Nga ARBEN DUKA (1957-2021)
E dashuroi ai me zemër,
vashëzën Rinë-yll bukurie,
të dy jetuan si në ëndërr,
ca ditë të zjarrta dashurie.
Po ja që ëndrra-mbeti ëndërr,
gjithë jetën s’mund t’u ndriste ylli,
ligji i zi i asaj kohe,
në manastir Rinën e mbylli.
Rina e bukur lulenjomë,
u tha-u vyshk-si lulethatë,
dhe për mëkatin e pabërë,
duhej të lutej ditë e natë.
Dhe pri i-shërbëtor i zotit,
kur mallkoi djalin mëkatar,
harroi mësimet e Ungjillit,
dhe mëkatoi përmbi altar.
Mjeshtri djalosh u fsheh në pyll,
s’largohej dot nga sytë e Rinës,
kur hëna fshihej prapa reve,
shkonte dhe e kërkonte tinëz.
I lutej djali kallogresë,
ta merrte larg-në vend të tijë,
po s’dinte brengën e së resë,
me priftin priste një fëmijë.
E gjora Rinë-që s’desh t’i zgjonte,
një brengë të re djalit në shpirt,
prift e altar duke mallkuar,
në gjol të zi shoi e u mbyt.
O-ç’e kërkoi djaloshi vashën,
dhe me pëllëmbë e mati pyllin,
mos ma pe Rinën-i thosh hënës,
mos ma pe Rinën-i thosh yllit?!
Jo-s’e kam parë përgjigjej hëna,
ca kohë kam-që dal vonuar,
po pyet Yllin e Mëngjesit,
që ndrin mes reve-i pashuar.
