Kulla pas Teatrit (dhe teatri mbi 30 vjeçar pas kullës)

Nga Bedri Islami

Botuar në DITA

Në ditët e fundit, thuajse në të gjitha mediat, kryefjala ishte ngritja e kullës pas Teatrit të Operës e Baletit,  një histori e shpifur, që kishte zënë gropën e saj prej tri dekadave, për të ri ardhur përsëri në rendin e ditës.

U tha gjithçka për të: kush e miratoi ngritjen e saj, kush qëndron pas atyre që e kanë marrë përsipër, roli i oligarkëve dhe lidhja e tyre me politikën, u shfaq përsëri Berisha i vogël dhe babai i tij, heshtën mediat e opozitës, pasi e dinin biznesin politik që ishte bërë, heshtën edhe oligarkët, njëri nga të cilët kishte paguar për një operacion të vështirë në Austri të shefit të Foltores, pastaj u njoh kundërshtimi i shefit të Foltores, kësaj here përmes zëdhënëses së tij, hynë në lojë dhjetëra të tjerë, të varur dhe të pavarur, përsëri iu kthyen ditëve të shkuara, një forcë e re politike protestoi disa ditë pranë sheshit të ndërtimit, njerëzit u ankuan se po prishet edhe një mjedis i gjelbër, shefi i qeverisë heshti disa ditë, pastaj, si në është në natyrën e tij, shpotiti diçka dhe heshti për diçka tjetër, çka e bërë edhe më lëmsh gjithçka tjetër, për t’u gjendur para një befasie të re të politikës, kur shefi i Foltores mori në mbrojtje shefin e qeverisë, për të hedhur gunën e fajit mbi kryetarin e bashkisë, dhe dy të tjerë.

Pastaj mediat hapën defterët e vjetër të ardhurave të oligarkëve, shikuan se si janë rritur, pikërisht atëherë kur pas tyre qëndronte hija e Shkelzen Berishës, si janë dhjetëfishuar e njëqindfishuar, si shteti, edhe pse e di se kush qëndron pas tyre, përsëri i ka ushqyer, i ka rritur dhe i ka rrahur krahët.

Ndërsa poshtë, te militantët, pasionet politike janë rritur, dhe nuk mund t’i lënë të mos rriten, ndryshe si mund të qëndrojnë në politikë, në shkallët sipërore të politikës, ndodh qetësia e marrëveshjeve. Mos më prek, nuk do të prek.

Sidoqoftë njerëzit e kuptuan edhe një herë se nuk kishin qenë të gabuar kur kishin besuar se mes “ të fortëve” në politikë, ashtu si mes “ të fortëve” në oligarkinë financiare, ka pasur e vazhdon të ketë gjithnjë një lidhje të brendshme, pleksur me përplasje, pas të cilave duket se po bëhet kiameti; përkëdhelie, si zotërinj që nuk ndahen dot nga njëri tjetri.

Kulla që do të ngrihet në mes e Tiranës më kujtoi një thënie të dikurshme nga dramat e Kol Jakovës, “kulla e barit nuk do të digjet!” A është kulla që po ngrihet një “kullë bari?”

Nejse, ajo do të ngrihet. Sado të protestojë Arlind Qorri, ajo do të ngrihet. Edhe sikur të gjitha partitë e vogla të mblidhen së bashku, të bëjnë peticione, të protestojnë, të zënë rrugët, ajo përsëri do të ngrihet. Sepse për ngritjen e saj kanë rënë në një mendje “ të fortët” e politikës. Ata bëjnë ligjin, ata sundojnë. Pikë!

“Kulla” vetëm se nxori në dritë një çështje të hershme : ne kemi tri dekada e gjysmë që qeverisemi nga të njëjtat “ kulla” të politikës dhe ata, që qëndrojnë ne bashin e tyre , as nuk i ul kush, as nuk i zbret kush, as i zëvendëson kush. Ata mbetën më të lartë se sa kulla e quajtur “ Mali i Tiranës”, ata, në fakt janë vetë mali.

Në 33 vite pushteti është ndarë “bujarisht” mes dy-tre vetëve. Shkurtinat e drejtimit të qeverisjes vetëm se kanë vërtetuar teoremën se një popull i shtypur, qoftë nga diktatura e shtetit, qoftë nga diktatura e rrugës, qeveriset nga një grup njerëzish, të cilët mund të hedhin mbi ne shiun dhe diellin, të na bëjnë të heshtim, ose sikur protestojmë.

Kur loja fillon e prishet, atëherë ndodhin ngjarje tragjike. 21 janari është njëri shembull. Me gjakftohtësinë më të madhe, në mesin e Bulevardit kryesor të Tiranës u vranë katër protestues, njëri me duar në xhepa, tjetra duke vëzhguar kamerat TV, i treti duke u përkujdesur për një shok të tij, dhe i fundit, duke u kthyer në shtëpi. Ndodhi gjë, pas kësaj? Asgjë!. Shefi i qeverisë së kohës vazhdoi të qeverisë, duke u mburrur se mund të kishte vrarë 33 apo 333 vetë, se ata i ishin afruar gardhit të qeverisë, pra i ishin afruar pushtetit të tij.

Tjetri, ai që i mblodhi njerëzit asaj dite tani vazhdon të dërgojë karafila të kuq në vendet e vrasjeve, të marrë për dore të afërmit e të vrarëve, të betohet se do të bëjë diçka, në fillim betohej për ndëshkimin e krimit, pastaj se do të ketë drejtësi, tani se çështja do i kalojë gjykatës, një krim që as SPAK nuk e mori përsipër gjykimin, pasi kemi të bëjmë me pataten më të nxehtë të politikës sonë.

Në politikë qëndrojnë kullat e të njëjtëve. U nisën si fillestarë, për t’u bërë të përjetshëm në postet e tyre. Mund edhe të mos kenë pas vetes as dhjetë vetë, por janë në politikë, dalin në ekrane tv dhe flasin për politikën e madhe, i qajnë hallet popullit që e rropi pushteti i kohës, pastaj hipin në makinat e tyre të shtrenjta dhe ia mbathin në vilat në Gjirin e Lalzit, ku takohen me kolegët e krahut tjetër, pinë birra, bëjnë humor, sikur të mos ishin duke u zënë një ditë përpara në sallën e parlamentit.

Opozita fut në zgjedhjet vendore një filo nacionalist grek, i dyshuar për vrasjen e ushtarëve shqiptarë, qeveria , duke bërë se nuk ka gisht në çfarë ndodh lejon arrestimin e kandidatit, i cili pa këtë arrestim nuk do të mund të fitonte asnjë ditë, përmes aktit mobilizohen gjithë nacionalistët e skajshëm të shtetit fqinj, mbushen autobusët, njerëzit janë gati të rrihen, pastaj, të dyja palët flasin për ndjenjat kombëtare. Për pronat, dashurinë për vendin.

Pika që nuk u bie! Atdheun ata e duan vetëm kur e shesin!

Pse ndodh kështu në këtë Shqipërinë tonë? Si është e mundur që tri dekada e gjysmë sillemi vetëm rreth disa emrave të politikës, që kanë ngritur kullat e tyre të ngujimit më të larta se sa “Mali i Tiranës”?

Kaq i paaftë është ky vend që nuk nxjerr dot një elitë të re të politikës shqiptare, që të mund të kthehet besimi se edhe Shqipëria do të bëhet? Kaq e pranueshme lirisht është largesa e shqiptarëve më rrugët e botës dhe shefi i qeverisë kënaqet kur poston foto të italianëve që vijnë për disa në Shqipëri? Duke i krahasuar me ikjet tona masive?

Nuk e di ai se këto që vijnë pas dhjetë ditëve kthehen, të kënaqur ose jo, ndërsa qindra mijëra vetë që ikën, do të vijnë edhe disa vite, e ndoshta fëmijët e tyre do të kenë vetëm mallin e etërve të tyre? Nuk i thotë gjë askujt se vitin e shkuar, më shumë se 77 mijë shqiptarë morën të drejtën e qëndrimit dhe të punësimit në vendet e Bashkimit Evropian, e që , bashkë me fëmijët e tyre mund të bëhen njëqind mijë.

Si të shpërngulet për një vit e gjithë Shkodra e sotme: E mendoni dot Shqipërinë pa Shkodrën, pa Vlorën, pa Korçën? I vetmi qytet që rritet është Tirana. Deri kur? Do të mund të vijë një ditë që edhe Tirana të rrijë në kuotat e saj. Nga një shkak i thjeshtë: nuk ka kush të vijë.

Është e vështirë të perceptosh një shtet tjetër, pas komunist, që në 33 vite të ketë të njëjtën klasë drejtuese politike. Një populli shtruar është e lehtë të qeveriset.

Ndryshimet kushtetuese të vitit 2008, kur dy shefat u morën vesh për dy minuta, të zhveshin presidentin e vendit nga kompetencat, të bëjnë zgjedhjen e tij si një lojë shahu, të rritin fuqinë e vet duke u kthyer në zotët e politikës së përjetshme – vetëm kaq?

Të rritësh fuqinë tënde nuk do të thotë të përpiqesh të bësh grusht shteti kur nuk je në pushtet; nuk do të thotë të lash duart si Pons Pilati kur njeriu yt më i afërt në pushtet arratiset nga Shqipëria, kur të arrestohen ministra e zëvendës, dhe, në pritje, dosje të tjera që porsa janë hapur. Ka përgjegjësi individuale, por edhe drejtuese. Për njeriun që ke zgjedhur me gisht, pavarësisht se dihej se çfarë bënte dhe njihej pasuria e tij, të paktën duhet të kërkosh ndjesë. Se institucionin e dorëheqjes nuk e njeh askush. Edhe ai që e njohu, më tepër duket se e shiti!

Nuk mund të shemben kullat e oligarkëve, nëse më parë nuk shemben kullat e politikës. Të parat janë të mbështetura nga të dytët. Të dytët ushqehen pastaj nga paratë e të parëve.

Më gjeni një njeri që qëndroi më shumë se katër vite në politikë dhe nuk është i pasur? Nuk ka vilën e tij në bregdet? Nuk ka fëmijët në shkollat elitare jashtë vendit? Tre fëmijët e Ilir Metës e gjezdisen Londrën më shumë se sa Skraparin, që ndoshta as nuk e njohin. Po të tjerët? Korbi, korbit , nuk ia nxjerr sytë!

Kulla e re e Tiranës, jam i bindur, do të ngrihet. Ashtu si jam i bindur se kush qëndron pas saj. Por kullat e politikës do të bien vetëm kur ata të duan vetë… e si duket nuk kanë mend të bien!

—–

©Copyright Gazeta DITA

Ky artikull është ekskluziv i Gazetës DITA, gëzon të drejtën e autorësisë sipas Ligjit Nr. 35/2016, “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e lidhura me to”. Shkrimi mund të ripublikohet nga mediat e tjera vetëm duke cituar DITA dhe në fund të vendoset linku i burimit, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas Nenit 178 të Ligjit Nr/ 35/2016.