Në dekadat e fundit, nuk është më e pazakontë të shohësh zyrtare të larta shtetërore që pësojnë transformime të dukshme fizike, duke ndjekur më shumë estetiken e ekranit sesa simbolikën e shërbimit publik.
Në shumë raste, ato që mbajnë përgjegjësi për mirëqenien e qytetarëve, shfaqen me pamje të kuruara deri në detaj – ndonjëherë të frymëzuara më shumë nga estetika e influencueseve apo personazheve të showbiz-it, sesa nga serioziteti i funksionit që përfaqësojnë.
Rasti i transformimeve të zyrtareve si Arlinda Pogaj nuk është i izoluar. Ajo çfarë bie në sy nuk është thjesht ndërhyrja estetike – që mbetet një zgjedhje personale dhe e lirë – por mënyra si përhapet një kulturë e re brenda administratës publike, ku forma po mbivendoset mbi përmbajtjen, dhe imazhi mbi integritetin.
Kur përfaqësueset e institucioneve duken më shumë si protagoniste të Instagramit sesa si zëra të qytetarëve, lind pyetja: ku po shkon vetëdija e shërbimit publik? Nuk është faji i grimit, as i kirurgëve – por i një klime ku aparenca vlerësohet më shumë sesa përgjegjësia. Dhe kjo nuk është çështje estetike. Është çështje mesazhi dhe përfaqësimi në një shtet serioz.
keto, dhe krimet si ai ne Elbasan sot, te dyja jane dy ane te nje medalje
morali fashist qe po perhapet si bari i keq, dhe qe me gjuhen e latuar te ideologjise woke, e quajne bullizim.
Keto i bejne dhe vetullat te trasha si burre o vella. Duken si tranvestit