Saleh Al Arouri, numri dy Hamasit, që u vra ditën e djeshme nga një sulm i ushtrisë izraelitë mbi bazat e Hezbollahut në Bejrut të Libanit, rezultonte në listën e atyre që duhet të vdisnin për Tel Avivin. Dhe ai e dinte mirë këtë gjë.
Izraeli e kishte portretizuar disa herë atë si një nga objektivat e mundshëm të fushatës për eliminimin e liderëve të Hamasit jashtë vendit.
Por Al Arouri nuk fshihej, pasi ai me siguri llogariste që të mbrohej në Bejrut, me ndihmën e Hezbollahut pro-iranian dhe vetë Pasdaran (Gardës Revolucionare të Iranit).
I lindur në vitin 1966, me origjinë nga Bregu Perëndimor, ai konsiderohej një ndër figurat kryesore të zyrës politike, ndërsa ishte i përfshirë në sulme të shumta dhe qëndroi në burg për 10 vjet.
Në vitin 2016, izraelitët e dëbuan atë dhe ai u vendos në Turqi, më pas Ankaraja – pas një faze të tensioneve me Tel Avivin – e “ftoi” atë të transferohej në Katar, nga ku u transferua më pas në Bejrut.
Në mënyrë progresive al Arouri mori një rol të dyfishtë. Linja e parë përfshinte udhëtime në Lindjen e Mesme, duke dhënë intervista, duke bërë gjithmonë njoftime të ashpra. Një fytyrë dhe një zë për të shpjeguar pozicionet e fraksionit, për të diktuar kushte për pengjet, për të rinisur sfidën e madhe ndaj armikut. Misioni i dytë i tij lidhej me udhëheqjen e brendshme të Rripit, në veçanti Yahia Sinëar dhe Mohammed Deif, strategu i Brigadave Ezzedine al Qassam, është më i matur, por konkret. Në mërgim ai krijoi marrëdhënie të reja dhe kultivoi ato më të vjetra me Boshtin e Rezistencës, frontin e animuar nga Ajatollahët, dhe në veçanti Hezbollahu. Disa analistë madje e kanë vendosur atë në kontrast me personazhet e tjerë, gjykime jo gjithmonë të qarta dhe shpesh herë tenton të mbjellë një furtunë në radhët e milicëve.
a.c./dita
