Nga Adrian Thano
Kjo fotografi që po qarkullon online është një kombinim i dy imazheve nga periudha të ndryshme. Njëra është tërësisht autentike, tjetra është e manipuluar.
Fotoja e vitit 1979, majtas, është reale dhe dokumenton një moment historik të rëndësishëm. Takimin dhe shtrëngimin e duarve mes liderit kinez Deng Xiaoping dhe Presidentit të SHBA-ve, Jimmy Carter. Kjo ngjarje shënoi zyrtarizimin e marrëdhënieve diplomatike dhe epokën e re të bashkëpunimit mes dy vendeve në prag të viteve ’80.
Fotoja e vitit 2026, djathtas, është e modifikuar. Presidenti Donald Trump dhe Presidenti kinez Xi Jinping u takuan së fundmi në Pekin, por kjo pamje ku Trump shfaqet duke u përkulur përpara liderit kinez nuk është e vërtetë.
Gjatë ceremonisë zyrtare të pritjes në Pallatin e Madh të Popullit në Pekin, dy liderët shtrënguan duart dhe qëndruan drejt përballë njëri-tjetrit. Ekspertët e rregullave të protokollit dhe gjuhës së trupit e analizuan gjerësisht atë shtrëngim duarsh që zgjati rreth 10 sekonda.
Por ndonëse i ndërtuar mbi një mashtrim vizual, imazhi përcjell një të vërtetë të pamohueshme gjeopolitike.
Atë që dështon ta bëjë në nivelin e saktësisë gazetareske, kjo “fotografi” e realizon në nivelin e simbolikës. Tregon përmbysjen dramatike të raporteve të fuqisë mes Uashingtonit dhe Pekinit përgjatë katër dekadave. I zhveshur nga propaganda montazhi dëshmon tranzicionin e botës nga një hegjemoni absolute amerikane në një realitet të ri dypolar.
Në janar 1979 Deng Xiaoping udhëtoi drejt SHBA-ve me një qëllim të qartë, të hapte Kinën e prapambetur drejt kapitalizmit perëndimor. Qëndrimi i dy liderëve reflekton marrëdhënien mentor-student. Në atë kohë, gjasat që Kina të sfidonte ekonomikisht SHBA-në dukeshin fantashkencë. SHBA ishte superfuqia që po “i bënte nder” Kinës duke e integruar në sistemin global për të izoluar Bashkimin Sovjetik. Kina ishte burim i krahut të lirë të punës, Amerika ishte truri, kapitali, teknologjia, gjithçka.
Fotoja e dytë, Trump dhe Xi Jinping në Pekin, shfrytëzon një trillim vizual për të theksuar një realitet që Perëndimi po e pranon me shumë shqetësim. Kina nuk është më në rolin e nxënësit. Edhe pse përkulja e Trumpit është e rreme, metafora funksionon. Nëse në pragun e ’80 Kina varej nga vullneti i mirë i Uashingtonit, sot ekonomia amerikane dhe ajo globale ka një varësi kritike nga zinxhirët e prodhimit dhe tregu kinez.
Përkulja simbolizon pikërisht këtë asimetri të re, dorëzimin e ngadalshëm të hegjemonisë amerikane përpara rritjes së pandalshme kineze. Është një montazh që gënjen duke thënë të vërtetën.
Ai është bërë viral sepse godet saktë psikozën kolektive të Perëndimit, frikën nga rënia.
Sot, retorika politike në Uashington, si nga Republikanët, ashtu edhe nga Demokratët është e mbizotëruar nga ankthi i zëvendësimit. Në vitet ’80, Amerika mbante çelsat shtëpisë dhe e shihte Kinën me një lloj paternalizmi dashamirës.
Katër dekada më pas, të dyja palët e dinë që asnjëra nuk mund të ecë përpara pa tjetrën, por asnjëra nuk ka më kontrollin absolut në tryezën e bisedimeve.
Aaaa Enver,Aaaa Enver! Aaaaaaaa dhia zgjebosur me bishtin perpjete!Cfare te keqe te beri Kina ty,qe kete popull delenxhi,hajdut,deembel,llapaqenz,spihuuu,e beri fuqi Industriale, Fuqi ushtarake ne Rajon,.Per here te pare ne Histori i mbushi zorren me buke.Ku do te ishte sot ky vend,po te ishte rimorkjuar pas REVIZIONIZMIT KINEZ.Nuk na kerkuan as Durrsin,as Sazanin,as Vorio Epirin. C`pate o damllah.NJuk i mungojne kurre karagjozat,sharrlatanat,klownat fanar ndricues ketij vendi.
SHUMË E DREJTË ANALIZA
…”EEEEE, SA E KA B@hën KJO JALLANE MOR DJALË”!
KËSHTU THUHEJ DIKUR, NË ANGLISHTEN E VJETËR TË VRANISHTIT…
Disa thon qe foto esht e vertet
Disa qe esht e rreme
Por pak rendesi ka
Ne si Shqiperi do benim mire ti hidhnim syt edhe nga Kina
Rac puntore, e disiplinuar
Te shihesh videot ne rrjet te iken mendja ku kan arritur
Foto majtas reale, foto djathtas Sorosiane. ja pse ka pas hak Filozofi Arthur Schopenhauer kur qe para 200 vitesh ka thene “Cifutet jane mjeshtrat e Mashtrimit”!
https://www.facebook.com/share/v/1CiSbi62wp/
Kur ishim edhe ne Fuqi e Madhe 😅. Sidoqofte prishja me Kinen ishte nje gabim i madh i Enverit.
Që dikur do vinte një situatë e ngjashme, këtë e kishin parashikuar ekspertët e asaj kohe. Jo më kot dhe takimi dhe fotoja mbresëlënëse midis J.K. dhe D.X.
Asokohe kishte vite që kishte nisur krisja me gjigandin e sotëm ekonomik. Kjo vetëm që regjimi dhe klika hoxhiste të mbante të patundur pushtetin e saj absolut.
Dëmi llogaritej me shifra kolosale. Bara kryesore do binte padyshim mbi shpatullat e dërmuara të popullit fukara, e megjithatë kjo nuk e ndali diktatorin t’i refuzonte me dorë të hekurt ofertat e bashkëpunimit, t’i hidhte poshtë ndihmat, ta izolonte komplet vendin nga frika e “armikut të jashtëm”, pa ja ndjerë fare se e kishte shndërruar vendin në “delen e zezë” evropiane.
“Edhe bar do hamë, por dorën kurrë s’do ja shtrijmë armikut…” – kjo ishte fryma që përcillte vazhdimisht gazeta “Zëri (i pjerdhur) i Popullit”.
Sot kemi dy pretendentë shtesë për dekadat në vazhdim. Sytë dhe vëmendja janë përqendruar ke India dhe Brazili, vende me popullatë gjithnjë e në rritje, me hapa gjigande, njësoj si Kina e dikurshme, para se atje të kufizohej me ligj maksimumi i lindjeve nga çiftet. Ka plot të tjera për të shtuar, por po e lë me kaq se nuk dua të shkoj aq larg sa shkon k/red. ul atje majë thane.
Pyetja që lind pas këtij fotomontazhi realist është, se a ka ndërmend Edvini i Parë i Surrelit të bëjë edhe ky një vizitë miqësore në Kinë, me kusht që t’i përgjërohet e t’i gjunjëzohet përulësisht z. Xi, njëlloj siç bën me aq “xhentilesë” me shoqen Lenka (meloni)?
Asaj Melonit ti Ai t’ja hash mutin . Ti një bythë albanezi injorant e gjysëm analfabet, u bëre të përgojosh kryeministren e Italisë, rrotë kari je, asgjë tjetër .
O dele, herën tjetër ndërroje llagapin. Nga beee bëje bqr. Do dalësh tamam në identitet. Për ty o bqr kam një lajm të mirë. Nuk je i vetmi budall që e ka shqetësuar fjalia e fundit. Ke dhe tufën e sufllaqexhinjve nga prapa. Ndryshimi është se ti je bqr i ndershëm, kurse ata hileqarë. Ti e nxjerr idjotllëkun haptazi. Bravo!
Kina ishte burim i krahut të lirë të punës, Amerika ishte truri, kapitali, teknologjia, gjithçka.
——
Deri tashi ska ndryshuar asgje ne kete drejtim. Por ka disa narzista qe po fluturojn me presh …..
Seriozisht e ke ti???
Sa ke pa dal nga shpia o qyq
kam pothuajse gjithe jeten aktive ne EU -> Berlin.
Kam qene ne Kine per projekte, dhe kam punuar me evropian (italian, gjerman, anglez, franzes, spanjol, lindor), asiat (kinez, japonez) dhe me amerikan ( te bardh, lationo, arab). dhe jam mmese i sigurt per cfare po shkruaj.
“Një komb bëhet i fuqishëm kur njerëzit e tij mendojnë lirshëm; një perandori bëhet e pathyeshme kur njerëzit e saj lëvizin njësoj.” (Anonim)
“Kur qytetari bëhet më i rëndësishëm se sistemi, lind demokracia; kur sistemi bëhet më i rëndësishëm se qytetari, lind superfuqia.” (Anonim)
“Amerika ndërtoi ëndrrën individuale; Kina ndërtoi ambicien kolektive.” (Anonim)
“Amerika ndërtoi konsumatorin më të madh në botë; Kina ndërtoi prodhuesin më të madh.” (Anonim)
___________
Sot bota gjendet mes dy modeleve të mëdha: SHBA dhe Kinës. Amerika ndërtoi fuqinë e saj mbi lirinë, mendimin individual dhe kreativitetin. Kina ndërtoi fuqinë mbi disiplinën, organizimin dhe punën kolektive. Të dyja janë superfuqi, por në vitet e fundit Kina po duket më dominante në ekonomi, prodhim dhe infrastrukturë. Amerika i dha botës internetin modern, teknologjinë, markat globale dhe kulturën e konsumit. Ajo besoi se kur njerëzit janë të lirë, lindin idetë më të mëdha. Dhe kjo është e vërtetë. Shumë nga shpikjet që ndryshuan botën erdhën nga SHBA. Por demokracia amerikane ka edhe një anë tjetër, pra debatin pa fund, konflikt politik dhe vendime të ngadalta. Në Amerikë çdo gjë diskutohet, çdo pushtet mund të sfidohet dhe çdo ide kundërshtohet. Kjo krijon liri, por shpesh edhe kaos. Kina zgjodhi një rrugë tjetër. Ajo u fokusua te forca e organizimit. Shteti vendos drejtimin që duhet ndjekur dhe gjithë sistemi lëviz në të njëjtën linjë. Ndërsa Amerika debatonte, Kina ndërtonte fabrika, porte, hekurudha dhe qytete të tëra industriale. Ajo kuptoi se kush kontrollon prodhimin dhe zinxhirin e furnizimit, kontrollon ekonominë botërore. Amerika u bë ekonomia më e madhe e konsumit, ndërsa Kina u bë fabrika e botës. Kur kompanitë amerikane kërkonin fitim më të lirë, prodhimi shkoi në Kinë. Me kalimin e viteve, Kina nuk mbeti vetëm vend i punës së lirë. Ajo investoi në teknologji, në inxhinierë dhe në infrastrukturë moderne. Sot Kina prodhon jo vetëm më lirë, por edhe më shpejt dhe në shkallë shumë më të madhe. Një tjetër ndryshim i madh është mënyra si të dy shtetet e shohin pushtetin. Amerika beson te influenca, pra te media, kultura, Hollywood-i, rrjetet sociale dhe demokracia. Kina beson te kontrolli dhe rezultatet konkrete: porte, kredi, rrugë, energji dhe tregti. Kina e kuptoi se kush ndërton rrugët, portet dhe fabrikat, kontrollon ritmin e ekonomisë globale. Për këtë arsye Kina investoi miliarda në Azi, Afrikë dhe Europë. Ndërsa Perëndimi fliste për politika, Kina ndërtonte lidhje ekonomike. Kjo nuk do të thotë se Kina është perfekte apo se Amerika është në rënie totale. Amerika ka universitetet më të forta, kompanitë më inovative dhe fuqinë më të madhe kulturore në botë. Por Kina po dominon sepse mendon për në afatgjatë. Ajo planifikon për dekada, jo vetëm për zgjedhjet e ardhshme. Ka disiplinë shtetërore, kapacitet prodhimi dhe një organizim që lëviz me shpejtësi të madhe. Beteja SHBA‐Kinë është më shumë se një luftë ekonomike. Është përballja mes lirisë individuale dhe organizimit kolektiv. Amerika beson se liria krijon gjeni. Kina beson se disiplina krijon fuqi. Njëra prodhon ide, tjetra prodhon shkallë ekonomie. Dhe në shekullin XXI, ai që kontrollon prodhimin, teknologjinë dhe logjistikën, ka më shumë ndikim mbi botën. Sot duket se Kina po fiton terren sepse ka më shumë organizim, fokus ekonomik. Ajo nuk fitoi me propaganda të mëdha, por me fabrika, infrastrukturë dhe kontroll mbi ekonominë reale.
Kulti Global qe kontrollon te gjitha palet Lindje-Perendim ( Trump-in 100% ), do modelin Kinez per gjithe Boten. Ky model u inkubua dhe Financua masivisht ne Kine per dekada, dhe po perhapet si korona ne Perendim. Por c’fare eshte ne te vertete Modeli Kinez. Eshte nje Teknokraci dhe nje sistem kontrolli utopik me pike sociale per publikun, i kontrolluar nga Inteligjenca Artificiale. Me pak fjale nje Diktature Teknologjike ( Elektronike ) e papare kurre ne Historine e njerezimit. Fotografia siper e Trump eshte e pershtatshme, sepse Trump po punon fort per kete objektiv, si nje vegel i Kultit Global. Misioni i tij kryesor eshte c’montimi i Ekonomive Perendimore, per ti hapur rrugen Rendit te Ri nga Lindja. Por Trump nuk eshte i vetem ne kete Mision. Jane te gjithe Liderat Perendimore. Si thashe me siper, Kulti Global i kontrollon te gjithe drejt nje objektivi.
Te lumte Ekonomist, analiste shume objektive. Veçse unë mendoj se Amerikën po e fundos “revolucioni kulturor”. E kanë kapur për fyti çifutët a komunistët, këtë nuk di ta them, por siç thoshte ai Bill Maher “Kur kinezët ngrenë një urë, ne në Amerikë ene nuk kemi rënë dakord si t’ia vëmë emrin.” Ose kur në Kinë ndërtojnë, në Amerikë merren me përemrat e transave “jobinarë”. Dhe që mos harrojmë që 13 % e Amerikës përbehet nga jevgjit, që nuk i kanë një ditë mirëmëngjes punës, dhe janë një barrë shumë e madhe. Pa harruar edhe faktin tjetër që, siç tha dikush, kinezët janë komb inxhinierësh, ndërsa amerikanët avokatësh.
Shoku Teng e kuptoj që lufta për triumfin e revolucionit proletar botëror për të rrëzuar sistemin kapitalist dhe vendosjen e sistemit socialist kudo në Kinë dhe në mbar botën simbas ideve të marksistit leninist tunxe Mao ishin ide shterpe, jo reale madje shkatrrimtare si në aventurën kineze të revolucionit meder kulturor. Tunxe Teng shartoj në komunizmin kinez që aspironte një disiplin të rreptë proletare në veprimtarin politike, ekonomike dhe shtetërore me praktikat ekonomike të suksesëshme të sistemit kapitalist, ngjizi në revolucionin proletar kinez revolucionin tekniko shkencor që solli mirqënien e popullit në vëndet kapitaliste , mirqënie që nuk e solli kurr sistemi mender socialist dhe
sistemi hibrid që kombinon idetë komuniste me praktikat ekonomike kapitaliste duke kthyer revolucionin tekniko shkencor në një forcë të madhe zhvillimi solli superfuqin kineze me një zhvillim ekonomik, infrastrukturor, teknollogjik, shkencor të paparë gjer më sot në botë dhe jo vetëm mister Trap por edhe tavarish Putin vrapojnë ndoshta edhe xheloz për njeri tjetrin për të flirtuar me tunxe Xi për tu përkulur me nderim në tapetin e kuq dhe për të dëgjuar mesazhet dhe këshillat e tunxe XI për superfuqitë SHBA dhe Rusis të drejtuar nga aventurierët që i ofrojn botës jo zhvillim ekonomik por më tepër kërcënime e luftra dhe mburren dhe punojnë jo për fuqinë dhe strategjin e zhvillimit të programuar ekonomike por më tepër për arsenalin e tyre ushtarak duke kërcënuar vënde, popuj dhe të gjithë botën për nënshtrim ndaj vermahteve të tyre të pathyshëm duke kërcënuar njerzimin edhe me luftën e tretë dhe të fundit botërore , kërcënime për zhdukjen e popullit ukrainas si komb dhe kthimin e popullit iranian në epokën e gutit……….
Ndërsa tunxe Teng bashkpunon me botën kakapitaliste duke ndezur motorët e zhvillimit ambicioz të gjithanshëm ekonomik duke shpëtuar popullin kinez nga robëria e dogmave shterp të ideollogjis komuniste,
ngeli barra e revolucionit botëror në shpatullat e marksist leninistit Enver Hoxha që harroj ndihmat e pakursyera ekonomike të Kinës dhe mbasi denoncoj tradhëtin e udhëheqjes kineze, me mprehtësi bëri një skaner botës kapitaliste dhe zbuloj që kapitalizmi ishte në kalbëzim e sipër dhe kishte ardhur ora e revolucion proletar në shkall botërore , udhëheqsi i këtij revolucioni vetkuptohet do të ishte ai Enver Hoxha dhe Shqipëria socialiste duhej të bëhej kështjella e pamposhtër e këtij revolucioni nga ku shtabi i kryesuar nga Enver Hoxha do të drejtonte me sukses këtë revolucion dhe do të shpartallonte me luftë direkte në fushën e betejës edhe një sulm të dyfishtë imperialist dhe revizionist dhe
ekonomia e vëndit , mundi dhe djersa e popullit u varros në dhe në trajtën e qindra mijë bunkereve , tuneleve, fortifikimev, me çmëndurin e tunelit kolosal të porto Palermos për nëndetset që kur përfundoj nëndetset tona në qoftë se do të zhyteshin nën ujë, nuk dilnin në sipërfaqe sepse ishin kthyer në gjëndjen e skrapit/ Në qoftë se Enver Hoxha nuk do të ishte i sëmur nga sëmundja psiqike e delirti itë madhështis së liderit të përmasave globale, sikurse është smurur rëndë edhe klouni i samiteve dhe takimeve ndërkombëtare, kusari i marrosur Edi Rama, por Enver Hoxha do të ndiqte shëmbullin e tune Teng dhe do ti përgjigjej pozitivisht ofertave të Shtrausve të Gjermanis, psh, Shqipëriado të ishte sot nryshe.
Por, duke folur për takimet e liderave të tre superfuqive harruam në skenën madhështore të takimeve në lndjen e largme pranin edhe të liderit global , kusarit kombçfarosës Edi Ramës që me mënçuri vrapon në këtë hapsir dhe njekton portretin e tij si lider global duke shijuar edhe ai, si qeni i rrugëve që vrapon të lëpij kockat mbas një gostije diplomatike të dyfishtë në Pekin, vizita mjerane me pritje “madhështore ” edhe me truproje nderi, me tapet të kuq duke u zën derën shul qeveritarëve të Kores së jugut dhe Japonis ku ai jep mesazhin botës që mos më harroni mua si lider global krahas tunxe Xi, mister Trapit dhe tovarish Putinit duke vjedhur copza nga aureola e jehonës së pritjeve madhështore në Pekin për të retushuar dhe mbuluar mediatikisht shëmtirën e fekaleve të flliqura të korrupsionit dhe kusaris që mbulojn fytyrën e tij.
Njerëz, turisti non stop kryeministër, kryeministri turist është shëndrruar në kloun të samiteve dhe pritjeve diplomatike ku ai vete i ftuar edhe i pa ftuar. . Nuk mund të jetë asgjë tjetër por sjellje prej klouni tentativa për ti jargavitur dorën me një puthje të pështir kryeministres dinjitoze të Japonis. Ndërsa zoti Tramp shoqërohet nga një suit personalitetesh me emër jo vetëm në SHBA si Elon Mask e të tjer, të më thoni me çfarë statusi shtetëror , politik apo të botës së biznesit prezanton Edi Rama Manastirlin si anëtare e delegacionit, apo si luleshtrydhja e tij e preferuar . Ndërsa Elon Mask ofron shpikjet e tij në fushën e teknologjis , Manastirliu çfar ofron si anëtare e delegacionit përveç hireve dhe nishaneve të saj si fëmër?
Mjer ne për të sëmurin psiqik që vuan nga deliri i madhështis dhe guxon të barazoj vizitat e tij me anëtare delegacioni të llojit Manastirliu me vizitat në Pekin të liderave të dy superfuqive.