Në thellësinë e shpirtit njerëzor fshihet një nga shtysat më të fuqishme dhe komplekse të ekzistencës sonë: nevoja e natyrshme për të braktisur gjendjen e anonimatit dhe frika e përhershme se mund të kalojmë “të paverifikuar” nga sytë e të tjerëve. Kjo dëshirë primare për të qenë “të dukshëm”, për të lënë një shenjë apo për të marrë konfirmim shoqëror, është shpesh motori që nxit arritjet tona më të mëdha, por njëkohësisht mbart edhe një anë të errët.
Që nga fëmijëria e hershme, qenia njerëzore kërkon vëmendjen e mjedisit që e rrethon. Të parët, të dëgjuarit dhe të vlerësuarit nga të tjerët janë përbërës thelbësorë për ndërtimin e vetëvlerësimit dhe identitetit tonë.
Mirëpo, në shoqërinë bashkëkohore — të mbushur me platforma dixhitale dhe ekspozim të vazhdueshëm — kjo nevojë është shndërruar në një garë me kohën për të shmangur harresën.
Frika se mos mbetemi të padukshëm na shtyn shpesh të kërkojmë vëmendje me çdo kusht, duke e transformuar komunikimin njerëzor nga një shkëmbim i sinqertë vlerash në një skenë “performancash” ditore.
Kur dëshira për t’u parë bëhet toksike
Megjithëse dëshira për njohje sociale është një komponent njerëzor, ajo mund të devijojë rrezikshëm kur del nga shinat e arsyes.
Kur kjo nevojë bëhet obsesive, ajo shkëputet nga interesat e përbashkëta dhe mirëqenia kolektive. Marrëdhëniet ndërpersonale nuk bazohen më te ndjeshmëria apo empatia, por te dobia që ato sjellin për të ushqyer egon tonë.
Etja e papërmbajtur për dukje mund të çojë në çregullime psikologjike, anksiozitet të thellë, ndjenjë të përhershme pamjaftueshmërie dhe izolim emocional. Kur individi mendon vetëm për “skenën” e tij personale, vlerat si solidariteti, përgjegjësia sociale dhe bashkëpunimi zbehen, duke cenuar vetë indin e shoqërisë.
Kthimi te e vërteta e vetvetes
Për të mos rënë pre e këtij kurthi modern, është e domosdoshme të riorientojmë mënyrën se si e matim vlerën tonë. Të dish të ekzistosh edhe jashtë vëmendjes së opinionit publik apo rrjeteve sociale nuk është dobësi, por një shenjë pjekurie emocionale.
Kjo rrugë për të ndërtuar një histori personale me kuptim nuk kalon nëpërmjet spektaklit apo kërkimit nostalgjik të duartrokitjeve, por përmes veprimeve konkrete, lidhjeve të vërteta njerëzore, kontributit real në të mirën e përbashkët.
E thënë ndryshe, vlera jonë nuk përcaktohet nga numri i syve që na shohin, por nga thellësia e gjurmës që lejmë në jetët e të tjerëve.
Autori i këtij artikulli Domenico Barrilà është psikoterapist dhe autor librash. Përshtatur për botim nga DITA
