të ndodhë, nëse ai humbet përfundimisht. Dosjet e hapura janë si gojët që mund ta përfshijnë të gjithin, së bashku me vilat dhe pasuritë e tij.

Enigmatik në jetën e tij politike, ndryshe nga bashkëshortja entuziaste dhe këmbë rrëshqitëse në politikë, Metaj është i ngadaltë, i kujdesshëm, enigmatik më shumë se sa zakonisht; i dashuruar me pushtetin, jo për hir të pushtetit, si është Berisha, por për begatitë që i ka sjellë pushteti.

Berisha mund të humbasë çastet e sigurisë, Metaj i ndjell ato. Nuk ka qenë kurrë i reformuar si njeri i politikës, gjithnjë i deformuar, dhe tani mund të jetë fundi.

Aleatit të vogël të Berishës i duhet domosdo fitorja, qoftë edhe në dy a tre bastionet e njohura të së majtës. I duhet fitorja në Durrës apo në Elbasan, duke e ditur se humbja do të ishte saktësim i faktit të njohur se prej kohe këto qendra janë kthyer majtas. I duhet ruajtja e fitores në Shkodër, pasi ndryshe gjithçka që ka pasur në këtë qytet do të lidhej me deputetin Agron Çelaj. I duhet të ndryshojë diçka në Tiranë, pasi e di se Veliaj është matësi se si do të jetë Shqipëria nesër, pas dy viteve, në betejën politike.

Ai nuk do të humbasë asgjë nga ajo që mund të marrë, dhe, kur nuk do të mund ta marrë, do të synojë ta grabisë. Letrat e hapura për lidhjet e familjes së tij me oligarkë rusë mund të jetë vetëm fillimi i çthurjes së lëmshit të madh të korrupsionit të shtrirë edhe jashtë vendit.

Nëse nis, nuk dihet se ku bitis. Loja me kundër akuzën, si ndodh zakonisht në politikën shqiptare, nuk e bën më pak të besueshme atë që ka ndodhur dhe nuk ngjall mallëngjim në mendimin politik ndërkombëtar ndaj një njeriu që mund të jetë jo shumë larg, asgjë. Të jesh hiç në politikë, kur ke qenë gjithçka, duhet të presësh vazhdimin, rënien përfundimtare.

Metaj ka lidhur fatin e tij me Foltoren. Për më tepër, e ka lidhur Foltoren me fatin e tij. Ka vendosur të gjithë gurët e politikës së tij në skalionin e parë, për të qenë nesër përsëri dikush. E ka mposhtur Berishën në fushën e tij, duke synuar që një ditë jo të largët ta përzërë krejt. Ai e di se nuk është e rëndësishme të kesh për vete dy a tri bashki më shumë, ku mund të vendosë një grusht nga njerëzit e tij; e rëndësishme për të është të “vrasë mbretin” dhe të sundojë në një amalgamë politike, ku vetë ai është njeriu i pa dëshiruar.

“Asi” nën mëngë është pikërisht njeriu që synon ta dërgojë në limontinë e tij politike, dhe këtë nuk mund ta bëjë duke e trajtuar fushatën e tanishme thjeshtë se kush do të qeverisë në 61 bashkitë e vendit.

Ai synon rikthimin, për të mbyllur aferat e shumta të tij, disa të hapura dhe të tjera që presin të hapen; ai nuk e do politikën si artin e së mundshmes, por si rruga për të ruajtur pasurinë e tij, për të mbrojtur familjen, të shkuarën e pasur dhe një të nesërme, ku, ose do të jetë dikush, ose nuk do të jetë më asgjë.

I lidhur me një fije me aleatin e tij, që, po ashtu, e njeh mirë dhe ia di jo vetëm huqet, por edhe të fshehtat, kjo është e vetmja rrugë e mbijetesës. Rrugë tjetër nuk ka.

Fushata e tanishme është beteja e tij politike. Do i shtyjë me bërryla të gjithë, miq dhe armiq, kundërshtarë dhe mbështetës, të mençur dhe budallenj që i vijnë nga pas, nuk do të lejojë askënd të ketë profilin e tij politik; nuk i nevojiten idetë dhe nuk ka asnjë vizion tjetër, veç kthimit në pushtet. Fillimisht në pushtetin vendor, pastaj në majë, ku ishte dhe pa të cilën nuk e përjeton dot jetën e tij.

Më shumë se tridhjetë vite ka qenë më shumë se dikush, pa qenë askush. Asnjë gjurmë intelektuali nuk ka në jetën e tij, asnjë mendim i mençur nuk të mbetet në mend nga ligjërimi politik, zhargoni është i mërzitshëm, por synimi është i qartë.

Rend në paraqitjen e kandidatëve të primareve, megjithëse asnjëri nuk është i tij, e di fare mirë se asnjë nga premtimet e tij nuk ka vend, por kjo nuk është e rëndësishme. Nga fundi ëndërron majën, ndaj është edhe më i rrezikshëm se dikur. Si gjithçka që është në grahmat e fundit.

—–

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016.