Në historinë e njerëzimit, ligjet e gjakut dhe rregullat e hakmarrjes kanë prodhuar shpesh rituale nga më të çuditshmet dhe më dramatiket për të rivendosur paqen.
Një prej dëshmive më domethënëse vizuale dhe historike të kësaj praktike vjen përmes veprës së piktorit belg Pierre Jean Van der Ouderaa, e njohur si “Përqafimi i gojës” (The Mouth Kiss). Kjo pikturë është pasqyrë e një rituali të vjetër ligjor dhe social pajtimi mes vrasësit dhe familjes së viktimës.
Në tablotë dhe dokumentimet e kësaj tradite, skena zhvillohet zakonisht në prani të autoriteteve ose dëshmitarëve komunalë.
Vrasësi, i veshur me rroba të thjeshta pendese (shpesh një tunikë e bardhë ose zhveshur pjesërisht), paraqitet për të shlyer fajin e tij jo thjesht me burgim apo gjobë materiale, por përmes një poshtërimi ritual dhe nënshtrimi publik.
Momenti kulmor konsiston në detyrimin e vrasësit për të puthur në buzë një përfaqësues ose një anëtar të familjes së viktimës.
Ky nuk është kurrë një akt dashurie, afeksioni apo dëshire personale, por një detyrim i rreptë ceremonial. Puthja shërben si vula e fundit e një marrëveshjeje publike për të mbyllur përgjithmonë ciklin e gjakmarrjes.
Kuptimi më i thellë i këtij rituali fshihet te paradoksi midis ligjit dhe njerëzores. Përmes këtij hapi zyrtar, armiqësia dhe hapi i gjakut mes fiseve apo familjeve shpallen të mbyllura me ligj. Feudi mund të marrë fund, por plagët shpirtërore mbeten.
Piktura e Van der Ouderaa na kujton se në shoqëritë historike gjetën mekanizma për të ndalur shfarosjen reciproke përmes detyrimeve publike. Pavarësisht se dhimbja e humbjes dhe pikëllimi i familjes së viktimës nuk mund të fshihen kurrë me një dekret apo një puthje formale.
d.xhima / DITA
