Nga ARBEN DUKA (1957-2021)
Eja, mike, se u ngrysëm,
u sos vaji i kandilit,
siç e sheh mbeti përgjysëm,
këngë e bukur e bilbilit.
Eja, mike, se u sosëm,
syri na u vesh me mjegull,
këmbët na u plevitosën,
porsi rrush i tharë në pjergull.
Eja, kthejmë kokën mbrapa,
të shohim rininë e tretur,
kur të hedhim ato hapa,
të kuptojmë ç’na ka gjetur.
Këmba-këmbës, dora-dorës,
gjer këtu ne erdhëm tok,
cipë e bardhë e dëborës,
ngriu akull përmbi flokë.
E ç’të themi, e ç’të shkruajmë,
e ç’të themi tani tjetër,
dalim si gjahtarë e gjuajmë,
kujtime nga kohë e vjetër…
Kemi shkuar pa dyshim,
ditë e net romantike,
kur në qiell plot shkëlqim,
dridhej hëna si kaike.
Atë hënë që rrotullohej,
s’e shihja në qiellin blu,
e shihja si pasqyrohej,
e dridhej në sytë e ty.
E shikoja dhe s’kuptoja,
në ato netë me fantazi,
s’dija kur i krahasoja,
kush ish hëna e kush ti.
Ndaj mbaj mënd që i kam thënë,
n’ ato netë me frymëzime:
“Je e bukur, o moj Hënë,
e bukur si mikja ime!..”
