Nga Florian Kolaneci
Në këtë fotografi të rrallë shfaqen dy vajza luftëtare antifashiste që i bashkonte jo vetëm miqësia por edhe ideali. Të reja në moshë, por të rritura në mendim e sakrificë, ato ndanin jo vetëm ditët e rinisë së tyre por edhe bindjen se Shqipëria meritonte të ishte e lirë dhe e denjë për popullin e saj.
Të dyja këto figura të dashura për mua dhe historinë tonë janë Liri Kolaneci, nëna ime, dhe Margarita Tutulani, dëshmorja e re që sot është simboli i qëndresës dhe sakrificës.
Ato nuk ishin thjesht shoqe – ndanin të njëjtat bindje, ëndrrat për një Shqipëri të lirë dhe një marrëdhënie të sinqertë që e ruajtën deri në fund. Në një foto tjetër që për fat të keq ende nuk po e gjej, Margarita i dërgon foton e saj Lirisë dhe nga pas saj i shkruan: “Lirkës që të më kujtojë gjatë verës”.
Një përshëndetje e përmallshme, por që sot ka një tingull të trishtueshëm – sepse Margarita do të binte dëshmore pak kohë më vonë bashkë me vëllanë e saj Kristaqin, pushkatuar nga fashistët në gusht të 1943.
Kjo shprehje e thjeshtë tingëlloi si amanet për Lirinë. Ajo deri në fund të jetës së saj e mbajti në zemër përjetë miqësinë me Margaritën dhe kështu njëra u bë simbol i qëndresës së përgjakshme dhe tjetra dëshmitare e brezit që ndërtoi Shqipërinë pas çlirimit.
Ky imazh sot është më shumë se një kujtim – është amanet, një thirrje për të ruajtur të gjallë kujtesën e vajzave të reja që luftuan me dinjitet dhe dashuri për Atdheun tonë.
