Nga Migena Aleksi
Skena në Pallatin Élysée, ku kryeministri shqiptar Edi Rama dhe presidenti francez Emmanuel Macron u shfaqën para kamerave të kapur për dore, kaloi nga rrjetet sociale në agjendat e analizave politike.
Përtej të qeshurave, komenteve virale dhe thyerjes flagrante të protokollit të ngurtë diplomatik, ky teatër prekjesh mbart një mesazh të dyfishtë. Njëri që shitet për konsum publik dhe tjetri, shumë më shqetësues, që lidhet me çmimin që paguan Shqipëria për këto “përqafime” gjeopolitike.
VIDEO:
Emmanuel Macron njihet ndërkombëtarisht për atë që quhet tactile diplomacy (diplomacia e prekjes). Ai e përdor kontaktin fizik, shtrëngimet e gjata të duarve, rrahjet e shpatullave, afërsinë e tepruar, si një mjet për të vendosur dominim dhe për të projektuar një kimi artificiale për kamerat. Nga ana tjetër, Edi Rama është si tip ustai i përdorimit të trupit për qëllime spektakli.
Kur dy liderë me të tilla prirje teatrale takohen, rezultati është një koreografi e llogaritur mirë.
Mesazhi sipërfaqësor është i qartë. Franca, që historikisht ka qenë skeptike dhe frenuese për integrimin e Ballkanit, sot e pranon Tiranën me një afërsi pothuajse “vëllazërore”.
Për Ramën, ky është një aset i çmuar propagande, sidomos në një kohë kur situata e brendshme politike në Shqipëri po zien nga tensionet dhe protestat e qytetarëve. Parisi zyrtar i ofron atij një certifikatë “stabiliteti dhe europianizmi”.
Por, historia e diplomacisë së trumbetuar na ka mësuar një leksion të hidhur. Sa herë që kryeministri shqiptar merr një mbështetje kaq të hapur, të ekzagjeruar dhe “pasionante” nga një lider i madh perëndimor, Shqipëria në prapaskenë po paguan një faturë të kripur.
Këto gjeste nuk janë kurrë falas. Zakonisht ato nuk vijnë nga dashuria për Shqipërinë, por si shkëmbim për koncesione të mëdha gjeopolitike apo territoriale që Rama lëshon pa asnjë transparencë.
Modeli është tashmë i njohur. Për të blerë qetësinë e tij politike dhe për t’u dukur si “lider global”, Rama ka dëshmuar se është i gatshëm të lëshojë pjesë të sovranitetit apo pasurisë kombëtare.
Pronat publike dhe territori strategjik i vendit janë përdorur si “monedhë këmbimi” për interesa të pastra politike.
Ashtu si rasti i muxhahedinëve (MEK), ku Shqipëria u kthye në një strehë gjeopolitike me rreziqe të larta sigurie pa asnjë përfitim kombëtar, strehimi i mijëra afganëve në vitin 2021 ndoqi të njëjtën linjë. Ndërsa vende të mëdha të NATO-s mbyllin dyert apo zvarrisnin proceset, Rama del vullnetar, ndërkohë që vendi merr.përsipër barra logjistike dhe sociale të paprecedentë për kapacitetet e veta.
Rasti i Portit të Durrësit (Durrës Yacht & Marina) është gjithashtu shembull flagrant. Qeveria i fali investitorit arab Alabbar, mbi 800 mijë metra katrorë truall shtetëror në zemër të portit më të rëndësishëm strategjik të vendit.
Fatura për vendin? Porti mijëravjeçar tregtar zhvendoset plotësisht (duke detyruar shtetin të ndërtojë një port të ri në Porto Romano me paratë e taksapaguesve), ndërsa trualli publik kthehet në një kantier masiv me 12,000 apartamente private.
Ky projekt u përdor për të projektuar një partneritet “strategjik” me vendet e Gjirit Persik, duke shkatërruar infrastrukturën kritike tregtare të Shqipërisë në këmbim të një projekti rezidencial privat.
Dorëzimi i Zonave të Mbrojtura, po ashtu. Krahas Sazanit, paketa e “dhuratave” për dhëndrin e Donald Trump, përfshin edhe një projekt masiv eko-turizmi në zonën e Zvërnecit (Vlorë). Madje për ta bërë të mundur këtë dhe investime të ngjashme, qeveria ndryshoi me shpejtësi Ligjin për Zonat e Mbrojtura, duke i hapur rrugë ndërtimeve me pesë yje aty ku deri dje ligji e ndalonte rreptësisht ndërhyrjen njerëzore.
Këto lëvizje tregojnë se Rama është i gatshëm të sakrifikojë edhe trashëgiminë mjedisore dhe ekosistemet unike të vendit.
Gjeopolitika e tij funksionon si një treg shkëmbimi. Kur nuk mjaftojnë njerëzit, mbi tavolinë vihen resurset tona më të çmuara publike.
Ndaj në rrjete sociale krahas të qeshurave për të cilat Rama kapadai më parë ka thënë “s’keni parë gjë akoma”, gëlon edhe pyetja: Çfarë po jepet këtë herë në Paris?
Kapja për dore në Élysée mund të jetë një material i mirë për videot e ERTV-së dhe për të ushqyer tregun e propagandës me iluzionin e një Shqipërie që “bën ligjin” në Europë. Por për qytetarët shqiptarë që shohin përtej fasadës, ky afrimitet ngre vetëm alarme.
DITA
