Turqia mbulon pllakat tektonike gjeopolitike kryesore, si dhe njëherësh vijën më mizore të çarjeve gjeologjike të natyrës. Vendi është në thelb të vorbullës së tensioneve që përfshin Rusinë në veri, NATO-n në perëndim, Lindjen e Mesme në jug dhe Iranin në lindje.
Duke pasur parasysh shkallën apokaliptike të humbjeve njerëzore dhe dëmeve fizike të shkaktuara në të gjithë rajonin nga mega-tërmeti i javës së kaluar – mbi 34,000 të vrarë dhe një shifër në rritje – me të drejtë është e kuptueshme që politika të ndalet ndërkohë që ndihma humanitare ka përparësi. Por tërmetet kanë edhe pasoja politike.
Politikanët e opozitës kanë fajësuar stilin autokratik të Presidentit Erdogan për pengimin e punës së ndihmës dhe lejimin në fakt të projekteve të ndërtimit të dobëta nga firmat që supozohet se janë në pronësi të miqve të tij apo të lidhur me politikën. Këto akuza janë helm politik përpara zgjedhjeve të 14 majit. Të gjithë në Turqi e mbajnë mend se si mega-tërmeti i fundit i vitit 1999 i hapi rrugën fitores elektorale të Erdoganit në vitin 2002, kur laikët në pushtet u dëbuan nga votuesit e tërbuar nga standardet e dobëta të ndërtimit dhe korrupsioni, shkruan Telegraph.
Turqia iu drejtua islamistëve të Erdoganit për shkak të reputacionit të tij si një kryebashkiak i shkëlqyer i Stambollit.
Nëse Turqia bie në një krizë politike pas zgjedhjeve të diskutueshme mes rrënojave dhe vështirësive të lëna nga tërmetet, valët tronditëse me siguri do të përhapen në Perëndim.
Erdogan e ka gjetur veten në një pozitë të rrallë të cënueshme. NATO-ja dhe Perëndimi në përgjithësi duhet të ofrojnë ndihmë si për të fashuar plagët, ashtu edhe për ta tërhequr Turqinë drejt tyre ndërsa tragjedia po ndodh aktualisht. Nëse jo, mund të zbulojmë se Turqia e trazuar është nisur drejt një rruge edhe më të errët.
j.l./ dita
