– Nga defteri i Çeços –
Thoma Goga
Shpeshherë udhëtimet e gjata më janë bërë bezdi dhe monotoni. Po kur kisha në krahë ndonjë bashkudhëtar të lezetçëm, udhëtimi kthehej në larmi. Dhe unë e shfrytëzoja për zanatin tim. Ja, bëj ndonjë shkrim. Kështu ndodhi dhe herën e fundit.
Në sedilen e krahut të djathtë ishte një djalë me dy telefona; një në dorë e një në vesh. Tek një dëgjonte e fliste, te tjetri diç shkruante e shikonte. “Cërr” me njërin, “ciu” me tjetrin. Derman nuk gjenin “cërret”. Më atë që kishte në vesh, zgërdhihej e qeshte. Me tjetrin shikonte filma, foto. Ç‘të bëja?! Veç të zija veshët me tapa. Po dhe ato dreq i harrova në shtëpi. Në një çast gjeta rastin dhe i fola.
– Zbor u bëke telefonave, o djalë.
– E kom n’zanat, xhaxha,- u përgjigj ai.
– Dre, po ç’punë bën zotrote, se u dërrmove o derman?…
– Jam student për gazetari.
– O sa mirë! I pafsh hajrin zanatit! Domethënë, merresh me shkrime. A ke botuar ndonjë gjë?
– Bona ni lajm ni herë, po s’dul.
-Pse?- pyeta seiozisht.
– Atë ditë isha dhi tu hangër e tu pi. Se ç’dreçin kisha bo, as vetë s’e di.
– Po histori gazetarie bëni?
– Xhaxha, studioj për gazetari, jo për histori.
– Akoma te “lajmi” jeni?- hodha unë një romuz.- Po intervistën, reportazhin, investigimin…
– Pse unë do i boj t’gjitha. Le t’bojn’ ene t’tjerët, ‘re…
– Po mirë more bir, a e njeh “fejtonin”?- pyeta seriozisht.
– Jo, jo. Në fakultet nuk kemi asnjë “Fatjon”…Pastaj se mos rrimë në fakultet që t’njohim robt. Shkojmë vetëm kur o provimi. Ja nesër kena “gazetari”.
– Ta thotë xhaxhai; “fatjoni” është “vëlla” me rrëfimin. Që t’i
njohësh edhe këta, shko ndonjëherë nga Biblioteka Kombëtare…
– Nga bie kjo, ‘re?
E kuptova se djaloshi nga truri ishte “dërrasë” fare.
– Po sikur nesër të kërkojnë të bësh një shkrim, çfarë do thuash?
– Ja do boj ni lajm për ty,- tha “gazetari” i ardhshëm.
– Hë më rruaç, se s’kam dalë asnjëherë në gazetë. Kaq vjeç vajta. Të shes dhe unë ca pordhë te plaka.
– Çfarë zanati keni ju xhaxha?
– Çoban me dhënë e me dhi. Ditë e natë në stan rri.
– A ke internet atje?
– Thashë, kam vetëm dhën’ e dhi, zagarë e gomarë.
– E si e shtyn ditën pa internet?
– Birinxhi. Kur kullosin bagëtia, marr ca djathë e turshi e ia valoj me raki. Aty nga dreka, kur bagëtia futet në stan, dal e mbledh boronica.
– Të falenderoj xhaxha. Ky osh superlajm…E mora dhe këtë provim. I kena rregullu “telat”. Sa t’marrë at’ diplomë, do ta gjej dhe unë një mikrofon…Vetëm më thoni “emnin”.
– Çeço Çobani nga Babica,- thashë emrin e personazhit tim të dashur.
– Më duhet numri telefonit.
– Çeçua s’mban telefon.
– Më thuaj “i-melet”.
– Ca janë këto, se ne bagëtitë i mjelim me dorë…
– Lene, lene fare. Sa të mbaroj, do vij vet’ e t’takoj.
– Dhe shiko, sa të mbarosh, po nuk gjete “mjekërfon”, eja të punosh në stanin tim. Do të emëroj “zëdhënës të stanit”…
– Pa konkurs?!
– Ç’konkurs, mo?! Me këtë “talent” që paske ti o babuç, fiton çdo konkurs…
Atij në çast i qeshi surrati.
Ja kështu, që thoni ju. Udhëtimi im i fundit ishte më i bukur dhe më me “bereqet”. Njoha një “talent” gazetarie që kalonte çdo provim. Gazetar, jo shaka. Puna është se janë shtuar ca si shumë kopanë si këta. Sidoqoftë, unë e shtyjta ëmbël këtë udhëtim…
I mrekullueshem!
Bukur.